Open Studios 2018: Πώς το καλλιτεχνικό έργο παίρνει την τελική του μορφή

 Είκοσι νέοι Εικαστικοί και έντεκα Θεωρητικοί συνεργάστηκαν
για μια έκθεση γεμάτη υποσχέσεις 

 «Η επιτέλεση, το πώς γίνεται ένα έργο, αυτό είναι το περιεχόμενο της τέχνης»
Josef Albers

Από την εποχή που η ζωγραφική άρχισε να γίνεται μέρος της ζωής των ανθρώπων, το εργαστήριο θεωρείται ως αντανάκλαση της ψυχής του καλλιτέχνη. Μαγεία, μυστήριο, θαυμασμός για τον τρόπο δημιουργίας. Πιο σαγηνευτικό από τα καμαρίνια του θεάτρου όπου  το μυστήριο χάνεται μέσα στην πολυκοσμία. Στο στούντιο ο φιλότεχνος φαντάζεται ένα μοναχικό, συνεπαρμένο από την έμπνευση και το πάθος της δημιουργίας καλλιτέχνη.

Irene Ragusini

Στη γκαλερί ή στο μουσείο ο θεατής ελάχιστα ασχολείται με τη διαδικασία της δημιουργίας. Κι όμως το έργο δεν είναι μόνο έμπνευση, αλλά μια σειρά από διαδικασίες που οδηγούν στο τελικό αποτέλεσμα. Στις μέρες μας βέβαια για πολλές μορφές της τέχνης το στούντιο έχει αλλάξει ή έχει εκλείψει. Ο καλλιτέχνης π.χ, που δουλεύει πάνω στην ψηφιακή τέχνη αρκείται σε ένα γραφείο και έναν υπολογιστή με τα περιφερειακά του. Κι όμως ακόμη κι έτσι το στούντιο κρύβει μυστικά. Ο καλλιτέχνης εξ ορισμού είναι εκθεσιακός. Και η ροπή για την έκθεση του έργου ξεκινά από το εργαστήριο. Δεν είναι τυχαίο ότι στους πιο γνωστούς ζωγραφικούς πίνακες το στούντιο θυμίζει θεατρικό σκηνικό.
Αυτή την τάση λοιπόν της έκθεσης και της δημιουργίας κάλυψε το Open Studios 2018. Όσοι κατηφόρισαν την Πειραιώς, στους χώρους της Σχολής Καλών Τεχνών είχαν την ευκαιρία να βιώσουν αυτή τον πυρετό της δημιουργίας που κυριαρχεί στο στούντιο του καλλιτέχνη. Μια σημαντική εμπειρία καθώς ο επισκέπτης είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με καλλιτέχνες και θεωρητικούς σε είκοσι «συστεγαζόμενα» εργαστήρια. Ήταν μια συνεργασία του των μεταπτυχιακών φοιτητών του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών με τους Μεταπτυχιακούς φοιτητές του Τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης. Τα όλο πρότζεκτ οργανώθηκε και υλοποιήθηκε από τις Άλκηστις Κοντοπούλου, Νικόλ Λεβέντη, Μαρία Μαυροπούλου, Σοφία Χρυσαφοπούλου. Όλες οι εργασίες των καλλιτεχνών και των θεωρητικών που παρουσιάστηκαν στους χώρους της ΑΣΚΤ κυκλοφόρησαν σε ένα αναλυτικό κατάλογο με την φροντίδα των συνεργατών που επιμελήθηκαν του Open Studios 2018.
Art22.gr

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΝΑΚΟΥ -“Curriculum vitae” Εγκατάσταση in situ

Οργάνωση – παρουσίαση:

Άλκηστις Κοντοπούλου, Νικόλ Λεβέντη, Μαρία Μαυροπούλου, Σοφία Χρυσαφοπούλου

Ο κατάλογος δημιουργήθηκε ως συνέχεια των φετινών Open Studios 2018 που έλαβαν χώρα στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Εκεί, οι εικαστικοί φοιτητές άνοιξαν την πόρτα του εργαστηρίου τους στο κοινό και εκείνο με τη σειρά του μπορούσε να  δει την πορεία της δημιουργίας, προτού ένα έργο τέχνης πάρει την τελική του μορφή. Οι φοιτητές του μεταπτυχιακού Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης αντίστοιχα, συνεργάστηκαν με τους εικαστικούς γράφοντας ένα συνοδευτικό κείμενο για τον καθένα. Ο κατάλογος αυτός συγκεντρώνει είκοσι θεωρητικά κείμενα πλάι στις φωτογραφίες των εργαστηρίων όπως παρουσιάστηκαν τον περασμένο Μάιο.

Συμμετέχοντες Εικαστικοί και Θεωρητικο – Ιστορικοί Τέχνης 

Γιάννης Αμανατίδης  –  Σοφία Χρυσαφοπούλου
Αντώνης Καπνίσης  –  Πολυξένη Μαρλίτση
Χαρά Κεράστα  –  Μίνα Καρατζά
Ελένη Κορδαλή  –  Κατερίνα Μπούσια Αλεξάκη
Παναγιώτης Λιανός  –  Νικόλ Λεβέντη
Θάνος Μακρής  –  Μίνα Καρατζά
Λαμπρινή Μάρκου  –  Βάλια Γριμπά
Μαρία Μαυροπούλου  –  Σοφία Χρυσαφοπούλου
Ρενάτα Μεθενίτη  –  Ειρήνη Καραγκιοζίδου
Ελεάννα Μπαλέση  –  Βάλια Γριμπά
Αλεξάνδρα Νάκου  –   Άλκηστις-Μαρία Κοντοπούλου
Άννα Παπαθανασίου  –  Αδριανός Τρίκας-Πανδής
Άντα Πετρανάκη  –  Γιάννης Καραδήμας
Λυσίμαχος Πολυχρονίδης  –  Γιάννης Καραδήμας
Εύη Ρουμάνη  –  Χριστίνα Παπούλια
Irene Ragusini  –  Αδριανός Τρίκας-Πανδής
Μυρτώ Σαρμά  –  Άλκηστις-Μαρία Κοντοπούλου
Σωκράτης Φατούρος  –  Νικόλ Λεβέντη
Μυρτώ Χρήστου  –  Χριστίνα Παπούλια

ΜΥΡΤΩ ΧΡΗΣΤΟΥ

OPEN STUDIOS 2018: Φέτος για δεύτερη συνεχή χρονιά, οι μεταπτυχιακοί φοιτητές του τμήματος Εικαστικών Τεχνών, αλλά για πρώτη φορά σε συνεργασία με τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης, ανοίγουν για τρεις ημέρες την πόρτα του εργαστηρίου τους στο κοινό.
Πρόκειται για μια πρωτοβουλία των φοιτητών, για μια από κοινού σύμπραξη των δύο μεταπτυχιακών τμημάτων της Σχολής, η οποία έχει σκοπό να δημιουργήσει έναν ουσιαστικό διάλογο μεταξύ της καλλιτεχνικής διεργασίας και της επιμελητικής πρακτικής.
Το εργαστήριο του καλλιτέχνη στη μυθογραφία και στην ιστορία της τέχνης φέρεται κυρίως ως τόπος συγκέντρωσης και περισυλλογής, ως ο τόπος εντός του οποίου συντελείται το θαύμα της δημιουργίας. Είναι ένας τόπος κλειστός για τους πολλούς, το άδυτο, όπου δεν διεισδύουν παρά μονάχα λίγοι και εκλεκτοί.
Ωστόσο, το εργαστήριο αποτέλεσε επίσης χώρο διδασκαλίας και μαθητείας της τέχνης, χώρο συνάντησης, συζήτησης, διαπραγμάτευσης, αγοραπωλησίας, ακόμα και χώρο έκθεσης των έργων.
Στα 16 διαφορετικά δωμάτια-εργαστήρια του μεταπτυχιακού της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, ο επισκέπτης θα μπορέσει να δει τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο κάθε εικαστικός. Σε καθένα από τα στούντιο αποτυπώνεται η προσωπικότητα του καλλιτέχνη και η μοναδικότητα του ύφους του. Σκοπός του Open Studios είναι να γίνει εμφανής η διαδικασία που ακολουθεί ο κάθε δημιουργός, προτού το καλλιτεχνικό έργο πάρει την τελική του μορφή.
Η ιδιαιτερότητα μιας τέτοιας επίσκεψης έγκειται στην εξωστρέφεια που αποκτούν τα εργαστήρια, η οποία αποκαλύπτει ετερόκλητες δουλειές σε έναν χώρο καθημερινής συνύπαρξης.
Στο πλαίσιο αυτής της σύμπραξης, οι θεωρητικοί από την πλευρά τους υποστηρίζουν με κείμενά τους το εικαστικό έργο κάθε εργαστηρίου, έπειτα από συζητήσεις με τους ίδιους τους καλλιτέχνες.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ

Εργαστήριο: Γιάννης Αμανατίδης
Κείμενο: Σοφία Χρυσαφοπούλου

Το εργαστήριο του Γιάννη Αμανατίδη αποτελεί έναν ιδιότυπο χώρο, όπου κάθε αντικείμενο καταλαμβάνει μια συγκεκριμένη θέση, τοποθετημένο σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια. Ωστόσο, τα αντικείμενα ξεγελούν τον ανθρώπινο νου, μιας και στην πραγματικότητα είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που μοιάζουν στα μάτια ενός ανυποψίαστου παρατηρητή, εν προκειμένω του κοινού.Ο καλλιτέχνης έχει εφεύρει ένα καθαρά βιομηχανικό προϊόν, με αποκρυσταλλωμένη πλέον μορφή, το οποίο ενόσω οπτικά δίνει την αίσθηση μιας συγκεκριμένης επιφάνειας, τελικά παραπλανά καθότι πρακτικά κάθε διαφορετική επιφάνεια αποτελείται από το υλικό που δημιούργησε ο ίδιος.
Με τον τρόπο αυτό καταφέρνει να απομονώσει και να κρατήσει τις θετικές προδιαγραφές ενός δομικού υλικού –όπως για παράδειγμα η ανθεκτικότητα, η ελαφρότητα η προσαρμοστικότητα–, αποβάλλοντας τις αρνητικές, όπως είναι το βάρος και η φθαρτότητα.
Το υλικό αυτό αποτελεί κατά κύριο λόγο τη βάση των κατασκευών του καλλιτέχνη και έχει διττή σημασία, ανάλογη του πλαισίου εντός του οποίου παρουσιάζεται. Από τη μια πρόκειται για κατασκευές που κάλλιστα θα μπορούσαν να αποτελούν τη μακέτα κάποιου χρηστικού αντικειμένου. Από την άλλη, σε σχέση με την καλλιτεχνική τους φύση και το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτίθενται ή θα εκτεθούν στο μέλλον, γίνονται αντιληπτές περισσότερο ως γλυπτικές εγκαταστάσεις στον χώρο. Παραπέμπουν μερικώς σε αντίστοιχες πρακτικές της σχολής του Bauhaus, η οποία ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα εισήγαγε την έννοια της απουσίας της διάκρισης μεταξύ καλών και εφαρμοσμένων τεχνών.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ

