Νίκος Καλαφάτης – Ύμνος στον έρωτα φύσης και ζωής

H αίθουσα Τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την ατομική έκθεση του ζωγράφου και γλύπτη Νίκου Καλαφάτη με τίτλο «Primavera» σε επιμέλεια της Ιστορικού Τέχνης και θεωρίας του Πολιτισμού Αθηνάς  Σχινά..
Ως κεντρική ιδέα της έκθεσης, που ταυτόχρονα αποτελεί και αγαπημένο θέμα του Νίκου Καλαφάτη, είναι η σχέση του ανθρώπου με τη φύση και η προσμονή της άνοιξης ως «τόπος» αναγέννησης. Ο καλλιτέχνης, δένοντας τη ζωγραφική με τη γλυπτική, «σκηνοθετεί» τα καινούρια του έργα, γλυπτά ή επίτοιχα, δουλεμένα είτε σε σίδηρο και επιζωγραφισμένα, είτε με βάση διάφορα object trouves, (μέταλλα, ξύλα, σκοινιά, βίδες, φτερά κ.ά), τα οποία μεταπλάθει και αναμορφώνει, δημιουργώντας ένα εναλλακτικό εικαστικό περιβάλλον.
Η επιμελήτρια μεταξύ άλλων αναφέρει στο κείμενο τεκμηρίωσης της έκθεσης: …«Ο καλλιτέχνης μεταγγίζει συναισθαντική αμεσότητα στα έργα του, -τα οποία δημιουργούν μικρότερα ή μεγαλύτερα «περιβάλλοντα»- καθώς ο ίδιος μετριάζει συνειδητά τον ελεγχόμενο λυρισμό του με την αινιγματικότητα, τη γλαφυρότητα και την παραδοξότητα των μορφών του, που συνδυάζουν μέσα από το σχεδιασμό, τα ευφρόσυνα χρώματα, τη γλυπτικότητα των όγκων και την εναρμονιζόμενη ρυθμικότητα της υφολογίας τους, ήχο και φως, όπου αυτά τα στοιχεία είναι απαραίτητα.»…και συνεχίζει: …«Μέσα από δέντρα, κλαδιά, άνθη, καρπούς και φυλλώματα, πετούν, στέκουν, σκαρφαλώνουν απρόβλεπτα κι οριακά ισορροπούν διαφόρων ειδών πουλιά, συνηθισμένα μα περισσότερο εξωτικά, μαζί με ποικίλα ζωύφια, σκαθάρια, έντομα και κάθε λογής πετεινά του ουρανού, μα προπαντός της φαντασίας, αφυπνίζοντάς την παράλληλα με εκείνην της πλάσης. Πρόκειται για την Primavera, την «πρώτη αρχή» αναγέννησης της φύσης και της ανθρώπινης συνείδησης, σχετικά με τη βαθύτερη «αλήθεια» (vera) που φέρει εντός της (κάθε ψυχή), διανύοντας μέσα από την «πράξη της ζωής», το δρόμο για τη λυτρωτική πραγμάτωσή της, σύμφωνα και με τη Νεοπλατωνική μας φιλοσοφία.
Σε αυτήν του την ενότητα, ο καλλιτέχνης, με βάση τα πουλιά και τα έντομά του, που ορισμένα από αυτά υποσημαίνουν και κάποιες ανθρώπινες ιδιότητες, (όπως π.χ. υπερηφάνεια, ματαιοδοξία, αλαζονεία, κοινωνική υποκρισία κλπ.), αλλά και την ευφρόσυνη και ερωτικά διάχυτη ατμόσφαιρα που δημιουργούν, φέρνει στο νου -μέσα από ένα διαφορετικό κάπως πλαίσιο- τον Αίσωπο και τους παροιμιομύθους του, αλλά και τον Λόγγο (Λέσβος, 3ος αι. μ.Χ.), στο αλληγορικό του έργο «Δάφνις και Χλόη», που είναι ένας ύμνος στον έρωτα φύσης και ζωής.»

Last modified: 29/04/2026