Ευθύμιος Ευθυμιάδης: Μικρή Αναδρομή. Ατομική Έκθεση

Η  art22gallery  μέσα από  τη  διδικτυακή  πλατφόρμα  art22.gr  παρουσιάζει  εκθέσεις  Ελλήνων  καλλιτεχνών

Οι δύο όψεις

Παιχνίδια, σχισμές δέντρων, όνειρα και μνήμες, λαμαρίνες σε φάση οξείδωσης, φράχτες, αιωρήσεις, αινιγματικοί μηχανισμοί, πρόσωπα τής θλίψης αλλά και τής ευτυχίας, συγκεντρώνονται στους καμβάδες του Ευθύμιου Ευθυμιάδη.
Η μεικτή τεχνική του αποδίδει υφές, που στηρίζονται στη διαφοροποίηση τής χρωματικής ύλης. Τελάρα, άλλα εντελώς επίπεδα και άλλα ανάγλυφα, εντυπωσιάζουν με την απόδοση των θεμάτων τους, αλλά και με τη χρήση έντονων χρωμάτων, που ήταν σχεδόν απόντα στις προηγούμενές του ενότητες.
Φιγούρες ανάμεσα στην παιδική ηλικία, παιδιά τής δικής μας καθημερινότητας, μα και παιδιά πρόσφυγες, απεικονίζονται με περίσσια ευαισθησία: πότε μόνο το πρόσωπο, πότε το σώμα ολόκληρο. Δεν είναι παρά οι αναίμακτοι ήρωες τού σήμερα, βγαλμένοι από την επικαιρότητα. Τι αναζητούν άραγε αυτές οι τρυφερές οντότητες; Μήπως, όταν χάνονται μέσα στη σχισμή κάποιου δέντρου, ψάχνουν τις ρίζες τους; ‘Οταν εμφανίζονται πίσω από περιφράξεις και δοκάρια, είναι εγκλωβισμένες εκεί ή είναι κι αυτό ένα από τα πολλά τους τεχνάσματα;
Γιατί, οι πρωταγωνιστές στους πίνακες τού Ευθυμιάδη, μοιάζουν να έχουν συνεχώς στο μυαλό τους το παιχνίδι και τη μουσική. Από εκεί και οι παρτιτούρες, οι νότες, τα κλειδιά τού σολ, οι σαΐτες, τα αεροπλανάκια, τα puzzle, τα ηλεκτρικά τραίνα και οι κύβοι τού Rubik, είτε πρόκειται γιά ανέμελα πλάσματα που ζουν σε ειρηνικό περιβάλλον είτε γιά βασανισμένα πιτσιρίκια χωρών σε εμπόλεμη κατάσταση: «Τα παιδιά τού Πολέμου θα είναι πάντα οι δραπέτες τού παιχνιδιού, οι φαντασιακοί πιλότοι τής αντιβαρύτητας – μιάς εξύψωσης σχεδόν ουτοπικής – που στη ζωγραφική επιφάνεια βρίσκει άμεση εφαρμογή. Τα αδύναμα παιδιά τής Ειρήνης, με το πανίσχυρο βλέμμα ικανό να μετακινήσει βουνά σ’ έναν χώρο αστικής εγκατάλειψης, θα προσπαθούν διαρκώς να ανασυνθέσουν την πραγματικότητα με όρους δικούς τους, επιλέγοντας γιά συμπαίκτη την αθωότητα», λέει χαρακτηριστικά ο ζωγράφος.
Πρόκειται γιά πνεύματα δημιουργικά, ονειροπόλα, με έντονη διαίσθηση, που δείχνουν σεβασμό στη φύση κι εκδηλώνονται σοφά, δυσανάλογα με την ηλικία τους, απέναντι στην αναπόδραστη σκληρότητα ενός επικίνδυνου κόσμου. Γιά κορίτσια και αγόρια τού ρίσκου που, στο επέκεινα μιάς μελαγχολικής μέρας – με το κρυφτό ανάμεσα στα χαλάσματα μοναδική εγγύηση Φυγής – περιμένουν πανέτοιμα, τη σειρά τους γιά δράση, οπλισμένα με τηλεκινησία: τη Νόηση που υποτάσσει την ‘Υλη!
Στα έργα τού Ευθυμιάδη η φθορά συνυπάρχει με την ομορφιά, η οποία τελικά υπερισχύει. Δεν πρόκειται παρά γιά τη σκληρή αλήθεια σε συνδυασμό με τη χαρά τής ζωής. Είναι οι δύο πλευρές τού ίδιου νομίσματος. Είναι επίσης, οι δύο όψεις που περιγράφει σε δοκίμιό του το 1919 ο Giorgio De Chirico στο περιοδικό Valori Plastici: «Κάθε πράγμα έχει δύο όψεις* τη συνήθη, που είναι αυτή που βλέπουμε όλοι οι άνθρωποι γενικά, και την άλλη, τη φασματική, που δεν μπορούν να δουν παρά τα σπάνια άτομα σε στιγμές διαύγειας και μεταφυσικής αφαίρεσης».
Ως σύγχρονος ζωγράφος, λοιπόν, μιάς άλλης προσέγγισης, ο Ευθυμιάδης έρχεται με τον ιδιόμορφο ρεαλισμό του να μας θυμίσει αυτές τις τόσο σημαντικές πλευρές τής ύπαρξης. Αλλά και να μας προτείνει μιά λύση αισιόδοξη, αφού ακόμη και στην καταστροφή ένα παιδί μπορεί με την αυθεντικότητά του να ανατρέψει τα πάντα!
«Οι έφηβοι παίκτες θα συμπληρώνουν τα puzzle σαν ψηφίδες μιας εικόνας που μάς κρατούν ανολοκλήρωτη, κρύβοντας με πονηριά στην τσέπη τους το τελευταίο κομμάτι», λέει ο ίδιος. «Θα συνομιλούν βυθισμένοι σε έκσταση με την Παγκόσμια Ψυχή, πέρα από στείρες διδαχές ενηλίκων, μακριά απ’ όλες τις θρησκείες, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα με τον ελεύθερο τρόπο τους τις λογικές συμβάσεις, κοιτάζοντας με τα μάτια μιάς απορίας πανανθρώπινης. Θα διατηρούν στην ακινησία τού ζωγραφισμένου καμβά την κίνηση, μαζί με την εκεχειρία που φευγαλέα τούς δόθηκε. Θα συγκρούονται συμβολικά, γνωρίζοντας εξαρχής τι μέλλει γενέσθαι. Θα αφουγκράζονται, πεσμένοι στο χώμα, τον παλμό τής ζωής. Θα είναι οι αιώνιοι δον Κιχώτες, στη μέση τού δρόμου, χωρίς άλογο και δόρυ, φορώντας πανοπλίες αυτοσχέδιες. Θα ανταλλάσσουν τα χρώματα όπως τούς βώλους τους, σκάζοντας τσιχλόφουσκες με μιάν αναίδεια υπέροχη, που γυρεύει από εμάς αποκωδικοποίηση».