Συνεπώς, οι κατασκευές αυτές βρίσκονται σε μια αναμονή σχετικά με τον προορισμό τους και τις πιθανές κατευθύνσεις που ενδέχεται μελλοντικά να πάρουν βάσει της καλλιτεχνικής διαδικασίας, ξεφεύγοντας πια από τη σταθερή εξέλιξη ενός (εμπορικού) προϊόντος. Βρίσκονται σε έναν ετεροτοπικό θα λέγαμε χώρο, ανάμεσα στην εν δυνάμει χρηστικότητα και στην εικαστική δημιουργία, ώσπου να προδιαγραφεί οριστικά η μελλοντική τους πορεία, δεδομένου ότι ακόμη το έργο βρίσκεται στον χώρο του εργαστηρίου και η καλλιτεχνική διαδικασία εξελίσσεται, χωρίς να έχει ακόμη ολοκληρωθεί.
Έμπνευση για τη δημιουργία του συγκεκριμένου υλικού αποτέλεσε –ένα από τα κύρια μελήματα αρκετών εικαστικών εν γένει– ο φόβος της φθοράς και της αλλοίωσης του έργου τέχνης μέσα στον χρόνο και η αθανασία του στην ιστορία της τέχνης. Συνεπώς, η επινόηση ενός νέου υλικού είναι ενδεχομένως ικανή να αντιτεθεί σε αυτή τη διαδικασία.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΠΝΙΣΗΣ Tοιχογραφία #10, μικτή τεχνική, μεταβλητές διαστάσεις, 2018

Εργαστήριο: Αντώνης Καπνίσης
Κείμενο: Ξένια Μαρλίτση

Στον έναν από τους τοίχους του εργαστηρίου του, ο εικαστικός συνθέτει ένα περίπλοκο εννοιολογικό πλέγμα που θα ονομαστεί συμβατικά «τοιχογραφία». Αν ξεκινήσουμε από την τεχνική και το υλικό, έχουμε ήδη ένα αίνιγμα. Αναρωτιόμαστε πώς έγινε. Γιατί όμως ο καλλιτέχνης επιθυμεί να μένουν «κρυφά» στον θεατή; Διότι αποτελεί απαραίτητη συνθήκη στην «ορθή» πρόσληψη της τοιχογραφίας. Πριν ενώσουμε τα κομμάτια του παζλ, θα επιχειρήσουμε να ξεδιπλώσουμε και τα υπόλοιπα αινίγματα.
Έχει όρια η «απεικόνιση» στην τοιχογραφία; Όχι. Εάν παρατηρήσουμε, η σειρά των «εικόνων» που την αποτελούν, ενώ συμβατικά έχουν όρια, στην πραγματικότητα δεν έχουν. Άσπρα και μαύρα σχήματα. Πού σταματάει το άσπρο του τοίχου; Πουθενά. «Μπαίνει» μες στα σχήματα.Και το έργο τελικά ποιό είναι; Στην τοιχογραφία δεν υπάρχει διαχωρισμός έργου και επιφάνειας ανάρτησης, τουναντίον επιδιώκεται η πλήρης ταύτιση, έτσι ώστε να γίνουν κυριολεκτικά «ένα».

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΠΝΙΣΗΣ  Άποψη εργαστηρίου 

Ανακαλούμε την μεγάλη διαδρομή του πίνακα στη δυτική ζωγραφική ο οποίος επιχειρούσε για αιώνες να κρύψει την επιπεδότητα του. Δεν θα αναλύσουμε καθόλου το παραπάνω. Όμως θα αναρωτηθούμε: Αν η επιπεδότητα και όχι η ψευδαίσθηση του βάθους είναι η «αλήθεια» της ζωγραφικής, τότε μήπως ο τοίχος συνιστά την πλέον «ακραία» δυσδιάστατη επιφάνεια; Αν ναι, η τοιχογραφία φιλοδοξεί να «κραυγάσει» αυτήν την επιπεδότητα ακριβώς για να μην παραπλανήσει. (Ας σκεφτούμε εδώ τον Greenberg και τη διατήρηση του πίνακα).
Τέλος παρατηρούμε τί απεικονίζεται. Είναι απόλυτη αφαίρεση; Όχι. Διακρίνουμε στοιχεία τρισδιάστατης αναπαράστασης (π.χ. αρχιτεκτόνημα). Ωστόσο, η εν λόγω αναπαράσταση αντιμάχεται με τη σειρά της,γραμμικά και αφαιρετικά στοιχεία που επιδιώκουν να καταλύσουν το τρισδιάστατο του χώρου της, ενός χώρου που –όπως προαναφέρθηκε– δεν επιθυμεί την αυτονομία του.
Γιατί λοιπόν κρύφτηκε ο τρόπος με τον οποίο έγινε η τοιχογραφία; Διότι δεν υφίσταται φιλοδοξία (για κάποιον αινιγματικό λόγο!) να υπάρχει αντικείμενο πάνω στο οποίο να «εφαρμοστούν» τεχνική/υλικό. Οπότε δεν μιλάμε καν για «κρύψιμο». Αφού δεν υπάρχει φόνος, δεν υπάρχει και φονικό όπλο.

ΧΑΡΑ ΚΕΡΑΣΤΑ – POP, 2018 45 x 25 x 30 cm, τμήματα καλαμποκιού, σκοινί, σφιγκτήρας μεταλλικού σωλήνα

Εργαστήριο: Χαρά Κεράστα
Κείμενο: Μίνα Καρατζά

Στο εργαστήριο της Χαράς Κεράστα, το οποίο ανοίγει για πρώτη φορά στο κοινό, ο θεατής καλείται να εξερευνήσει ένα σύνολο έργων εν εξελίξει. Το εργαστήριο εν προκειμένω μεταβάλλεται σε έναν τόπο, που καλείται να φιλοξενήσει έργα με βιωματικές, θα έλεγε κανείς, προεκτάσεις. Ο τόπος αυτός μεταφέρει μια κάποια εντύπωση ενός εξωτερικού υπαίθριου χώρου, όπου φύεται αραβόσιτος, ενώ τα στελέχη του φυτού παίζουν καθοριστικό ρόλο στην αλλαγή πρόσληψης του χώρου. Στον ίδιο αυτόν τόπο ο αραβόσιτος μεταλλάσσεται, υπόκειται σε επεξεργασία, μεταποιείται, μεταμορφώνεται και εν τέλει, μετουσιώνεται. Ένα καλλιτεχνικό εργαστήρι «ντύνεται» χωράφι και καλεί τον επισκέπτη να το περπατήσει.
Αφετηρία αυτής της πράξης αποτέλεσε το έργο Όνειρο, το οποίο πραγματεύεται τις έννοιες της επιβίωσης και της απώλειας. Στο έργο αυτό η δημιουργός αλλάζοντας το ρόλο του καλαμποκιού από τροφή σε μασητικό εργαλείο, ενώ παράλληλα χρησιμοποιώντας παραφίνη με έμμεσες αναφορές στην οδοντοτεχνική αλλά και στην θεραπευτική της χρήση, κατασκευάζει μια εικόνα που φαίνεται σαν μια απόπειρα συμφιλίωσης με το πένθος, αποδοχής της φθαρτότητας αλλά και της νέας συνθήκης που δημιουργείται κατόπιν της επούλωσης.

ΧΑΡΑ ΚΕΡΑΣΤΑ – Dream, 2018 βίντεο προβολή, διαστάσεις μεταβλητές, format 16:9 διάρκεια 00:00:27

Σε άμεση συνάφεια, μορφολογική αλλά και νοηματική η εικαστικός δημιουργεί έργα-νέες συνθήκες-τόπους. Σε κάθε έργο χωριστά ανακαλούνται βιωμένοι τόποι, ιδωμένοι σε άμεσο διάλογο με το όνειρο και την επούλωση. Οι νέες αυτές συνθήκες τείνουν να μοιάζουν σαν σπουδή πάνω στο υλικό και τις πολλαπλές χρήσεις του, με κατηργημένη πάντα την αρχική.
Σε μια άλλη ανάγνωση θα μπορούσε κανείς να πει ότι η σπουδή αυτή παραπέμπει σε
πολλαπλές σκέψεις, πολλαπλές δυνατότητες, αλλά και μη δυνατότητες. To έργο TourdeForce στέκεται αποκρινόμενο στο ερώτημα περί απώλειας με ένα νέο ερώτημα, που δεν αυτοπροβάλλεται όμως ως τέτοιο- απεναντίας φέρει κι αυτό έναν τόπο επουλωτικό.
Πρωταρχικό ρόλο στην πολλαπλότητα πρόσληψης των τόπων, που ανακαλύπτει ο επισκέπτης στο εργαστήριο της Χαράς Κεράστα, παίζει το ίδιο το καλαμπόκι, το οποίο συναντά κανείς σε διάφορές του μορφές, είτε αυτούσιο είτε υπό επεξεργασία. Όπως το μελάνι εξυπηρετεί στη γραπτή επικοινωνία, έτσι κι εδώ η δημιουργός χρησιμοποιεί τον αραβόσιτογια να σκιαγραφήσει τόπους μιας γνώριμης, οικείας και οικιακής φύσης, η οποία εμφανίζεται εδώ ως μία θεματική νοσταλγικής παρατήρησης.

ΧΑΡΑ ΚΕΡΑΣΤΑ – Locus Suspectus, 2018 250 x 140 x 30 cm τμήματα καλαμποκιού, σκοινί, σύρμα, σφιγκτήρας μεταλλικού σωλήνα

Παρατηρεί κανείς ότι η δημιουργός επισκέπτεται ξανά και ξανά αυτούς τους τόπους, ερχόμενη σε αντιπαράθεση με αυτούς, δημιουργώντας μια νέα οικειότητα και εν τέλει έναν νέο τόπο «χωρίς τόπο». Η συμβίωση όλων των βιωμένων τοπίων μες στη συνθήκη του εργαστηρίου σε παροντικό χρόνο αναγιγνώσκεται σαν μια σύγκρουση χρόνων, χωρίς αντικειμενικό νικητή. Η θέαση του συνόλου του έργου της καλλιτέχνιδος παραπέμπει σε απόηχους, σε μνήμες θησαυρισμένες γύρω από φαινομενικά κοινές πρώτες ύλες, συνθήκες σταθερές ή φευγαλέες, συμβάντα αλγεινά ή ακόμα και παιδικής αβρότητας. Δημιουργείται κατά κάποιο τρόπο ένα σώμα μιας καθημερινότητας, όπου χαρτογραφείται η επιστροφή στο σπίτι, στον εαυτό, και ανοίγει ένα «παράθυρο» σε ένα τυφλό και από τις τέσσερις πλευρές studio.

