Στέλλα Μιμίκου: «Παλίμψηστα- εικόνες μνήμης και ιστορίας 

Η γκαλερί Art Prisma παρουσιάζει την έκθεση της Στέλλας Μιμίκου «Παλίμψηστα- Εικόνες μνήμης και ιστορίας της Στέλλας Μιμίκου».
Η εικαστικός, με διεθνή διαδρομή σε πολλές χώρες του κόσμου, όπως Γερμανία, Μιανμάρ, Νορβηγία, Αργεντινή, ΗΠΑ, Τυνησία, Μεξικό, Περού, Φιλιππίνες, Μαλαισία, Νεπάλ, αλλά και με πολλές συμμετοχές και βραβεύσεις στην 7^η, 8^η, και 9^η Biennale του Πεκίνου καθώς και στην 1^η, 2^η, και 4^η Biennale της Λιθουανίας. Επίσης στο 21^ο Διεθνές Φεστιβάλ Busan Ν. Κορέας, το 2024, όπου επιλέχθηκε στους 10 καλύτερους στην έκθεση «ΠΑΘΟΣ».

Η ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ 80χ80εκ ΜΕΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΚΡΥΛΙΚΑ 2022

Ο ιστορικός τέχνης Μάνος Στεφανίδης, ο οποίος προλογίζει τον κατάλογο της Έκθεσης, αναφέρει: «Το έργο τέχνης είναι a priori αγαπητικό πράγμα. Ακόμη κι όταν δεν μας (σας) αρέσει. Ακόμα περισσότερο όταν ενοχλεί. Όταν ξεβολεύει τον θεατή από τις εύκολες αλήθειες του. Όταν του θυμίζει πράγματα που θα ήθελε να ξεχάσει. Όταν φέρνει εμπρός στα μάτια του εικόνες που φοβάται να δεί. Ή, ακόμη χειρότερα, εικόνες που θέλει να ξεχάσει. Στο έργο της Στέλλας Μιμίκου αυτές οι βασανιστικές αλλά και τελικά λυτρωτικές εικόνες, επανέρχονται σταθερά εδώ και τριάντα περίπου χρόνια. Με μια συνέπεια συγκινητική κι ένα πάθος νεανικό. Όταν δηλαδή αποχώρησε από την οικογενειακή επιχείρηση για να αφοσιωθεί οριστικά στη ζωγραφική και να διαγράψει μια μαχητική όσο και πλούσια, καλλιτεχνικά, πορεία.

ΑΡΧΕΙΟ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ 80χ8.  ΜΕΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΚΡΥΛΙΚΑ 2022

Δημιουργώντας σύνολα και σειρές παλίμψηστων έργων στα οποία συνυπάρχουν μέσα από επάλληλες στιβάδες και επανεγγραφές, φωτογραφίες, προσωπικές ή προερχόμενες από την σύγχρονη ή την παλιότερη ιστορία, ζωγραφικές με χρώματα βουτηγμένα σε συμβολικές, κατακόκκινες πληγές ή σε ονειρικές καταστάσεις που σαλεύουν μέσα στα μπλε και τα γαλάζια. Τα πράσινα των λιβαδιών και τα κίτρινα των πεσμένων φύλλων και των ηλιοτρόπιων. Επιπλέον η Στέλλα Μιμίκου έχει ασχοληθεί με την γλυπτική μέσω ευφυών κατασκευών, με το θέατρο, την περφόμανς, το βίντεο, τη φωτογραφία. Συνελόντι ειπείν με κάθε τομέα της εικαστικής έκφρασης. Έχοντας θητεύσει και αριστεύσει δίπλα σε κορυφαίους δάσκαλους της ΑΣΚΤ όπως οι αείμνηστοι Μίμης Μυταράς – ο πάτρονας κι εμψυχωτής της – και ο ιδιοφυής Γιώργος Λάππας. Χωρίς να ξεχνώ τον Λάκη Πατρασκίδη ή τον Γιώργο Ζιάκα. Στην παρούσα έκθεση η ζωγράφος εκθέτει σαράντα, mixted media πίνακες στη σειρά έτσι ώστε να δημιουργούν ένα είδος σύγχρονης ζωφόρου.

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.  ΜΕΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΚΡΥΛΙΚΑ 2022

Μια ζωφόρος, μια φρίζα που θα μπορούσε να τοποθετηθεί σ’ έναν φανταστικό ναό, σ’ εκείνο το υποθετικό μνημείο των χαμένων πατρίδων, της Αρτάκης στην Μικρασία, το οποίο αμέλησε να στήσει η μητέρα πατρίδα. Οπτικό υλικό από παλιές φωτογραφίες αλλά και πολλές, προσωπικές μνήμες συνθέτουν αυτή την παρέλαση των παλίμψηστων εικόνων που συνείρουν γοητευτικά την ιστορία με τον μύθο, την γλυκόπικρη ανάμνηση με την ανάγκη να συνεχιστεί η ζωή άλλου κι αλλιώς. Με κάθε κόστος και τίμημα. Αυτά τα έργα, όσο κι αν είναι αυτοβιογραφικά και νοσταλγικά έχουν επίσης τον χαρακτήρα εκείνης της μαρτυρίας που αφορά συγχρόνως και στους πολλούς. Αφού τέχνη κάνουμε όταν η προσωπική μας συγκίνηση μεταμορφώνεται σε συγκίνηση του άλλου. Ενώ η λεγόμενη αισθητική συγκίνηση λειτουργεί συνήθως σαν ένα είδος στατικού ηλεκτρισμού. Δυσπερίγραπτο φαινόμενο που όμως όλοι έχουμε νιώσει! Στην τέχνη, τέλος, ας το πούμε κι αυτό, όσα λιγότερα εξηγείς, τόσα περισσότερα αποκαλύπτονται. Μια και το θέμα είναι όχι πόσος κόσμος αλλά το πώς ο κόσμος μπορεί να χωρέσει σ’ ένα έργο τέχνης.

