Κύρος Λόντος – Στους κήπους της Εδέμ

 Η Γκαλερί Αργώ παρουσιάζει την ατομική έκθεση του Κύρου Λόντου «Στους κήπους της Εδέμ», σε επιμέλεια της Αλέξιας Κ. Σερέζη. Πρόκειται για μια ενιαία εικαστική πρόταση που περιλαμβάνει έργα και γλυπτά από ξύλο, χρωματισμένα με ακρυλικά χρώματα. Η έκθεση αποτελείται από επιμέρους ξύλινα έργα, τα οποία μπορούν να λειτουργήσουν τόσο ως αυτόνομα εικαστικά αντικείμενα όσο και ως μέρη μεγαλύτερων συνθέσεων. Ανά ομάδες —ανά 7, 12 ή ανάλογα— τα έργα ενώνονται και σχηματίζουν ευρύτερα σύνολα, συγκροτώντας «οικογένειες» έργων με κοινή δομή και εικαστική γλώσσα.
«Τα έργα της έκθεσης έγιναν με ακρυλικά χρώματα σε ξύλο και μοιάζουν με σώματα τα οποία, μέσα από την υλικότητά τους, έχουν μνήμες κι ένα παρελθόν που πάει πίσω, σ΄ ένα χρόνο απροσδιόριστο. Κάθε κομμάτι δημιουργείται αυτόνομο, αλλά ταυτόχρονα έχει τη δυνατότητα της συνένωσης, της συνάντησης με άλλα.
Οι επιμέρους πίνακες μαζί και τα γλυπτά μπορούν να συνδεθούν, να κουμπώσουν μεταξύ τους, να συνυπάρξουν. Σχηματίζουν ανά ομάδες μεγαλύτερα σύνολα, σαν οικογένειες που δεν ορίζονται μόνο από τη μορφή, αλλά και από τη σχέση. Οι γραμμές της επαφής τους προσομοιάζουν με τα υποτιθέμενα ίχνη ενός εικαστικού DNA: χαράξεις που άλλοτε είναι ήπιες και άλλοτε αιχμηρές, άλλοτε ευθείες και άλλοτε καμπύλες, συμβολίζουν τις αντίστοιχες εμπειρίες μελών μιας τυπικής φυσικής οικογένειας, θυμίζουν ακόμη και τις διαδρομές της ανθρώπινης συνύπαρξης.
Το «κόψιμο» του ξύλου δεν λειτουργεί ως διαχωρισμός, αλλά ως μνήμη κοινής πορείας. Κάθε ένωση φέρει μέσα της την ιστορία της σχέσης που προηγήθηκε: της εγγύτητας, της έντασης, της φροντίδας, της απόστασης. Όπως στις ανθρώπινες οικογένειες, έτσι και εδώ, η ενότητα δεν αναιρεί την ατομικότητα· αντίθετα, τη φωτίζει. Παρότι τα έργα μπορούν να ενωθούν σε ένα εικαστικό σύνολο, στέκονται ταυτόχρονα  και μόνα τους. Κάθε κομμάτι είναι μια αυτόνομη παρουσία, ένας μικρός κόσμος. Η έκθεση κινείται ανάμεσα στο ατομικό και στο όλον. Διερευνά την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη της αυτονομίας και στην ανάγκη του ανήκειν.»
Αλέξια Κ. Σερέζη

 

Το έργο δεν γεννιέται για να σταθεί μόνο, ούτε για να χαθεί μέσα στο σύνολο.
Γεννιέται για να συνδεθεί.

Το ξύλο κόβεται, αλλά δεν διαχωρίζεται.
Κάθε τομή είναι μνήμη κοινής πορείας, κάθε ένωση μια πράξη συγγένειας.

Τα έργα σχηματίζουν οικογένειες χωρίς ιεραρχία:
μέλη αυτόνομα, ίσα, αναγκαία.
Η γραμμή επαφής είναι το εικαστικό τους DNA —
όχι για να τα κάνει ίδια, αλλά για να τα κρατά συνδεδεμένα.

Η ένωση δεν αναιρεί την ατομικότητα.
Η αυτονομία δεν ακυρώνει το ανήκειν.

Το σύνολο υπάρχει μόνο επειδή το επιμέρους επιμένει.
Και αυτό αποκτά νόημα επειδή υπάρχει το σύνολο.

Αυτό το έργο είναι μια δήλωση συνύπαρξης.
Ένα παζλ που δεν ζητά να ολοκληρωθεί,
αλλά να συνεχίσει να μετασχηματίζεται.

Aλέξια Κ. Σερέζη

Last modified: 19/02/2026