Κατερίνα Μπόυσια Αλεξάκη – Ελένη Κροδαλή

Εργαστήριο: Eλένη Κορδαλή
Κείμενο: Κατερίνα Μπούσια-Αλεξάκη

Η Ελένη Κορδαλή προτείνει μια χωρική συνθήκη μέσα από το έργο της, “Ways of telling someone where you live” το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στη μακέτα και στη γλυπτική εγκατάσταση. Η δημιουργία της προκύπτει κατά κάποιο τρόπο μέσα από τον χώρο, το στούντιο στη συγκεκριμένη περίπτωση, συνδιαλέγεται και εντάσσεται σε αυτόν. Η καλλιτέχνις ασχολήθηκε με τη μακέτα, αρχικά μέσα από τη σκηνογραφία, αλλά και μέσα από μια σειρά μακετών όπου πειραματίστηκε με ακραίες παρεμβάσεις στον χώρο. Σήμερα τη χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει μια διαφορετική χωρική συνθήκη. Η σχέση της εικαστικού με τον χώρο είναι φανερή και από την επιθυμία της να ασχοληθεί με το έργο του Γάλλου λογοτέχνη Ζωρζ Περέκ (Georges Perec, 1936-1982). Ειδικότερα, εστιάζει σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο του βιβλίου του «Χορείες Χώρων», όπου ο συγγραφέας καταγράφει τον τρόπο με τον οποίο σημείωνε τη διεύθυνσή του ως παιδί στα σχολικά του τετράδια.

ΕΛΕΝΗ ΚΟΡΔΑΛΗ – Άποψη εργαστηρίου

Ο συγγραφέας καθορίζει τη θέση του στον χώρο κάνοντας αρχικά μια μεγέθυνση που φτάνει μέχρι την πόρτα του σπιτιού του, ενώ στη συνέχεια μια σμίκρυνση που φτάνει μέχρι το σύμπαν. Ο Περέκ, γενικότερα στο έργο του, τοποθετεί το κείμενο μέσα στην τυπωμένη σελίδα με έναν ιδιαίτερο τρόπο, δημιουργώντας έτσι μια επιπλέον εικονική πληροφορία για τον αναγνώστη. Αυτή λοιπόν την πληροφορία χρησιμοποιεί η Ελένη Κορδαλή, εφαρμόζοντας την κίνηση που περιέχει ο λόγος (zoom in) πάνω στην ίδια την εικόνα του λόγου.
Εστιάζοντας λοιπόν πάνω στο κείμενο, στη μορφή ακριβώς που το συνάντησε ως εικόνα, καταλήγει σε μια ψηφιακή μεγέθυνση των γραμμάτων, όπου τα pixels εμφανίζονται σαν κάτοψη κτηρίου και την προκαλούν να τα αντιμετωπίσει πλέον σαν χώρο. Δημιουργεί έναν κάναβο μεγέθους Α4 και στη συνέχεια επιλέγει τα σχήματα που την ενδιαφέρουν και τα μεταφέρει στον χώρο μέσω της μακέτας.
Η μακέτα είναι συνήθως συσχετισμένη με το έργο του αρχιτέκτονα, καθώς στην αρχιτεκτονική σύνθεση λειτουργεί ως ένα εργαλείο κατανόησης της δομής, της φόρμας, των σχέσεων, των υλικών, της ένταξης του κτηρίου στο περιβάλλον του και στην τελική της μορφή ως μία πιστή αναπαράσταση του αρχιτεκτονήματος σε μικρότερη κλίμακα. Όλα τα παραπάνω εντάσσονται στο έργο της καλλιτέχνιδος, στη δημιουργία ενός μοντέλου χωροχρόνου, όπου το περιβάλλον είναι πλέον το ίδιο το στούντιο. Όμως η κλίμακα δεν είναι σταθερή αλλά εναλλάσσεται δημιουργώντας μια αίσθηση χρονικότητας. Η μακέτα αντιμετωπίζεται αφενός ως μια αναπαράσταση ενός φανταστικού αστικού ιστού και αφετέρου ως ένα εικαστικό αντικείμενο. Η τοποθέτηση της απ’ευθείας στο πάτωμα του εργαστηρίου δημιουργεί την εντύπωση ενός γλυπτού το οποίο αναδύεται μέσα από τον χώρο στον οποίο δημιουργείται και εκτίθεται.

ΕΛΕΝΗ ΚΟΡΔΑΛΗ – Άποψη εργαστηρίου

Τα ύψη της μακέτας προκύπτουν από την ακολουθία Fibonacci εντάσσοντας μια συγκεκριμένη οργανικότητα που συναντάται στη φύση, στη γεωμετρία της κάτοψης. Η ανάδυση μέσα από τον χώρο ως μια φυσική προέκτασή του έρχεται να φέρει σε αντιπαράθεση τη γεωμετρικότητα και αυστηρότητα της μακέτας που προκύπτει από την ανθρώπινη δραστηριότητα με την οργανικότητα του φυσικού αλλά και εργαστηριακού περιβάλλοντος.
Στο έργο της εμφανίζονται επίσης, με μια κρυπτική διάθεση, κάποια οργανικά κελύφη από πηλό που δομήθηκαν πάνω στη γεωμετρία του χώρου. Δημιουργείται κατ’ αυτόν τον τρόπο μια μετατόπιση, στην οποία διερευνάται η αμφίδρομη σχέση που αποκτούν στοιχεία που δομήθηκαν σε διαφορετικό περιβάλλον και κλίμακα, όταν εντάσσονται σε ένα περιβάλλον που δεν είναι της δικής τους τάξης.
Μέσα από το λόγο του κειμένου του Περέκ προκύπτει ένα πολύ συγκεκριμένο τοπογραφικό στίγμα, το οποίο έρχεται να αντιστραφεί. Η Ελένη Κορδαλή καταφέρνει μέσω της ανακατανομής του γλωσσικού ίχνους στον χώρο να δημιουργήσει ένα έργο που συνδυάζει οργανικά και γεωμετρικά στοιχεία και επιστρέφει στον επισκέπτη υπαινικτικά την πληροφορία που χάνεται κατά τη μεταφορά του λόγου σε χώρο.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΝΟΣ -Άποψη εργαστηρίου με την εγκατάσταση “The hollowcene man”

Εργαστήριο: Παναγιώτης Λιανός
Κείμενο: Νικόλ Λεβέντη

Ο κούφιος άνθρωπος (The hollowcene man) προβάλλει ως μια μορφή που θυμίζει graffiti, που συναντά κανείς κάπου στην Αθήνα. Είναι μια φιγούρα χωρίς φύλο, που προσφέρει ανοιχτά ένα πεδίο ταύτισης.
Η προβολή του κατοικεί κάπου ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό. Η ιστορία του είναι αυτή, ενός μετα-ανθρώπου, ο οποίος ισορροπεί μεταξύ της κωμικής περιβολής του και των δραματικών εμπειριών του, μέσα σε μια κατάσταση άμετρης δυνητικότητας. Στην πολυσύνθετη δημιουργία του έχουν συμβάλλει παραπάνω από μία ατομικότητες, οι οποίες μέσα από συλλογικές, ανεπίσημες διαδικασίες, δημιούργησαν επιμελημένες φόρμες.
Ο κούφιος άνθρωπος υφίσταται σε έναν κόσμο που η μηχανή έχει καταφέρει πλέον να κάνει τα πάντα και προσφέρει στο άτομο την απόλυτη δυνατότητα της ελεύθερης ύπαρξης. Είναι ο κόσμος στον οποίο πραγματώνεται το τέλος της εργασίας.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΝΟΣ -Άποψη εργαστηρίου με την εγκατάσταση “The hollowcene man”

Στον κόσμο αυτό όλη η γνώση έχει συλλεχθεί σε μια βάση δεδομένων. Για να γίνει εφικτή η πρόσβαση στη γνώση, ο άνθρωπος οφείλει να θυσιάσει το σώμα και την πολλαπλότητα των αισθήσεων του και να ανεβάσει τον εαυτό του στο σύννεφο, όπου τα πάντα προσλαμβάνονται μέσα από ένα ψηφιακό, αποστασιοποιημένο μάτι, αυτό της προσομοίωσης. Η θυσία αυτή συμπεριλαμβάνει και την αποδόμηση των προσωπικών συμβόλων, με τα οποία είχε πλαισιώσει το σώμα του, όσο ακόμη αυτό είχε σημασία. Στον ψηφιακό κόσμο ο άνθρωπος είναι οιονεί άνθρωπος.
Εκεί, είναι σχεδόν αθάνατος, σε έναν ταυτόχρονα αληθινό και πλασματικό κόσμο, στον οποίο, αν η συλλογική μνήμη εκφυλιστεί, τότε κινδυνεύει να γίνει φαντασιακή, καθώς το μόνο που μένει είναι αλλοιωμένες εικόνες στο πλέγμα του χωροχρόνου.
Ο ψηφιοποιημένος κόσμος του κούφιου είναι ένα σύμπαν που διαμορφώνεται από ξένα δεδομένα, τα οποία αναζητά να οικειοποιηθεί. Το άγνωστο και αχανές πεδίο στο οποίο κινείται, μοιάζει να δημιουργεί μία υπαρξιακή ανησυχία, εξαιτίας της απεραντότητάς του και των ανοίκειων δεδομένων με τα οποία καλείται να αλληλεπιδράσει.
Τα γεγονότα στην ιστορία του κούφιου ανθρώπου αναμένεται να ιδωθούν, καθότι ο κύκλος του είναι εν εξελίξει, σχεδόν παράλληλος με την πορεία της μηχανής που ο ίδιος έχει κατασκευάσει, για να ανακατασκευάσει τον εαυτό του.