Και η Στέλλα Μιμίκου στο σημείο αυτό μπορεί να συνδυάσει την αισθητική παιδεία – αφού έχει υπάρξει και δασκάλα καλλιτεχνικών μαθημάτων – με τον ακτιβισμό όσον αφορά στην συνειδητοποίηση των πολλών απέναντι στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, την επικίνδυνη πια υπερμόλυνση του πλανήτη αλλά και τον καρκίνο των τοπικών πολέμων που τροφοδοτούνται από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό των υπερδυνάμεων. Έτσι, η καμμένη γη της Ιωνίας μπορεί να μοιάζει τρομαχτικά με την ισοπεδωμένη Γάζα και τους πρόσφυγες να παραμένουν το ίδιο απροστάτευτοι και προδομένοι τότε και τώρα… Όπως συνέβη και με την αρχαία Αρτάκη, την ελληνική πόλη της Μικράς Ασίας, κοντά στην Κύζικο, η οποία σήμερα ονομάζεται Ερντέκ. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, οι Έλληνες πρόσφυγες ίδρυσαν τη Νέα Αρτάκη στην Εύβοια, επειδή οι παράλιες ακτές τους θύμιζαν την πατρίδα τους.  Εδώ γεννήθηκε και ζει η Στέλλα Μιμίκου και αυτό το βίωμα στοιχειώνει την έρευνα της. 

Η ΣΜΥΡΝΗ ΚΑΙΓΕΤΑΙ 30χ40εκ.  ΜΕΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΚΡΥΛΙΚΑ 2022

Ας το επαναλάβουμε: ( Ένας) σκοπός της τέχνης είναι να δίνει λόγο ύπαρξης σε ραγισμένους ανθρώπους. Σκοπός εντελώς διαφορετικός από τον (δεδομένο) ναρκισσισμό των καλλιτεχνών. Και ιδού ποιος είναι ο βαθύτερος χαρακτήρας της ζωγραφικής διαχρονικά: Να διατηρεί την αύρα των πραγμάτων σ’ ένα μη χώρο και ένα μη χρόνο, τον χωρόχρονο της ζωγραφικής. Πράγμα που επιτυγχάνει με συγκινητική αφοσίωση η Στέλλα Μιμίκου. Να διασώσει δηλαδή τη μορφή της σταθερής μνήμης και την ασπρόμαυρη σκιά των εικόνων σε χρώμα. Να μεταφέρει εκείνο το περιεχόμενο που δεν επιτρέπεται να ειπωθεί. Όπως ισχυρίζεται ο Βίτκενσταϊν, ας πλάσουμε αλλιώς ό,τι δεν μπορούμε να πούμε με λόγια. Και μόνος τρόπος είναι η τέχνη. Και μάλιστα όσο πιο σωματική – εκτεθειμένη είναι η τέχνη, τόσο και πιο κοντά βρίσκεται στην αλήθεια των ανθρώπων….Τέχνη μπορεί να είναι επίσης εκείνος ο ιδιόμορφος τρόμος που αισθάνεται ο αστός εμπρός στην ομορφιά. Όταν μάλιστα ο μικροαστός είναι και νεόπλουτος, ε τότε ο τρόμος μεταμορφώνεται σε πανικό…Τί μάθαμε λοιπόν στο άτυπο «σχολείο» της καθημερινότητας ζώντας στον συνεχή κυκεώνα των πνευματικών και των κοινωνικοπολιτικών ανατροπών; Να ζούμε την καθημερινότητα μας αλλιώς διεκδικώντας σταθερά την ανεξαρτησία σκέψης και λόγου. Ψάχνοντας την αλήθεια παντού. Εκτός της επιβεβλημένης νόρμας και της ισοπεδωτικής ομοιομορφίας. Με κάθε κόστος. Να βλέπουμε όσα οι πολλοί δεν βλέπουν. Όσα αρνούνται να δουν…Τα Παλίμψηστα της Στέλλας Μιμίκου είναι σαν να λένε: Να φοβάστε τους καλλιτέχνες εκείνους που συγκινούνται πρώτοι και μάλιστα με την συγκίνηση τους την ίδια. Όμως να μην φοβάστε την συγκίνηση. Ειδικές όταν αυτή είναι αδιαμεσολάβητη. Ειδικά όταν αρδεύεται από τα βαθύτερα στρώματα του υποσυνείδητου. (Το πολύτιμο μάθημα του Γιώργου Λάππα). Η Στέλλα Μιμίκου το 2017 και το 2019 επελέγη να συμμετάσχει στην διεθνή Μπιενάλε του Πεκίνου με μια σειρά σπονδυλωτών εικόνων σαν χειροποίητο σινεμά που τις ονόμασε East – West golden dialogues και που εντυπωσιάζουν με την πρωτότυπη προσέγγιση της ιστορίας. Έναν μεγάλο πίνακα από αυτή την ενότητα, το Silk Road and world civilization (2017) επιλέξαμε για να δείξουμε στην έκθεση του Πειραιά και την γκαλερί Πρίσμα. Δείγμα του μεγάλου εύρους των δυνατοτήτων της Στέλλας Μιμίκου. Όσο για το ιδιότυπο χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό πολλών έργων της – όπως η σειρά των Χρυσών Αυγών του Κόσμου αλλά και της Δούρειας Όρνιθας – θα μιλήσουμε μιαν άλλη φορά…»

Last modified: 29/01/2026