Η Αγγέλα Βορεάδου φωτίζει το ανεξερεύνητο «θαύμα» φύσης και ζωής  

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος υποδέχεται τη νέα χρονιά με  την ατομική  έκθεση ζωγραφικής της Αγγέλας Βορεάδου «Άνθη της πέτρας». Την έκθεση επιμελείται η Ιστορικός Τέχνης & Θεωρίας του Πολιτισμού (ΕΚΠΑ)  Αθηνά Σχινά.
Για την έκθεση η επιμελήτρια κ. Σχινά γράφει  «Η φύση λειτουργεί ως εναρκτήρια έμπνευση, στην συγκεκριμένη ομάδα έργων, την οποία επεξεργάζεται με διάφορα υλικά και μέσα από μια ποικιλία μεγεθών, η ζωγράφος. Άλλοτε τα δέντρα, με τους κορμούς, τα φυλλώματα, τους καρπούς, τα κλαδιά και τις ρίζες τους, πότε πάλι τα βράχια, με τις παράδοξες σχισμές τους, την στρωματογραφία των υλικών που έχουν διαμορφώσει οι συνθήκες, οι διαβρώσεις και ο καιρός, ενώ δεν είναι λίγα τα έργα της Αγγέλας Βορεάδου, στα οποία διακρίνουμε αντανακλάσεις στα νερά και κυματικές δονήσεις των θαλάσσιων υδάτων, τόσο στην επιφάνεια, όσο και στο ρηχό βάθος κάποιας θερινής, επί το πλείστον, παραλίας».
Συνεχίζοντας γράφει: «Το θέμα στην προκειμένη περίπτωση, είναι πάντα η αφορμή, για να επεξεργαστεί η ζωγράφος ρυθμικά σχήματα, χρωματικά τονικές εναρμονίσεις ή αντιπαραθέσεις, σχεδιομορφικές επίσης αλληλουχίες, ρήξεις κι ενδιαφέρουσες ανασυντάξεις με το προφανές, αλλά και με το μη αναμενόμενο «γεγονός» σύμπραξης οργανικών κι ανόργανων υλικών. Προφανώς, η αλληγορική εικαστική γλώσσα που χρησιμοποιεί η Αγγέλα Βορεάδου, αποκαλύπτει «υλικά» που συνεχώς μεταστοιχειώνονται στην φύση, μέσα από φανερές αλλά κι αθέατες συνέχειες κι ασυνέχειες του φωτός και του σκοταδιού, καθώς της ζωής και του αλληλένδετου θανάτου, που ενυπάρχουν ως γενεσιουργές αιτίες κι αδιαφανείς ανατροφοδοτήσεις μιας κοσμογονικής διάστασης. Μιας διάστασης, που μπορεί κανείς να την διακρίνει από την μικροκλίμακα που διαμορφώνουν με τα χρόνια οι χαρακιές στο δέρμα της παλάμης του χεριού, μέχρι τους «δρόμους» των γαλαξιών στην μεγακλίμακα (που μπορεί κανείς να τους διαβάσει) μέσα από ένα τηλεσκόπιο. Επομένως οι αποστάσεις, με βάση την αναλογική κλίμακα, είναι σχετικές.» Ενώ κλείνει το κείμενο της ως εξής:  «Η τέχνη άλλωστε, με ποικίλους τρόπους και μυστικές, υπόγειες τροπές, όπως φανερώνει αυτή η ενότητα των έργων, κυρίως όμως μέσα από την ποιητική τους (και διαφορετικά εμφανιζόμενη κάθε φορά) γλώσσα, διαμορφώνει «προσωπεία» που μιμούνται την φύση αλλά δεν είναι φύση. Πρόκειται για αντικαθρεφτίσματα του «εαυτού», που συνενώνουν και την ίδια στιγμή αντιπαραβάλλουν το γνωστό με το άγνωστο και το συνεχώς ανεπεξέργαστο «τραύμα» με το εσαεί ανεξερεύνητο «θαύμα» φύσης και ζωής».

• Η Αθηνά Σχινά Ιστορικός Τέχνης & Θεωρίας του Πολιτισμού (ΕΚΠΑ) πρόσφατα βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά της στον πολιτισμό επί 35 συναπτά έτη

Last modified: 09/01/2026