ΘΑΝΟΣ ΜΑΚΡΗΣ – Metamorphosis II – Eucalyptus globulus, 100 x 100 cm, ψηφιακή εκτύπωση σε συνθετικό ύφασμα, 2018

Εργαστήριο: Θάνος Μακρής
Κείμενο: Μίνα Καρατζά

Στο εργαστήριο, στο οποίο έχει εγκατασταθεί ο Θάνος Μακρής τον τελευταίο χρόνο,αντικρίζει κανείς ολοκληρωμένες ενότητες έργων, οι οποίες έχουν μια κοινή αφετηρία. Με αφορμή ισλαμικά μοτίβα πάνω σε φακέλους αλληλογραφίας και με πειραματική διάθεση πάνω τους, ο καλλιτέχνης διασπά είτε found objects είτε προσωπικά αντικείμενα και τα αναπαράγει με τη βοήθεια των νέων μέσων. Ύστερα από σάρωση και ψηφιακή επεξεργασία των αρχικών αντικειμένων, ο καλλιτέχνης δημιουργεί με αυτά καινούργιες εικόνες, τις οποίες και τις προσομοιάζει με κυτταρικές δομές. Συγκεκριμένα, οι δομές αυτές αποτελούν αυτόνομες μονάδες μνήμης, φέροντας κύτταρα μνήμης των πρωτότυπων τους αρχετύπων.
Στη σειρά Blue mood ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί πορσελάνινα ή κεραμικά αντικείμενα από
προσωπική του συλλογή, τα οποία κοινό χαρακτηριστικό έχουν το μπλε χρώμα, το οποίο και χρησιμοποιείται κάτω από την εφυάλωση. Η καλειδοσκοπική ματιά πάνω σε θραύσματα του παρελθόντος δημιουργεί τις προϋποθέσεις εκείνες για την επανεξέτασή τους και την επανατοποθέτησή τους στον χώρο. Η συνολική θέαση των πρωτότυπων αντικειμένων πάνω σε τύπωμα των ανάτυπών τους στον χώρο, μεταβάλλεται σε έναν αφηγηματικό ιστό επαναφέροντας ενθυμήματα σε νέες κυτταρικές μνημονικές μονάδες.

ΘΑΝΟΣ ΜΑΚΡΗΣ – Blue mood, 100 x 400 cm, ψηφιακή εκτύπωση σε συνθετικό ύφασμα, πορσελάνη, faience, maiolica, 2018

Η κυριαρχία του μοτίβου του κύκλου σε συνδυασμό με τη μονοχρωματική μπλε διάθεση κρατούν την αφήγηση σε διαρκή κυκλική κίνηση, η οποία όμως, μεταμορφώνεται και επανερμηνεύεται αενάως, κρατώντας δυσδιάκριτο το σημείο εκκίνησης και άδηλο το σημείο τερματισμού.
Με τα έργα Metamorphosis I & II – Eucalyptusglobulus και κρατώντας την ίδια τεχνική αλλά και διάθεση, ο καλλιτέχνης παρατηρεί με την ίδια διαστρεβλωτική ματιά τον «Ευκάλυπτο Σφαιρικό» και αναπαράγει με πολλαπλασιαστική διάσπαση το ίδιο σημείο εστίασης (Metamorphosis I), μεταμορφώνοντας το σε καλειδοσκοπική εικόνα πολλαπλών αναγνώσεων και ερμηνειών. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνει να διαστρεβλώνει επ’ άπειρον την οπτική αντίληψη όσων βρίσκονται μπροστά στις δύο αυτές μεταμορφώσεις και παράλληλα να διαμορφώνει πολλαπλές αναγνώσεις.

ΘΑΝΟΣ ΜΑΚΡΗΣ – Metamorphosis I – Eucalyptus globulus, 100 x 100 cm, ψηφιακή εκτύπωση σε βαμβακερό ύφασμα, 2018

Το πείραμα συνεχίζεται ξανά και ξανά με νέα υλικά, νέες εικόνες και το επαναληπτικό μοτίβο που χαρακτηρίζει τις κυτταρικές δομές, αντανακλώντας σε αυτές κυτταρικές μνήμες του ίδιου του αντικειμένου, το οποίο προσκαλεί τον θεατή να διαβαστεί σαν παλίμψηστος, που εγκιβωτίζει νέες αφηγήσεις παρέα με παλιά ψήγματα μνήμης.
Κοιτώντας συνολικά το έργο του Θάνου Μακρή,θα μπορούσε να πει κανείς ότι με την αξιοποίηση των δυνατοτήτων των νέων μέσων καθώς και με την επισταμένη παρατήρηση των πραγμάτων που παραπέμπουν στην οπτική μικροσκοπία, δημιουργούνται νέοι κόσμοι από αποσπασμένα της αρχικής τους χρήσης αντικείμενα, συντηρώντας όμως μια όχι και τόσο τυχαία αναδιάταξή τους, υπενθυμίζοντας την αναπόδραστη μνήμη, η οποία ενυπάρχει στο μικρότερο δομικό συστατικό της ύλης τους.

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΑΡΚΟΥ – «Συμπαντικό Ασυνείδητο» , βίντεο-εγκατάσταση, διαστάσεις μεταβλητές, 2018

Εργαστήριο: Λαμπρινή Μάρκου
Κείμενο: Βάλια Γριμπά

Το εικαστικό αφήγημα της Λαμπρινής Μάρκου επιχειρεί ένα αλληγορικό σχόλιο για την αμφιθυμία μεταξύ της ανάγκης για σταθερότητα και συγχρόνως της επιθυμίας για αλλαγή. Μεταχειριζόμενη πληθώρα εικαστικών μέσων, όπως videos και κινητικές εγκαταστάσεις, διερευνά την ολότητα δρώντων αντικειμένων προκειμένου να μεταφέρει τη φυσική τους κατάσταση σε μια αντίστοιχη νοητική. Έννοιες όπως η ισορροπία, το όριο, η ταλάντωση, η αμφιθυμία, αποτελούν κεντρικούς άξονες της σκέψης της. Η ερμηνεία των έργων της εικαστικού, αποτελεί μια νοητική άσκηση που συνδυάζει το βλέμμα και την ακοή καθώς δημιουργεί γλυπτικές εγκαταστάσεις που εμπεριέχουν την εύθραυστη έννοια του χρόνου.
Η εικαστική διατύπωση αρθρώνεται υπό τη μορφή πολλαπλών ισοδυναμιών και ταυτοχρόνων αντίρροπων ενεργουσών δυνάμεων, οι οποίες δημιουργούν ένα εκφραστικό εικαστικό σύμπλεγμα παγίδευσης στιγμών στο οποίο μετέχουν η φύση και η ψυχή σε ίση μοίρα.
Εξετάζοντας τη φυσική κίνηση αντικειμένων σε συνθήκες ανισορροπίας, τα υποβάλλει σε μια ερμηνευτική διαδικασία που διαπερνά το εσώτερο σημαινόμενο. Η καλλιτέχνις έχει την ικανότητα να «αποκαθιστά» τη νοητική και όχι την οπτική υπόσταση των αντικειμένων. Αγκαλιάζει το ορατό και διερευνά το όραμα που η δημιουργική έκφραση προσφέρει και παράγει. Κρατά την ουσία τους και συνάμα υποδηλώνει την μεταφυσική τους σημασιολογία.

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΑΡΚΟΥ – «Συμπαντικό Ασυνείδητο» , βίντεο-εγκατάσταση, διαστάσεις μεταβλητές, 2018

Πλήρως απαλλαγμένη από μεθοδεύσεις σαγήνης, η διαδικασία αυτή στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην αναλογία, μέσω της οποίας η δημιουργός ανακαλύπτει και αποκαλύπτει ισοδυναμίες και συσχετισμούς μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου: ισοδυναμίες και συσχετισμούς που συμπλέκονται αλληλοσυγχεόμενοι. Οι μεν εισχωρούν στους δε, οικοδομώντας έναν κόσμο παράλληλο, ο οποίος ανασχηματίζεται διαρκώς μεταξύ επινόησης, αντίληψης και προβολής. Η οπτική αντίληψη του έργου ενισχύεται μέσω προεκτάσεων. Υποτάσσεται στην προσωπική αναζήτηση και ταυτόχρονα βαθαίνει μέσω της εμπειρίας.
Θα μπορούσε ο καθένας από εμάς να άρει το αναλογούν σε αυτόν φορτίο ως μια κίνηση εξέγερσης ενάντια σε αυτό που τείνει να μας υποτάσσει και να μας αδρανοποιεί; Το εγχείρημα αποτελεί, ίσως, μια προσωπική αφετηρία για να ελέγξουμε και να εκτιμήσουμε τις προσωπικές δυνάμεις, αποκλίσεις και ροπές μας.

Σοφία Χρυσαφοπούλου -ΜαρίαMαυροπούλου

Εργαστήριο: Μαρία Μαυροπούλου
Κείμενο: Σοφία Χρυσαφοπούλου

Στο συνολικό έργο της Μαρίας Μαυροπούλου διακρίνεται μια έντονη ανησυχία γύρω από τη σχέση του σύγχρονου άνθρωπου με τον χώρο του διαδικτύου και των νέων τεχνολογιών, απέναντι στην οποία η ίδια στέκεται κριτικά και την αποτυπώνει με διαφορετικά καλλιτεχνικά μέσα όπως φωτογραφία, Gifs και ηχητικά μέσα.
Ο διαδικτυακός χώρος μέσω των αλγορίθμων στέκεται ως απανταχού πανόπτης της ανθρώπινης δραστηριότητας, γνωρίζοντας πλέον σχεδόν όλες τις ανθρώπινες επιθυμίες και προτιμήσεις, τις οποίες αρχικά καταγράφει και κατόπιν καθοδηγεί ή χειραγωγεί, μέσα στο πλαίσιο του θεάματος και της συνεπιτήρησης. Το άτομο συμμετέχοντας στο διαδίκτυο γενικότερα και στα κοινωνικά δίκτυα ειδικότερα, επιτηρεί και ταυτόχτονα συνεπιτηρείται. Παρότι φαινομενικά μοιάζει ελεύθερο, στην πραγματικότητα δεν αποτελεί παρά ποσοτικοποιήμενο υποκείμενο, μέρος των στατιστικών των κοινωνικών δικτύων, οι οποίες ποσοτικοποιούν τις κοινωνικές σχέσεις κυρίως για λόγους βιοπολιτικούς και οικονομικούς. Η στοχοποιημένη διαφήμιση (attention economy), που προκύπτει βάσει της πορείας των αναζητήσεων του ατόμου στο διαδίκτυο (filter bubble), αποτελεί κατεξοχήν εργαλείο χειραγώγησης.

