Γιώργος Χαρβαλιάς Η Ντουλάπα – Ημερολόγιο μιας κρίσης: επτά παραλλαγές σε μια εικόνα 

«Τίποτα δεν φαίνεται όπως θα έπρεπε σε έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι βέβαιο, το μόνο σίγουρο είναι η ύπαρξη μιας κρυφής βίας που κάνει τα πάντα αβέβαια».
Αναφορά του Μικελάντζελο Αντονιόνι στον Λουκρήτιο, από συζήτηση στο Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου της Ρώμης, 1961.
Η Ντουλάπα ως τόπος, πεδίο κρίσης και μνήμης, χώρος ταυτότητας του υποκειμένου.
Η εικόνα: Άδεια πουκάμισα, αντικείμενα οικεία, φορτισμένα από την χρήση και την επανάληψη,  που εδώ δεν ανήκουν πια σε κανέναν. Αιωρούνται σε μια στιγμή πτώσης που δεν ολοκληρώνεται, μια πτώση ορατή αλλά ανεπίλυτη, που διαρκεί ακόμα.
Το ημερολόγιο μιας κρίσης: δεν είναι ο χρόνος μιας προσωπικής μυθολογίας, είναι ο χρόνος της επανάληψης και μετατόπισης.
Επτά παραλλαγές σε μια εικόνα: Επτά απόπειρες της ίδιας εικόνας να ολοκληρωθεί, κάθε παραλλαγή μια ακόμα εγγραφή αυτής της αδυναμίας. Κάθε εικόνα επιβεβαιώνει το ανέφικτο μιας οριστικότητας, μιας σταθεροποίησης, είναι μια προσπάθεια να συγκρατηθεί κάτι που ενώ έχει ήδη συμβεί, διαρκεί ακόμα. Κάθε εικόνα εδώ επιστρέφει διαρκώς στο ίδιο σημείο, στον τόπο ενός ψυχισμού της αβεβαιότητας. Ρούχα βγαλμένα από την ντουλάπα που άνοιξε, άδειασε, εκτέθηκε, δεν κράτησε τίποτα μέσα της.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΡΒΑΛΙΑΣ, 1.50 x2.00 θερμομεταφορά σε πανί – Compressed

Κράτησα μόνο τη δομή από την ένταση της επανάληψης στην οπτική διάρρηξη. Οι εικόνες από προσωπικές έγιναν οργανωμένα συστήματα σχέσεων, αποσυνδεδεμένες από το πρόσωπό μου -δεν μου ανήκουν-  στον δικό τους δρόμο πλέον, δεν χρειάζονται τη δική μου ιστορία, δεν επιζητούν μια οριστική εξήγηση από μένα, αν σημαίνουν, αν έχουν κάποια αξία είναι μόνο γιατί μας βάζουν σε διάφορες και νέες τροχιές ανάγνωσης κι ερμηνείας.
Η Ντουλάπα ανοίγει όχι για να αποκαλύψει, αλλά για να διασπείρει. Δεν πρόκειται για την αφήγηση ενός συμβάντος ή μιας εμπειρίας, κάθε η εικόνα εδώ επιστρέφει στο ίδιο σημείο χωρίς να το εξαντλεί. Η επανάληψη δεν σταθεροποιεί την εικόνα, τη διαβρώνει, η παραλλαγή δεν τη διαφοροποιεί, τη μετατοπίζει. Ό,τι θα μπορούσε να διαβαστεί ως προσωπικό έχει αποσυνδεθεί κι αποσυρθεί. Στο κενό που δημιουργείται, το βλέμμα αναζητάει το ψυχικό σώμα. Κάθε εικόνα είναι μια απόπειρα συγκρότησης του, που κάθε φορά αποτυγχάνει, και ακριβώς γι’ αυτό επιμένει.
«Η Ποίηση δεν είναι η απελευθέρωση των αισθημάτων, αλλά η δραπέτευση από τα αισθήματα. Δεν είναι η έκφραση της προσωπικότητας αλλά η δραπέτευση από την προσωπικότητα. Αλλά θα πρέπει κανείς να έχει αισθήματα και προσωπικότητα για να θέλει να δραπετεύσει από αυτά».
Τ.Σ. Έλιοτ,

.

Last modified: 14/04/2026