ΠΑΒΛΟΣ ΧΑΜΠΙΔΗΣ

Τα τραγιά του Πάβλου Χαμπίδη στην Ιταλία

Στην πανέμορφη Μάντοβα, στη Βόρεια Ιταλία, παρουσιάζει την τελευταία του έκθεση ο Πάβλος Χαμπίδης. Ο καλλιτέχνης έχει ζήσει πολλά χρόνια στο εξωτερικό εκθέτοντας έργα του σε πόλεις όπως το Τόκιο, η Κοπεγχάγη, το Παρίσι, η Στοκχόλμη, το Λουντ, το Μάλμε, οι Βρυξέλες, το Μιλάνο,  αποδέχτηκε την πρόσκληση του Αμερικανού ιστορικού τέχνης Clark Anthony Lawrence να παρουσιάσει ένα μέρος από τη σειρά «τραγιά». Η έκθεση φιλοξενείται ως τις 19 Νοεμβρίου στη Macchina Fissa της Borgo Virgilio που είναι και έδρα του Πολιτιστικού Οργανισμού Reading retreat in rural Italy. ΠΑΒΛΟΣ ΧΑΜΠΙΔΗΣ
Όπως γράφει ο Clark Anthony Lawrence «Μην περιμένετε ένα ουδέτερο, άδειο χώρο, με μεγάλα τζάμια και λευκούς τοίχους. Αυτό το κτήριο αρχικά, κατά τον 19ο αιώνα, ήταν ένα Αντλιοστάσιο για την άρδευση  αγροτικών εκτάσεων σε περίοδο ξηρασίας, αλλά και για την προστασία τους  σε περίπτωση πλημμύρας. Το κτήριο είναι μία Κατοικία- Μουσείο και Βιβλιοθήκη , με πάνω από τρακόσια έργα Τέχνης κρεμασμένα  στους καθημερινούς του χώρους και επτά χιλιάδες βιβλία ταξινομημένα σε είκοσι δύο δωμάτια.  Έχουμε δει εκθέσεις του Χαμπίδη στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, το Παρίσι, και το Μιλάνο, αλλά αυτός ο χώρος,  ίσως γιατί είναι  ανοιχτός στην ύπαιθρο, είναι αυτός που προτιμώ. Τα δώδεκα έργα  με θέμα τα τραγιά ταιριάζουν απόλυτα σ’ αυτό το βουκολικό περιβάλλον. «Είμαι κατά βάθος ένας συλλέκτης, όχι και τόσο έμπορος Τέχνης, και  γι αυτό είναι πάντα γλυκόπικρη  η στιγμή όταν πωλούνται κάποια έργα του Χαμπίδη ή όταν απομακρύνονται με το τέλος μιας εκθέσεως».  ΠΑΒΛΟΣ ΧΑΜΠΙΔΗΣ
Οι ειδυλλιακές, κλασικές σκηνές  του Χαμπίδη με  τραγιά τα οποία τρέφονται με ξερά φρούτα, όρνιθες να γυροφέρνουν, κουκουβάγιες πάνω σε δέντρα ή πάλι έφηβοι που κρατούν τραγιά στην αγκαλιά τους, δεν αποτελούν πλέον μια νοερή Αρκαδία, αλλά είναι η καθημερινότητά μας εδώ στην Macchina Fissa.
Αν ήθελε κανείς να περιγράψει το πνεύμα της εκθέσεως, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο νου του επισκέπτη είναι η βουκολική ποίηση το Βιργιλίου, κάποια γαλήνη, αλλά μετά ο Παράδεισος. Όχι αυτός ο  επίγειος Παράδεισος, αλλά ένα περιφραγμένος κήπος, ένας ασφαλής κλειστός χώρος ομορφιάς.
Τα δύο εξημερωμένα παγώνια τα οποία τριγυρίζουν ελεύθερα  στο κτήμα  είμαι σίγουρος ότι δεν θα αργήσουν να «σκάσουν μύτη»  σε κάποιο σκίτσο ή πίνακα του Χαμπίδη».

 

 

Last modified: 19/07/2022