Μαρία Μαυροπούλου

Τρεις φορητές συσκευές –μέρος μιας ευρύτερης ενότητας φωτογραφιών της καλλιτέχνιδος– τις οποίες ο σύγχρονος άνθρωπος σπανίως αποχωρίζεται, αποτελούν την προέκταση των χεριών του. Οι εν λόγω εικόνες της σύγχρονης ψηφιακής εποχής παραπέμπουν έντονα στην κουλτούρα της διεπαφής ανθρώπου-μηχανής (Human Computer Interface), με την οθόνη να αποτελεί το σημείο επαφής. Οι τρεις οθόνες εδώ κατέχουν μια εξέχουσα θέση, αποτελούν ένα παράδοξο είδος πορτραίτου. Είναι λευκές και αυτόφωτες. Παραπέμπουν περισσότερο σε μια μυσταγωγία, σε κάτι απόκοσμο, στα παράθυρα διαφυγής σε έναν τόπο παράλληλο κόσμο, ενδεχομένως στον τρισυπόστατο-τριαδικό Θεό των ημερών.
Σε έναν ιδιωτικό χώρο, ιδιαίτερα προσωπικό, με έντονα τα ίχνη της παρουσίας μέσα από μια απουσία, κενές οθόνες βρίσκονται τοποθετημένες αντικριστά (πάνω σε ένα κρεβάτι), φέροντας την ονομασία “Family Portraits”. Η λειτουργία τους είναι σαφώς υπαινικτική στον ιδιότυπο τρόπο ερωτικής συνεύρεσης των σύγχρονων ανθρώπων, όπου η εκ του σύνεγγυς επαφή αντικαθίσταται από εναλλακτικούς τρόπους συνεύρεσης. Ο ατομικισμός και η εσωστρέφεια, αποτελούν κυρίαρχες τάσεις της σύγχρονης εποχής στο πλαίσιο των δυτικών κοινωνιών που δεν υποστηρίζουν έναν συλλογικό τρόπο ζωής, και οι άνθρωποι με τη σειρά τους δεν ξοδεύουν χρόνο ώστε να επενδύσουν συναισθηματικά ο ένας στον άλλον.
Στο πλαίσιο της αποξένωσης και του κατακερματισμού των ανθρώπινων σχέσεων υπάρχει εναλλακτική λύση· η εικονική περιήγηση μέσω μιας οθόνης, η οποία δύναται να ταξιδέψει το άτομο γρήγορα σε έναν άλλο τόπο, τον ψηφιακό, έναν τόπο που μοιάζει πια εξίσου,αν όχι και περισσότερο, πραγματικός. Εκεί, ο άνθρωπος γίνεται καταναλωτής για άλλη μια φορά, μέσα σε ένα κλίμα συνολικότερης εμπορευματοποίησης των ανθρώπινων σχέσεων.

Μαρία Μαυροπούλου

Ταυτόχρονα, ένα συνονθύλευμα αναγνωρίσιμων ήχων, που προέρχονται από ποικίλα πολυμέσα επικοινωνίας, κοινωνικά δίκτυα και εφαρμογές γνωριμιών, αλληλεπιδρά με την οπτική εμπειρία του θεατή. Αφετηρία αποτελεί η αίσθηση ενός οικείου καλέσματος, η οποία καταλήγει στη δημιουργία μιας αίσθησης δυσφορίας και άγχους στον εμπλεκόμενο θεατή.
Συνολικά το εργαστήριο μετατρέπεται σε ένα πολυαισθητηριακό περιβάλλον, μέσα από το οποίο πέρα από την όραση, ενεργοποιείται η αίσθηση της ακοής, ενώ εμπλέκεται και το ίδιο το σώμα του θεατή, ο οποίος καλείται να εισχωρήσει βαθύτερα στον ψηφιακό κόσμο μέσα στον οποίο κατοικεί και αφιερώνει το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του.

ΡΕΝΑΤΑ ΜΕΘΕΝΙΤΗ – Κατασκευή. Υλικά: χαρτί, ράβδος bamboo, μέγιστες διαστάσεις: 150Χ40 εκ. , 2018

Εργαστήριο: Ρενάτα Μεθενίτη
Κείμενο: Ειρήνη Καραγκιοζίδου

Σας ρώτησα από που πρέπει να ξεκινήσουμε
Εδώ έχουμε ένα λαβύρινθο σωμάτων
Είναι σώματα έτοιμα να βγουν έξω
Να συμμετέχουν στον ουρανό και να αφήσουν τα ίχνη τους
Είναι μια εικόνα έτοιμη να εγγραφεί σε κάθε μηχανισμό απογείωσης
Να συμπτύξουν το διάκενο μεταξύ αυτού που είναι
Και αυτού που θα Είναι πια για πάντα.
Διαχωρίζονται και συναινούν σε ένα μεταλλικό χρυσαφί μέλλον
Μόνα
κάθε υπέρβαση ορίου επικυρώνει μια εξουσία
‘Αποψη εγκατάστασης «Μηχανισμοί ενεργοποίησης πεδίου», 2017-18

ΡΕΝΑΤΑ ΜΕΘΕΝΙΤΗ – Κατασκευή. Υλικά: χαρτί, ράβδος bamboo, μέγιστες διαστάσεις: 150Χ40 εκ. , 2018

ΡΕΝΑΤΑ ΜΕΘΕΝΙΤΗ – Κατασκευή. Υλικά: χαρτί, ράβδοι bamboo, μέγιστες διαστάσεις για το κάθε ένα: 150Χ2,5 εκ. 2017-18

Η καλλιτέχνις Ρενάτα Μεθενίτη δημιουργεί αιωρούμενους μη τόπους
Χώρες όχι σε μετάβαση αλλά σε αποκόλληση
Στοιβάζει πιεστικά τα σημεία
Από- χωρίζοντας το κενό
Ξεφλουδίζει το εσωτερικό και το φτιάχνει σκληρό μηχανικό
Σκηνογραφεί παραβάσεις θέτοντας σε συνεχή κίνηση μηχανές συγχώρεσης του κλοιού μιας όχι και
τόσο απλής ζωής
Τα λόγια που θα δείτε είναι οι εφιάλτες λαμπρών κοριτσιών
Τα περιτύλιξε και τα άφησε σε ένα άλμα από το δικό σας νοητό, σε αυτό το αισθητό.

ΕΛΕΑΝΑ ΜΠΑΛΕΣΗ – Απόψεις εργαστηρίου

Εργαστήριο: Ελεάννα Μπαλέση
Κείμενο: Βάλια Γριμπά

Μέσω της ταύτισης του πάσχειν με την έννοια της ύπαρξης ως βασικής και απαραίτητης προϋπόθεσης για κάθε δημιουργική λειτουργία, η Ελεάννα Μπαλέση μάς προτρέπει να εξερευνήσουμε τη δική της σχέση με την εικαστική τέχνη και ως εκ τούτου να διασχίσουμε το ερευνητικό πεδίο της πολυεπίπεδης σχέσης μεταξύ ύπαρξης και δημιουργίας.
Η έκφραση μέσω της τέχνης προκύπτουσα ως ανάγκη, αποκτά εσωτερικά και βιωματικά χαρακτηριστικά, εφιστώντας την προσοχή μας στον ρόλο που διαδραματίζει στην καλλιτεχνική φυσιογνωμία της καλλιτέχνιδος και αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά και αναγνωστικά ερμηνευτικά κλειδιά, προκειμένου να εισχωρήσουμε στο εργαστήριό της.
Με βασικό της υλικό την καπνιά από τη φλόγα του κεριού, η καλλιτέχνις σκιαγραφεί τη «μορφή» ενός άλλου κόσμου, χρησιμοποιώντας υλικά από αυτόν του αισθητού. Έχοντας ως αφετηρία το συναίσθημα, επιτυγχάνει την αλληλοδιείσδυση και όχι την αλληλοδιαδοχή αντικειμενικής και υποκειμενικής πραγματικότητας, αντικειμενικού και υποκειμενικού χρόνου.
Το αποτέλεσμα ομοιάζει με μια φωτοτυπία της ψυχοσωματικής της προβολής σε άδηλο τόπο και χρόνο. Η πρωταρχική οπτική σκέψη, όμως, που συλλαμβάνεται γύρω από την εικαστική διατύπωση, αποκτά διαστάσεις περιπέτειας του νου. Το οραματικό αυτό τοπίο λειτουργεί ως κάτοπτρο, ως χώρος μεταμόρφωσης, ως χώρος αποκάλυψης των πιο μύχιων σκέψεων.

ΕΛΕΑΝΑ ΜΠΑΛΕΣΗ – Απόψεις εργαστηρίου

Το αίσθημα της φθαρτότητας και του εφήμερου συνδέεται άμεσα με την επίγνωση της ανθρώπινης μοίρας καθώς αυτή προκύπτει ως συνειδητότητα μέσω της αντανάκλασης.
Χωρίς να επιδιώκεται, τουλάχιστον συνειδητά, η αφηγηματική συνέχεια, οι πολλαπλότητες των (εν δυνάμει;) ειδώλων αλληλεπιδρούν και ενισχύουν την υποστασιακή τους βαρύτητα, με αποτέλεσμα η σύλληψη του γενικού να επιτυγχάνεται μέσα από την πολλαπλότητα του μερικού.
Συνυπάρχουν προθέσεις, συναισθηματική ένταση, μια αδιάλειπτη αυτοναφορική καταγραφή ημερολογιακού χαρακτήρα ως αποτέλεσμα μιας κοπιώδους εσωτερικής πορείας. Ταυτόχρονα παρούσα μια μνημειώδης, αρχετυπική, αφηρημένη αλλά και εύθραυστη εν τη γενέσει της γραμμικότητα η οποία εσωκλείει πλήθος χρονικοτήτων, ζωντανών ενδείξεων της πρωταρχικής βαρύτητας της έννοιας του χρόνου αλλά και της μνήμης στη δημιουργική σύλληψη της Ελεάννας Μπαλέση.
Διαρκής η έγνοια της εικαστικού να αποτυπωθούν πριν ξεθωριάσουν οι εικόνες της μνήμης που απειλείται από τη λευκή λήθη, από την ανυπαρξία. Η δημιουργία, άλλωστε, αποτελεί κινητήριο δύναμη της ζωής.

Αλεξάνδρα Νάκου – Άλκηστις Κοντοπούλου

Εργαστήριο: Αλεξάνδρα Νάκου
Κείμενο: Άλκηστις Μαρία Κοντοπούλου

Τα έργα που παρουσιάζει η Αλεξάνδρα Νάκου στα OpenStudios 2018 έχουν ως βασικό στοιχείο την κριτική στάση της εικαστικού απέναντι στον σύγχρονο πολιτισμό και στην Ελλάδα του σήμερα.
Στο έργο Wanna be marble γεωμετρικοί όγκοι που θυμίζουν μάρμαρο, τοποθετημένοι σε μια εκθεσιακή λογική αρχαιολογικού ευρήματος, μας καλούν να στοχαστούμε σχετικά με το παρελθόν, την ιστορία και κυρίως την κατασκευή του εθνικού μύθου βάσει των πολύτιμων θραυσμάτων του παρελθόντος. Οι γεωμετρικοί αυτοί όγκοι, ωστόσο, όπως υποδηλώνεται από την επιγραφή που βρίσκεται πάνω τους (“wanna be marble”) δεν είναι κατασκευασμένοι από μάρμαρο, όπως μας πληροφορεί η εικαστικός, πρόκειται για ρετάλια πάγκου κουζίνας αποδοσμένα ως “τέλεια τεχνητά θραύσματα”. Ένα ευτελές υλικό ενδεδυμένο την εικόνα ενός φυσικού ορυκτού-συμβόλου (του μαρμάρου) με πολλαπλή νοηματοδότηση λόγω της ελληνικής αρχαιότητας μας προβληματίζει σε σχέση με το δίπολο «είναι / φαίνεσθαι», προβληματισμός που βρίσκει έδαφος σε ατομικό, σε συλλογικό ακόμα και σε εθνικό επίπεδο.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΝΑΚΟΥ – Βροχή, Βιογραφικό σημείωμα