‘Ηρα – Παρασκευή Παπαποστόλου (κριτικός τέχνης)
(κείμενο από την ατομική έκθεση του καλλιτέχνη με τίτλο: Joy of a Toy, 2015)

Οικόπεδα Μνήμης

«…ο εσωτερικός μας κόσμος είναι σύννεφο που αλλάζει διαρκώς όψεις»
                                                                                                 Ανδρέας Εμπειρίκος

Οι πίνακες τού Ευθύμιου Ευθυμιάδη μαγνητίζουν σχεδόν αμέσως τον θεατή τους. Αποπνέουν μιά δική τους ξεχωριστή γοητεία η οποία δεν οφείλεται σε κλασσικά στοιχεία εικαστικού εντυπωσιασμού, όπως π.χ. τα έντονα χρώματα ή περιγράμματα, αλλά στον «ήσυχο κόσμο» τους, στη διακριτική όσο και μεταδοτική αφήγηση όσων απεικονίζουν.
 ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ- ΤΟ ΒΙΩΜΑ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ: Τα θέματα περιγράφονται με σαφήνεια αλλά και με σεμνότητα, σα να θέλουν να κερδίσουν την αναγνώριση τού θεατή με ειλικρίνεια και εξομολογητική διάθεση. Είναι συνήθως ζωγραφισμένα σανίδια μιάς πόρτας ή ενός παράθυρου, πατώματος ή τοίχου  και ταυτόχρονα σκιές από φευγαλέες περαστικές φιγούρες, άνθρωποι, πουλιά ή και ίχνη από αφαιρετικές εικαστικές δράσεις, όπως, σταξίματα χρωμάτων κι αποτυπώματα τής υγρασίας.
Επιγραμματικά θα έλεγε κανείς ότι ο Ευθυμιάδης μάς μιλά γιά την όψη τών εσωτερικών χώρων σπιτιού όπως διαμορφώνονται από τη φθορά τής καθημερινής χρήσης, παράλληλα με τις φευγαλέες εικόνες π’ αφήνουν πάνω σ’ αυτές τις επιφάνειες οι ίδιοι οι ένοικοι, με την κίνηση αλλά και με τις φαντασιώσεις τους.
Με ρεαλιστική διάθεση, ο θεατής θα μπορούσε να θεωρήσει όσα αντικρύζει σαν μια λιτή αλλά και τρυφερή περιγραφή τής «οικείας ζωής» μέσα σε σπίτι παλιό, ίσως και πατρικό. Μόνιμο πάντως θέαμα και βίωμα γιά το βλέμμα τού ζωγράφου. Ο Ευθυμιάδης πράγματι μεταφέρει στον καμβά την καθημερινότητα τού βλέμματος σ’ έναν οικείο εσωτερικό χώρο. Ωστόσο αυτές οι εικόνες κάθε άλλο παρά είναι οι μοναδικές. Επάνω τους κυκλοφορεί ένα επόμενο πλάνο θεμάτων: οι σκιές των ενοίκων, ένα παράδοξο παλιό ρολόι, ένας σωρός σκουπίδια με μισοχαλασμένα παιχνίδια κ.ο.κ., ενώ πολλές φορές μισοπεσμένοι  σοβάδες αποκαλύπτουν άλλες ζωγραφικές εικόνες. Σε άλλα έργα πάλι, οδηγούμαστε σε διαφορετικούς δομικούς χώρους – ένα πηγάδι, ένας φράχτης, ένας λαβύρινθος – που δεν λειτουργούν ως διέξοδα  αλλά ως κορυφώσεις τού συναισθήματος αυτοεγκλεισμού που διακατέχει – διακριτικά, επαναλαμβάνω – τούς περισσότερους πίνακες.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΕΑΛΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ: Κάπου σ’ αυτό το σημείο, η ρεαλιστική ατμόσφαιρα αρχίζει και δείχνει κλιμακωτά τις επόμενες διαστάσεις της,  και αυτές  είναι πολύ πιό ιδεαλιστικές όσο κι αν διατυπώνονται με εκφραστικά μέσα υλικά, (σχεδόν υλιστικά κι εφήμερα).