Αθηνά Λατινοπούλου: Ο μίτος της Αριάδνης

Ήρα Παπαποστόλου
Ιστορικός και κριτικός τέχνης

ΑΘΗΝΑ  ΛΑΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥΤο πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι βλέποντας τη δουλειά της Αθηνάς Λατινοπούλου είναι ίσως «Ο Μίτος της Αριάδνης». Στο μυαλό σου έρχεται η ελληνική μυθολογία με την Αριάδνη να σώζει το Θησέα από βέβαιο θάνατο, δίνοντάς του ένα κουβάρι νήμα για να βγει από το Λαβύρινθο μετά τη νικηφόρα πάλη του με το Μινώταυρο.
Καρφιά και σπάγκοι, μικρές κόκκινες πιπεριές και κουβάρια από χοντρά σκοινιά είναι μερικά από τα θέματά της ζωγράφου που αποδίδονται με έμφαση στη λεπτομέρεια και με τέτοιο τρόπο ώστε να μας δίνεται η αίσθηση μιας απόλυτης γεωμετρίας. Για να φτιάξει τα έργα της, εμπνέεται από τα σχοινιά που βρίσκουμε στα κουβάρια και τα πλεκτά. Με λάδι σε καμβά, με πινέλο και σπάτουλα, με χρώματα ζωντανά και ζεστά, φτιάχνει συνθέσεις από καμπυλόμορφους και γεωμετρικούς όγκους, αναπαριστώντας την πραγματικότητα με αληθοφάνεια αλλά και με σουρεαλιστική διάθεση
ΛΑΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΘΗΝΑΤα κουβάρια της, τυλιγμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν σχήμα σφαίρας, εντυπωσιάζουν άλλοτε με το φυσικό τους χρώμα και άλλοτε με το έντονο κόκκινο.
Θέλει άραγε να βάλει το θεατή να τα ξετυλίξει, ξεκαθαρίζοντας τη δική του μπερδεμένη κατάσταση; Ή μήπως του δίνει το μίτο για να του δείξει το δρόμο; Και γιατί ενώ συνήθως το κουβάρι εκφράζει την ακαταστασία, στα έργα της δίνει την αίσθηση της τάξης που μπορεί να ενυπάρχει στο χάος;
Η ίδια λέει: «Όταν ξεκινώ την εκτέλεση μιας καινούργιας ιδέας, δεν αναρωτιέμαι και δεν προσπαθώ να αναλύσω το γιατί αυτή η μούσα, μου απομυζεί τόσο επίμονα τη σκέψη μου. Απλά ξεκινάω παρακολουθώντας τη δουλειά μου, σε κάθε σειρά, να εξελίσσεται, να γίνεται σύγχρονη, να μεταμορφώνεται με διαφορετικό θέμα και χρώμα, αλλά πάντα με τα ίδια πρωτογενή χαρακτηριστικά. Και κάθε φορά, τρέχουν μια σειρά από έργα που στην εκκίνηση τους, έχουν ακούσει την ίδια πιστολιά.
ΑΘΗΝΑ   ΛΑΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥΚαθώς, λοιπόν, ξεμυτίζει η ιδέα από το πουθενά και θρονιάζεται κυριολεκτικά μέσα στο μυαλό μου, αρχίζω με λαχτάρα και επιμονή να την υλοποιώ. Και δεν είναι μια απλή υπόθεση, αλλά μια αγωνιώδης, θα έλεγα, διαδικασία, μια πάλη του πνεύματός μου με τα χρώματα πάνω στον λευκό καμβά, καθώς προσπαθώ να βγάλω και να αποδώσω την εντολή που η αντίληψή μου, πειθαρχημένη και πλήρως οργανωμένη, οραματίζεται και μου υποδεικνύει εκείνη την ώρα πεισματικά. Κι ο αγώνας δρόμου είναι μακρύς και εναλλασσόμενος, βασανιστικός ή απολαυστικός, γεμάτος εκπλήξεις!
Είμαστε εκεί με τα πινέλα και τον καμβά μπροστά μας, μόνοι μας, εγώ και το ιδεώδες μου και έχουμε απογειωθεί τριγυρνώντας στα δικά μας σοκάκια, τα γνωστά για μας μόνο, αγρυπνώντας σε μια διαρκή συνομιλία, μια παρέα μοναδική και μέγιστα ουσιαστική. Ένα ξαναγέννημα, μια ανανέωση ψυχής. Μια υπερυπαρκτή περιπλάνηση ευχαρίστησης, μια αίσθηση ικανοποίησης που ξεπερνά κάθε άλλη.
Αγαπώ όλα τα έργα μου, όμως, από κάθε σειρά που πραγματοποιώ, κάποια εισπράττουν την περισσότερη αδημονία για το αποτέλεσμα. Αυτά τα έργα, έχουν το πρώτο γενεσιουργό υλικό της σκέψης μου, την πρώτη εμφύσηση. Είναι τα δημιουργήματά μου που νοιώθω ότι εισχωρώ βαθιά μέσα τους και αγγίζω την ψυχή τους. Είναι η ταυτότητα, η σφραγίδα στην αναγνώριση της εικαστικής μου προσωπικότητας και γι’ αυτό αυτά τα έργα, τα θεωρώ περισσότερο σημαντικά, γιατί αυτά χαρακτηρίζουν την ιδιαιτερότητα της σύλληψής μου».
imagesΠέρα από τον εικαστικό καμβά, τα έργα της Αθηνάς Λατινοπούλου κρύβουν μια μαθηματική εξίσωση ακόμα και μια μουσική παρτιτούρα.
Θα μπορούσαν να είναι ακόμα και πεδίο φεμινιστικής διερεύνησης όπως το ίδιο το πλεκτό. «Το πλέξιμο δεν είναι απλώς μια μοναχική δραστηριότητα, μια τεχνική αναδημιουργίας.
Πίσω από τη χειροτεχνία λανθάνει ένας ολόκληρος πολιτισμός», όπως  διαβάζουμε στο βιβλίο της Κατερίνας Σχινά «Καλή και Ανάποδη». Πόσο αν αυτή η χειροτεχνία περνάει στη ζωγραφική. Αφετηρία στοχασμού, τα έργα της Αθηνάς Λατινοπούλου είναι ένα ακόμη ποιητικό εργαλείο.

 

Last modified: 07/12/2014