Στην ίδια λογική κινείται το βίντεο Surreal Dialogue όπου η Νάκου παρεμβαίνει και προχωρά στη διάσπαση ενός κομματιού «μαρμάρου» στον τρίφτη μόνο για να αποκαλυφθεί ότι στο εσωτερικό αποτελείται από ροκανίδια, εν είδη ενός σουρεαλιστικού διαλόγου της ίδιας με το υλικό, ή και των αντικειμένων μεταξύ τους. Αυτή η σταδιακή και κοπιώδης αποκάλυψη μαρτυρά και τη δυσκολία που υπάρχει στο να απεκδυθεί κανείς τις ιδέες και τα ιδανικά με τα οποία έχει γαλουχηθεί και να προσπαθήσει να κατανοήσει τη θέση του στον κόσμο και τον τρόπο που αυτή η θέση έχει οριστεί, ώστε να αυτοπροσδιοριστεί εκ νέου. Η σωματικότητα που δηλώνεται στο έργο αυτό μας θυμίζει την ιδιότητα της Νάκου ως περφόρμερ. Η εμπλοκή της με το σώμα και με την περφόρμανς φανερώνει τη διάθεσή της να πειραματίζεται τόσο με τα υλικά όσο και με τα εικαστικά μέσα στο έργο της.
Το υπό ποιους όρους και με ποιους σκοπούς πραγματοποιούνται οι εν λόγω ανα-γεννήσεις παραμένει προς διερεύνηση. Τέλος, το Curriculum Vitae, ένα site specific έργο που αντλεί από τις ιδιαιτερότητες του χώρου του ίδιου του εργαστηρίου, αποτελεί ένα σχόλιο στη σπουδαιότητα που έχει το βιογραφικό σημείωμα σήμερα. Το βιογραφικό της Νάκου μαζί με όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά και τις βεβαιώσεις, μια άλλη ταυτότητα της ίδιας, βρίσκεται σε αντίγραφα σε μια στοίβα στο πάτωμα σε ένα σημείο όπου μια ρωγμή στην οροφή του εργαστηρίου το αφήνει εκτεθειμένο, με αποτέλεσμα κάθε φορά που βρέχει να διαβρώνεται όλο και περισσότερο.
Συνολικά, στο εργαστήριο της Νάκου ο επισκέπτης βρίσκεται αντιμέτωπος με έργα-σχόλια πάνω στη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου δύναται να ακολουθήσει τους συνειρμούς της εικαστικού, αλλά εν τέλει είναι ελεύθερος να πλάσει δικές του αναγνώσεις πάνω σε ζητήματα που απασχολούν τον καθένα διαφορετικά.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΝΑΚΟΥ – Aquarium. Γυάλινη κατασκευή, νερό, προβολή βίντεο

Στο Aquarium η Νάκου επιλέγει να βυθίσει την εικόνα του κτηρίου της ελληνικής Βουλής σε ένα ενυδρείο τόσο ώστε να φαίνεται μόνο το αέτωμα στην κορυφή του οποίου ανεμίζει η ελληνική σημαία. Το έργο αυτό μπορεί να νοηματοδοτηθεί με ποικίλους τρόπους καθώς τα σύμβολα που αναπαριστώνται βρίσκονται σε μια ιδιαιτέρως εύθραυστη κατάσταση. Η σημαία μοιάζει να παρασύρεται από την κίνηση του νερού, το αγέρωχο κτήριο στο νερό γίνεται πια μετέωρο και χάνει τη στιβαρότητά του τόσο ως κτήριο όσο και ως θεσμός.
Την εύθραυστη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κατασκευασμένη εθνική ταυτότητα και υπερηφάνεια αντανακλά και το έργο What if I fall. Ένα αρχαιοπρεπές πιθάρι σπασμένο και επιτηδευμένα συγκρατημένο σε μια κατάσταση όσο πιο κοντά στην αρχική του, δίνει μια ξεκάθαρη αναφορά στην συνεχή αναπλαισίωση και ανακατασκευή του παρελθόντος και της ιστορικής συνέχειας με στόχο την ανάδειξη του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Μέσα από το κατεστραμμένο πιθάρι προβάλλεται ένα βίντεο-ντοκουμέντο σπασμών τοκετού, κάτι που φανερώνει την άποψη της Νάκου ότι ο πολιτισμός υπόκειται σε πολλαπλές ανα-γεννήσεις που έπονται κάθε πτώσης.

ΑΝΝΑ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ – Άποψη εργαστηρίου

Εργαστήριο: Άννα Παπαθανασίου
Κείμενο: Αδριανός Τρίκας Πανδής

Angel-headedHipsters
«χίπστερςαγγελοκέφαλοι, που καίγονταν για τον επουράνιο δεσμό με το αστρικό διναμό, στη μηχανή της νύχτας…»
Το Ουρλιαχτό, Allen Ginsberg
Όμοια με τους χίπστερς του Allen Ginsberg, οι μορφές που κυριαρχούν στο έργο της Άννας Παπαθανασίου φαίνονται να βρίσκονται σε μια βασανιστική κατάσταση συνεχούς προσπάθειας. Παραμορφωμένες, κινούνται σπασμωδικά, απολύτως δεσμευμένες από τους, άγνωστους σε εμάς, ήχους που τροφοδοτούν και καθορίζουν την τελετουργία τους.

ΑΝΝΑ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ – Άποψη εργαστηρίου

Οι οθόνες που στέκονται ανάμεσα στις «αγγελοκέφαλες» μορφές και τον θεατή εντείνουν το αίσθημα του ανοίκειου, καθώς απαγορεύουν οποιαδήποτε επαφή και τον υποχρεώνουν σε θέση παρατηρητή, ο οποίος με τη σειρά του προσπαθεί να καταλάβει αν τα ανθρωποειδή πασχίζουν τόσο για να μοιάσουν στον άνθρωπο ή αν πρόκειται για ανθρώπους που παραμορφώθηκαν από την προσπάθεια τους να υπάρξουν με τρόπο ποιητικό.

ΑΝΤΑ ΠΕΤΡΑΝΑΚΗ

Εργαστήριο: Αλεξάνδρας Πετρανάκη
Κείμενο: Γιάννης Καραδήμας

Φράσεις με αφορμή το έργο Επειδή θέλω να ξέρεις.
Σκοτάδι. Τύφλωση. Αποφυγή –Δεν πρόφτασες– Αφέθηκες. Ψηλάφησες.
Προχώρησες.
Πέρασμα. Τοίχος. Κι άλλο πέρασμα. Φώς.
Είδες: Φωτογραφίες. Γύρισες –Στην πίσω όψη. Τίποτα. Σφραγίδα. Με υπογραφή. Έγγραφα. Κουτιά αποθήκευσης. Κειμήλια του παρελθόντος.
Μνήμες ενός. Πότε; Και τίνος; Η ζωή. Μύρισες.
Στο διπλανό δωμάτιο. Και πάλι φώς – Κάποιος. Κάθησες. Και άκουσες. Φράσεις. Αφέθηκες. Τι ειπώθηκε; Μίλησες. Ένα γράμμα. Κρυφά φυλαγμένο. Σε γυναικείο πορτοφόλι.
Τι σήμαινε; Το γράμμα.
Γράμμα.

ΑΝΤΑ ΠΕΤΡΑΝΑΚΗ – Αρχειακή εγκατάσταση, με χωροταξικές παρεμβάσεις στο χώρο του εργαστηρίου, οργανικό στοιχείο της οποίας αποτελεί και η καλλιτεχνική πρακτική της επιτέλεσης (performance). Μεταβλητές διαστάσεις εγκατάστασης. Ενδεικτικά (μήκος 6.25μ. Χ πλάτος 5μ. Χ ύψος 2.20μ.)

Η διαδρομή φέγγει στο βάθος μιαν απάντηση. Δεν την έβλεπες. Την άγγιξες. Τη μύρισες. Πλησίαζες. Θυμήθηκες. Κάπου την είχες δει. Αρχικά. Μιαν απάντηση – Φυλαγμένη. Πώς όμως θα μπορούσες να την έχεις ερμηνεύσει όταν η διαδρομή δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί; Όταν δεν είχε ακόμη φτάσει το νήμα που ακολούθησες στο ίδιο εκείνο σημάδι;
Η συνομιλία με την Αλεξάνδρα Πετρανάκη πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της 25ης Απριλίου 2018, στο εργαστήριο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος των Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα.

ΛΥΣΙΜΑΧΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ – Άποψη εργαστηρίου

Εργαστήριο: Λυσίμαχος Πολυχρονίδης
Κείμενο: Γιάννης Καραδήμας

Με ποιον τρόπο επιλέγει κανείς τα αντικείμενα που τον περιβάλλουν; Ή είναι τα αντικείμενα εκείνα τα οποία –με μάλλον διακριτικά απροσδιόριστο τρόπο– επιλέγουν τον κάτοχό τους; Η υπερβολή σε μια τέτοιου ακραίου είδους συλλογιστική εξυπηρετεί απλώς την ανάδυση του κρίσιμου ερωτήματος: μέσω της εξέτασης του τι πετάει κανείς και τι φυλάει, τι συλλέγει, τι αποθηκεύει, τι συντηρεί και προστατεύει από τη φθορά του χρόνου, καταλήγουμε να αναρωτηθούμε περί των πραγμάτων των οποίων η ύπαρξη περιττεύει και απορρίπτεται.
Η διαδρομή των πραγμάτων προς την α-μορφία –την αποσύνθεση– είναι φορές που παρεμποδίζεται από μια πράξη περισυλλογής: από μιαν απόσπαση, από μια παράκαμψη της διαδρομής ένα βήμα πριν τη μοιραία κατάληξη, είναι η στιγμή της επανανακάλυψης των πραγμάτων στο πλέον κρίσιμο σημείο μιας πορείας γνώριμης: όταν αυτά βρίσκονται σε φάση απόρριψης, σε σημείο όπου τα πράγματα σημαίνουν πως έπαψαν πλέον να σημαίνουν.

ΛΥΣΙΜΑΧΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ – Άποψη εργαστηρίου

Η πράξη τελείται στο στάδιο που το κάθε πράγμα αφέθηκε από τον προηγούμενό του κάτοχο, ώστε να ξεχαστεί. Τότε, το πράγμα –από τη στιγμή της επανανακάλυψής του– αρχίζει να γεύεται ένα άλλο είδος «ζωής», ως κομμάτι του περιβάλλοντος του νέου του κατόχου. Το πράγμα επιζητά κι εδώ, για άλλη μια φορά, να γίνει αντιληπτό ως νόημα.
Βρισκόμαστε μέσα σε έναν χώρο δημιουργίας. Μορφών. Έναν χώρο συλλογής και διαφύλαξης πραγμάτων. Αντικειμένων. Έναν χώρο ανασύνθεσης της έννοιας της φθοράς, υπενθύμισης της πραγματικότητας της λήθης. Έναν χώρο στον οποίο μορφοποιείται μια αγωνιώδης προσπάθεια, ώστε τα πράγματα να μην ξεχαστούν και να διατηρήσουν το νήμα της ύπαρξής τους.
Η συνομιλία με τον Λυσίμαχο Πολυχρονίδη πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της 17ης Απριλίου 2018, στο εργαστήριο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος των Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα.

