Μίλτος Γκολέμας – Η καθηλωτική αίσθηση της αγνής εμπειρίας

H Γκαλερί Ζουμπουλάκη συμπληρώνοντας 20 χρόνια συνεργασίας με το Μίλτο Γκολέμα, φιλοξενεί τη νέα ατομική του έκθεση «Οροπέδιο Ο Γκολέμας εμπνεόμενος από τον τόπο καταγωγής του,  παρουσιάζει έργα κυρίως μεγάλων διαστάσεων, λάδια σε καμβά.
Στο κείμενο καταλόγου, ο Ιστορικός Τέχνης και επιμελητής Χριστόφορος Μαρίνος αναφέρει: «Το «Οροπέδιο» είναι μια αυτοπροσωπογραφία, το πορτρέτο ενός ανήσυχου, ταλαντούχου και ώριμου ζωγράφου· μια δουλειά βαθιά προσωπική και διόλου περιγραφική. Ο Γκολέμας δηλώνει εμφατικά ότι πρώτη φορά αισθάνεται ότι «η δουλειά είμαι εγώ», ότι αυτό που ζωγραφίζει είναι απολύτως δικό του. […]
«Κοιτώντας πιο προσεκτικά τα τοπία του Γκολέμα, αρχίζεις να αναγνωρίζεις τις ομοιότητες με μια μουσική σύνθεση, είτε αυτή είναι μια συμφωνία δωματίου, ένα συμφωνικό ποίημα, είτε ένα κομμάτι των Pink Floyd. Αναγνωρίζεις το πάθος, την τραγικότητα, τις συναισθηματικές εξάρσεις, την εσωτερική ηρεμία, τη γαλήνη, την ισορροπία και την κρυμμένη αρμονία. Νιώθεις την αγωνία του ζωγράφου και τον πηγαίο ενθουσιασμό του. Μπροστά σε αυτά τα τοπία κάθεσαι και διαλογίζεσαι. Είναι έργα-υπάρξεις που επιβάλλουν την παρουσία τους στον χώρο, έργα θελκτικά με τα οποία θα ήθελε κανείς να ζει. Με την ενότητα-έκθεση «Οροπέδιο», ο Μίλτος Γκολέμας κατέκτησε μια κορυφή. Αναζητώντας την ένωση μεταξύ του επίγειου και του ουράνιου, κατάφερε να ανεβάσει τον πήχη, όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για την ελληνική ζωγραφική».

Και η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, ποιήτρια και μεταφράστρια: «Κοιτάζω τους πίνακες του Μίλτου και το βλέμμα μου γαληνεύει, η ψυχή μου ηρεμεί· είμαι σπίτι μου, σε μια αιώνια και πολύχρωμη παιδική ηλικία γεμάτη φύση γλυκιά, όπου όλα είναι ποιημένα καλώς.
Ακόμα και οι καταιγίδες του είναι οικείες, διαχειρίσιμες, μέσα από το βλέμμα του παιδιού που προϋποθέτει την ύπαρξη καταφυγίου. Η κάψα του κίτρινου καλοκαιριού, τα πράσινα του φθινοπώρου και το χειμώνα, η ανθοφορία της άνοιξης: όλα εικόνες μιας ιδεατής συνθήκης αθωότητας.
Κι αν κάποτε, αδαώς, έβλεπα στα έργα του Γκολέμα –λόγω σκουριάς, λόγω σπαρτών— λίγο από τα σκοτεινά λιβάδια και τα σκοροφαγωμένα ερείπια του Άνσελμ Κίφερ, που απεικόνιζε όλα τα τραύματα του κόσμου — σκέφτομαι τώρα τον Μονέ και νούφαρά του· όχι φυσικά για την απουσία εστίασης και προοπτικής που εκείνα συχνά έχουν, μια για τις ελεύθερες, υγρές τους πινελιές που εκφράζουν συνεχώς φευγαλέες εντυπώσεις, που αποτυπώνουν όχι την εικόνα, μα την καθηλωτική αίσθηση της αγνής εμπειρίας».

Last modified: 22/01/2026