Υπάρχει ένας διάχυτος συμβολισμός, μιά αίσθηση ότι όλα τα ζωγραφισμένα θέματα είναι μεν αυτά που περιγράφονται, αλλά ταυτόχρονα είναι και κάτι που τα αναδεικνύει σε ιδανική έκφραση, μνημειακή διατύπωση, πανανθρώπινη γενίκευση.
Η«ιδιοκατοίκηση» τού ζωγράφου στους χώρους που περιγράφει ξεκινάει ίσως από μία αποσπασματική περιγραφή τής πραγματικής εμπειρίας αλλά καταθέτει και τις υπαρξιακές διαστάσεις της: την πνευματικότητα, την μετουσίωση τού ειδικού στο γενικό.
 Από ένα σημείο και πέρα ο Ευθυμιάδης δεν μάς μιλάει γιά όσα αντικρύζουμε, αλλά για την Τέχνη την ίδια! Επόμενο κρυμμένο θέμα του που αναδεικνύεται μυστικά, είναι ο κόσμος και η μαγεία τής Ζωγραφικής. Η αναπαράσταση ως τελετουργία που πνευματοποιεί τα πράγματα. Η γοητεία των ιχνών από τη χρήση των αντικειμένων, η φθορά από τον καιρό, την υγρασία, όλων των μικρών και μεγάλων δράσεων που τριγύρω μας αφηγούνται τη Ροή τού Χρόνου και που ο πίνακας θα μνημειοποιήσει και απαθανατίσει. Ο πίνακας ως Ιερά Σινδόνη που καταγράφει το πέρασμα τής καθημερινότητας.
 ΝΕΑ ΕΙΚΟΝΟΛΑΤΡΕΙΑ: Ο Ε. Ευθυμιάδης έχει μιά σημαντική θέση στη νέα άνθηση της ζωγραφικής που συνέβη στην Ελλάδα στο γύρισμα τού νέου αιώνα. ‘Εχει κεντρική θέση στο φαινόμενο Νέα Εικονολατρεία,  που ανέδειξε τον μεγάλο διαχρονικό ρόλο τής  ζωγραφικής αναπαράστασης σε μιά εποχή που οι μοντερνιστικές τάσεις είχαν απαιτήσει την κατάργησή της. Η πνευματικότητα, ο ιδεαλιστικός πλατωνισμός, μετουσιώνουν τα ίχνη τής ματιέρας σε υπέρβαση τού εφήμερου, σε τέχνη διαχρονική.
Είναι πολύ ενδιαφέρον το πώς ο καλλιτέχνης αξιοποιεί τα αιτήματα και τις εμπειρίες τής γενιάς του, κατακτώντας μιά προσωπική εικαστική φωνή, τόσο ποιητική! Οι ζωγραφικές τελετουργίες με τις οποίες κάνει δικό του το χώρο τού πίνακα, μοιάζουν με την τελετουργία ιδιόχρησης ενός οικοπέδου. Με περιγραφικές και ταυτόχρονα εξπρεσιονιστικές δράσεις πάνω στην επιφάνεια, ο Ευθυμιάδης μετατρέπει τον πίνακα σε »φωλιά», σε πίνακα «γεννηθέντα, ου ποιηθέντα».
Μιά ζωγραφική υψηλών προδιαγραφών, που αξιοποιεί τις επιμέρους τεχνικές σε μία προσωπική ενότητα…

Χάρης Καμπουρίδης,
τεχνοκριτικός – σημειολόγος. Μέλος της Academia Europaea
Κείμενο από την ατομική του Ευθύμιου Ευθυμιάδη στη 2006, Γκαλερί ΑTRION, στο 2006

 

Για επικοινωνία με τον καλλιτέχνη
FB : Efthimios Efthimiadis
Email: Efthimios Efthimiadis efthimiadis.tim@gmail.com
Τηλέφωνο: 2103388483

 

Last modified: 09/04/2020