ΕΥΗ ΡΟΥΜΑΝΗ

Εργαστήριο: Εύη Ρουμάνη
Κείμενο: Χριστίνα Παπούλια

Η Εύη Ρουμάνη δημιουργεί έργα βασιζόμενη σε ένα αρχείο που συνθέτει η ίδια εδώ και πέντε χρόνια, αντλώντας εικόνες από εγκυκλοπαίδειες, εγχειρίδια κοινωνικής ψυχολογίας, περιοδικά και διαφημίσεις, με κύρια πηγή της το διαδίκτυο, όπου με τις λέξεις κλειδιά «satisfaction» «relaxation» και «luxury» αναζητά εικόνες, ήχους και motivation quotes.
Στο εργαστήριό της συνυπάρχουν, μεταξύ άλλων, η διαφήμιση ενός i-phone, η κρεβατοκάμαρα της Kim Kardashian, δύο πειραματόζωα, ένα ταρκοφσκικό τοπίο, σοκολατάκια πολυτελείας BVLGARI, δολάρια ΗΠΑ και ένα όπλο που εκπυρσοκροτεί. Όλα μαζί συνθέτουν την πραγματικότητα ενός μικροαστικού «κάδρου» που τελικά αυτοκαταστρέφεται. Ακριβώς όπως βλέπουμε να συμβαίνει σε μία από τις βιντεοπροβολές της, όπου το στατικό πλάνο ενός πίνακα του συρμού, αντιπαραβάλλεται με ένα βίντεο φυσικής καταστροφής που έχει, όμως, υποστεί τρισδιάστατη παραμόρφωση – είναι και δεν είναι αληθινή.

ΕΥΗ ΡΟΥΜΑΝΗ

Παρόμοιοι πίνακες, όπως και τηλεοράσεις, που καταλήγουν συχνά σε κάδους σκουπιδιών, κάποτε θα δέσποζαν στα ίδια σαλόνια. Η παθητική κατανάλωση αληθινών, αληθοφανών και πολύ συχνά ψεύτικων εικόνων που παλαιότερα επιτελούσε το zapping, επιτυγχάνεται σήμερα με το scroll-down στις οθόνες των υπολογιστών, των tablets ή των smartphones. Εικόνες πολέμων και φυσικών καταστροφών εναλλάσσονται με εικόνες πολυτελούς καθημερινότητας «πετυχημένων» celebrities. Οι έφηβοι, και όχι μόνο, «ποστάρουν» ασταμάτητα φωτογραφίες στα social media συνοδευόμενες από το απαραίτητο inspirational quote – που άλλοτε σχετίζεται με την εικόνα και άλλοτε όχι – σε ένα αχόρταγο κυνήγι αποδοχής (followers/likes).
Σε μια εποχή παγκόσμιας οικονομικής (και πολιτισμικής) κρίσης η μόνη κοινωνικά αποδεκτή απάντηση είναι η «επιτυχία» – «kill them with success and bury them with smile», ειδικά η επιτυχία των αυτοδημιούργητων «self made – self paid», στους οποίους αποδίδονται φράσεις του τύπου «There is no shortage of money in this world, start husling». Στo πλαίσιo μιας πλασματικής πραγματικότητας (με πλαστικό χρήμα και καμπύλες σαν της Κιμ) δεν έχει καμία σημασία η ταυτότητα του συγγραφέα/δημιουργού του αποφθέγματος παρά μόνο ο απόλυτος διδακτισμός του – το ίδιο ισχύει και για τον καλλιτέχνη/δημιουργό της αρχικής εικόνας.

ΕΥΗ ΡΟΥΜΑΝΗ

Ενώ έναν αιώνα πριν, ο Duchamp παρενέβη στη Mona Liza του da Vinci (L.H.O.O.Q., 1919) και αργότερα ο Magritte στο μπαλκόνι του Manet (Perspective II: Le balcon de Manet, 1950) στηλιτεύοντας τη μπουρζουαζία της εποχής τους και παίζοντας τόσο με την εικόνα όσο και με το κείμενο, στο εργαστήριο της Εύης Ρουμάνη, η παρέμβαση γίνεται σε εικόνες πολύ πιο ευτελείς και εφήμερες. Ο σχολιασμός της σημερινής πραγματικότητας επιτυγχάνεται είτε με τους εικαστικά σύγχρονους όρους των ψηφιακών μέσων, είτε με κολλάζ και (ασπρόμαυρα) ζωγραφικά έργα, που συμπληρώνονται από φράσεις στην αγγλική γλώσσα – τη γλώσσα του διεθνούς εμπορίου, των πολυεθνικών εταιριών και του διαδικτύου.

Irene Ragusini – Απόψεις εργαστηρίου

Εργαστήριο: Irene Ragusini
Κείμενο: Αδριανός Τρίκας Πανδής

Η εικαστικός και χορεύτρια Irene Ragusini, στην ενότητα έργων της Points of Familiarity, καταπιάνεται με τη μελέτη της σχέσης του ανθρώπου με το αστικό περιβάλλον, όπως προκύπτει, κατά κύριο λόγο, από την κίνησή του μέσα σε αυτό.
Το Victum Spatium –πλέον πρόσφατο έργο που ανήκει στην ίδια ενότητα– αποτελείται από σειρά δερμάτινων μικροκατασκευών, αναπαραστάσεων τών κτηρίων στα οποία η εικαστικός έχει κατά καιρούς κατοικήσει. Η κατασκευή των δεκαέξι αφηρημένων κατόψεων μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτή ως προσπάθεια αναβίωσης εμπειριών μέσα από την καταγραφή φορτισμένων συναισθηματικά πλαισίων.

Irene Ragusini – Απόψεις εργαστηρίου

Προσπαθώντας, θα έλεγε κανείς, να καταπραΰνει το αίσθημα του ανέστιου που βασανίζει τον σύγχρονο άνθρωπο και πολύ περισσότερο εκείνον που μετακινείται συνεχώς, επιστρέφει στους χώρους κατοίκησής της και μέσα από την μελέτη τους και τελικά την καλλιτεχνική τους αναπαράσταση, επιδιώκει να τους μετατρέψει σε τόπους¹, έστω και ετεροχρονισμένα.
Λαμβάνοντας όμως υπ’ όψιν το πεδίο μελέτης και δράσης τής εικαστικού, μπορούμε να δούμε την κάθε κατασκευή και ως κωδικοποίηση μιας καθημερινής «χορογραφίας», των καθημερινών δηλαδή κινήσεων και διαδρομών που ακολουθούνται, συχνά με τελετουργική πιστότητα, στη σύγχρονη πολυκατοικία.

Irene Ragusini – Απόψεις εργαστηρίου

Η χρήση του δέρματος – που σημειωτέον αποτελεί το κυρίαρχο γνώρισμα της πρακτικής της – απομακρύνει το έργο από την αισθητική της μακέτας και παράλληλα παραπέμπει αυτόματα στην ανθρώπινη παρουσία, ενισχύοντας τον ανοικτό, ως προς την ανάγνωση, χαρακτήρα του έργου, σε σημείο που θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται για σειρά αυτοπορτρέτων.

  1. Στο έργο του Χάιντεγκερ, Bauen, Wohnen, Denken, τόπος είναι εκεί που ο άνθρωπος μπορεί να «κατοικήσει πραγματικά», δηλαδή εκεί που συνυπάρχουν ο ουρανός με τη γη και τα θεία με τους θνητούς, εκεί που ο άνθρωπος, συνειδητοποιώντας τη θνητότητά του, νιώθει την ανάγκη να επικαλεστεί μια ανώτερη δύναμη.

    Μυρτώ Λάντζα. Μυρτώ Σαρμά , Δήμητρα Τρούσα,

Εργαστήριο: Μυρτώ Σαρμά
Κείμενο: Άλκηστις Μαρία Κοντοπούλου

Μιας και στο διαδίκτυο υπάρχει πλούσιο υλικό σχετικά με τη σύλληψη, την εκτέλεση και τους στόχους του έργου ΠΡΟΣΟΧΗ…, μεγαλύτερη αξία έχει να μιλήσει κανείς σχετικά με το κέρδος από τη συζήτηση με την ομάδα Recompulsive Behaviors και τον λόγο που τα μέλη της παράγουν.
Ο λόγος για τον οποίο επέλεξα να ασχοληθώ με το εργαστήριο της Μυρτούς Σαρμά είναι ότι από την αρχή αποτέλεσε πρόκληση για μένα να κατανοήσω και να αναδείξω τον παράδοξο για τα εικαστικά πράγματα τρόπο με τον οποίο δουλεύει.

ΜΥΡΤΩ ΣΑΡΜΑ – ΠΡΟΣΟΧΗ…

Οι περφόρμανς – πρόβες που υλοποιεί με την ομάδα της οποίας είναι μέλος μαζί με τις Μυρτώ Λάντζα και Δήμητρα Τρούσα,   των Recompulsive Behaviors, αποτελούν ένα αφυπνιστικό διάλειμμα από την καθημερινότητα της πόλης.
Έχοντας ακολουθήσει την ομάδα σε μία από τις πρόβες της στο δημόσιο χώρο οι σκέψεις που μου γεννήθηκαν ήταν ποικίλες. Κεντρική προβληματική της συγκεκριμένης πρόβας ήταν το δίπολο «ατομική ευθύνη/συλλογική ενοχή». Βασικό στοιχείο της εμπειρίας μου ήταν η αμηχανία στην οποία βρέθηκα σε σχέση με τη θέση μου στον δημόσιο χώρο. Προέκυψαν ερωτήματα όπως: μιλούν οι άνθρωποι στον δημόσιο χώρο; Τι λένε; Τολμούν να θίξουν φλέγοντα ζητήματα ή επιδιώκουν την ασφάλεια που τους προσφέρει η σιωπή; Αν κοιτούσαμε την πόλη μας με τα μάτια κάποιου που δεν ξέρει τίποτα για αυτήν, τι θα βλέπαμε; Ποιες είναι οι αξίες μας σήμερα; Χρειάζονται αναπροσδιορισμό; Πώς θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο;

Mυρτώ Σαρμά – Αλκηστις Κοντοπούλου

Το έργο ΠΡΟΣΟΧΗ… μας καλεί να αναθεωρήσουμε τη στάση μας στο δημόσιο χώρο δίνοντας το έναυσμα για περαιτέρω προβληματισμό πάνω σε ζητήματα που άπτονται του πολιτικού λόγου που παράγεται σε ευρεία κλίμακα και, ενώ πολλές μοιάζει να μην μας αφορά άμεσα, στην πραγματικότητα μας επηρεάζει όλους. Από την πλευρά μου προτρέπω καθέναν που θα συναντήσει την ομάδα στους δρόμους της Αθήνας να συζητήσει μαζί της, να συμφωνήσει, να διαφωνήσει, να φωνάξει, να γελάσει· άλλωστε το χιούμορ είναι συστατικό στοιχείο της πρακτικής που ακολουθεί η ομάδα. Σχετικά με την ομάδα και το έργο: http://www.recobe.net  http://www.recobe.net/caution–…—recompulsive-behaviours.html  

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΦΑΤΟΥΡΟΣ – Απόψεις εργαστηρίου

 

Εργαστήριο: Σωκράτης Φατούρος
Κείμενο: Νικόλ Λεβέντη

Η φιγούρα με αυτοβιογραφική διάθεση, χρησιμοποιεί τις σκέψεις του Εαυτού. Ενώ εκείνος γίνεται διάφανος, η φιγούρα προβάλλει μια ημερολογιακή καθημερινότητα, όπου οι εκφάνσεις λειτουργούν ως η οστρακοειδής απόδοση του. Στη συνθήκη αυτή, που διατρέχεται από αυτοαναφορικότητα και ανθρωποκεντρισμό, η μορφή τίθεται σε θέση αναγκαιότητας και πλαίσιο άχρονο.
Τα θηριόνυχα φέρουν τη σωματικότητά της. Σε συνδυασμό με τη γδυμένη φόρμα, αποκαλύπτουν μία άφυλη σεξουαλικότητα. Ο εσωτερικός κορμός φέρει τομές στην εικόνα.
Στο καθρέφτισμα αυτοσαρκασμού και επικριτικότητας της φιγούρας, αποκολλάται ο Εαυτός.
Μια περσόνα εδρεύει σε, υπό του εδάφους, βάθρο.
Η αρχή διατήρησης της ευαισθησίας, από το χαρτί στην καθημερινότητα.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΦΑΤΟΥΡΟΣ – Απόψεις εργαστηρίου 

ΜΥΡΤΩ ΧΡΗΣΤΟΥ – Ψηφιακή εκτύπωση σε ριζόχαρτο, 90x180cm, 2017

Εργαστήριο: Μυρτώ Χρήστου
Κείμενο: Χριστίνα Παπούλια

Η Μυρτώ Χρήστου επεξεργάζεται ψηφιακά εικόνες τις οποίες εκτυπώνει σε ποικιλία «καμβάδων» (ριζόχαρτο, plexiglass κ.α.) ενώ ταυτόχρονα μεταφέρει στον χώρο του εργαστηρίου της φυσικά υλικά (βρύα) συνθέτοντας, μέσω της συνύπαρξής τους, ένα τεχνητό περιβάλλον οργανικών και ανόργανων υλών. Στόχος της η δημιουργία καλλιτεχνικών έργων με επίκεντρο τις έννοιες της επικάλυψης και της αποκάλυψης μέσω της διαφάνειας και του φωτός.
Φωτογραφίες εμπνευσμένες από τη φύση, είτε με τη μορφή ενός καταπράσινου και απομακρυσμένου από τον πολιτισμό τοπίου, είτε του ίδιου του ανθρώπινου δέρματος, τοποθετούνται η μία πάνω στην άλλη σε επάλληλα επίπεδα (layers) δημιουργώντας μία καινούρια εικόνα που δεν θυμίζει σε τίποτα την αρχική. Κατόπιν, εστιάζοντας σε επιμέρους στοιχεία τους (zoom in) και παρατηρώντας τη συνύπαρξή τους (zoomout) διαμορφώνονται τοπία με μη αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά – τοπία που δίνουν την αίσθηση απουσίας ήχου / χρόνου, σαν να τους αφαιρείται καθετί ζωντανό.

ΜΥΡΤΩ ΧΡΗΣΤΟΥ – Άποψη εργαστηρίου

Το ανθρώπινο δέρμα, το κατεξοχήν όργανο αφής, που σε παλαιότερα έργα της αποτυπωνόταν με μεγαλύτερη σαφήνεια, πλέον κρύβεται μέσα σε ένα σύνολο «επιστρωματώσεων». Η καλλιτέχνις επιθυμεί, μέσω της ημι-απόκρυψης, να «προφυλάξει» στοιχεία που, την ίδια στιγμή, «εκθέτει» προς παρατήρηση σαν να βρίσκονται υπό το πρίσμα ενός μικροσκοπίου.
Η επιδίωξη εκμηδένισης της απόστασης μέσω της ψηφιακής πραγματικότητας δηλώνει, σήμερα, μια μεγάλη επιθυμία για εγγύτητα. Ωστόσο, συχνά, η ολοκληρωτική κατάργηση αυτής της απόστασης καταλήγει να ακυρώνει και όποια δυνατότητα ουσιαστικής επαφής επαναφέροντας τη σημασία του απόμακρου. Υπό αυτήν την έννοια γίνεται, σε έναν βαθμό, αντιληπτή και η γοητεία που ασκούν στη Μυρτώ Χρήστου οι έννοιες της αφής, της επαφής, της ασάφειας αλλά και των ορίων.

ΣΤΕΛΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥ – RONDO , κασέτες, πεντάγραμμο, διαστάσεις μεταβλητες,, εν εξελίξει έργο, 2017

Εργαστήριο: Στέλλα Ν. Χρίστου
Κείμενο: Κατερίνα Μπούσια-Αλεξάκη

Η Στέλλα Ν. Χρίστου σπουδάζει οργανώνοντας ήχους, λέξεις και υλικά. Από τον Νοέμβριο του 2017 συλλέγει εγκαταλελειμμένες κασέτες που βρίσκει στην Αθήνα, τις οποίες ψηφιοποιεί και στη συνέχεια επεξεργάζεται συνθετικά. Την ενδιαφέρει η τέχνη του ανθρωπολογικού ίχνους όπως φανερώνεται μέσα από τη χειρόγραφη προσωπική αφιέρωση-σημείωση, την αυτοσχέδια συλλογή τραγουδιών αλλά και από την ενδοοικιακή καταγραφή ανθρώπινων φωνών.
Αυτή η έννοια του συλλέκτη δημιουργείται από την παρατήρηση και από μια ερωτική σχεδόν σχέση με τον ήχο, τη γραφή και τον άνθρωπο. Την ίδια στιγμή, η καλλιτέχνις ενδιαφέρεται και για τις παραμέτρους του αναπαραγόμενου ήχου της χρησιμοποιημένης κασέτας, όπως αυτές αλλοιώθηκαν μέσα στον χρόνο, που στη συνέχεια επεξεργάζεται για να δημιουργήσει ένα νέο ηχητικό περιβάλλον. Το μάσημα της κασέτας μετατρέπεται σε σύνθεση για ορχήστρα κρουστών.
Από αυτή τη συλλογή ήχων προκύπτει η ηχητική εγκατάσταση Rondo Intro, που αποτελεί τη γραμμική εισαγωγή ενός εν εξελίξει έργου, και παρουσιάζεται για πρώτη φορά κλεισμένη στα ντουλάπια μιας αθηναϊκής κουζίνας. Ακολουθώντας τις συμβάσεις της μουσικής φόρμας Rondo, κατεξοχήν φόρμα που επιστρέφει πάντα σε ένα βασικό θέμα, η Στέλλα Ν. Χρίστου δημιουργεί από τα παραπάνω ένα κεντρικό επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Η έννοια της επιστροφής λειτουργεί ως προέκταση του αρχείου, της μνήμης, του αναστοχασμού μιας εποχής σε πεπερασμένο παροντικό χρόνο. Ο επισκέπτης καλείται να κάνει αυτοβούλως χρήση του αρχείου, ακόμα και να κάνει μια νέα ηχητική εγγραφή πάνω σε αυτό.
Ένα άλλο εργαλείο που χρησιμοποιεί η Χρίστου στη σπουδή της είναι η συμβολική παρτιτούρα ως μια γλώσσα σημειογραφίας που ακολουθεί ο εκτελεστής του μουσικού έργου. Η γραφή της μουσικής γίνεται με υλικά μέσα, ζωγραφικά ή εγκαταστάσεις. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το Silence, το τρίτο μέρος του εν εξελίξει έργου της «Rited’ Entrέe», όπου η εικαστική εγκατάσταση παίρνει τον ρόλο της μουσικής παρτιτούρας.
Για το τετραμερές εν εξελίξει μουσικό έργο της «Paratroopers», έκτισε τον Απρίλη του 2018 ένα μεταλλικό ηχείο μέσα στο οποίο βρίσκεται ο εκτελεστής, ενώ κάθε μία από τις τέσσερις πλευρές του κουτιού γίνεται η ίδια, μέσω μίας εσωτερικής σύνθεσης, η παρτιτούρα που θα ερμηνεύει ζωντανά ο μουσικός. Η κατασκευή ονομάστηκε VOXNONINCERTA και αποτελεί το πρώτο μέλος της BILDAKTORCHESTRA, μιας ορχήστρας της οποίας η μουσική προκύπτει μέσα από υλικά κτίσματα, συνδέοντας την προσίδια λειτουργία της ύλης με τον ζωντανό ήχο. Η ίδια η δομή και μορφή του κουτιού-ηχείου παρουσιάζει ένα σημαντικό ενδιαφέρον, ως ένα εικαστικό αντικείμενο, στο οποίο ο υλικός χώρος που προκύπτει μετατρέπεται ταυτόχρονα σε μουσικό όργανο και συμβολική παρτιτούρα.
Η Στέλλα Ν. Χρίστου σπουδάζει για τη φωνή χωρίς αβεβαιότητα (voxnonincerta), για τη ζωή αντί-ψευδαίσθησης, για το α-συγχρονισμένο (a-sync) και το αντί-εννοιολογικό (anti-conceptual) των παράλληλων βίων, για τη μνήμη, τον έρωτα και την επικοινωνία.

ΣΤΕΛΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥ – VOX NON INCERTA , σίδηρος, κουτί 2,20m • 1m • 1m, για το εν εξελίξει μουσικό έργο PARATROOPERS, 2018

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΚΘΕΣΗΣ: Μαρία Μαυροπούλου, Σοφία Χρυσαφοπούλου, Άλκηστις Κοντοπούλου, Νικόλ Λεβέντη
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥ Μαρία Μαυροπούλου, Σοφία Χρυσαφοπούλου ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Μαρία Μαυροπούλου

Βιογραφικά Εικαστικών

O Γιάννης Αμανατίδης γεννήθηκε το 1983, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2012 από το εργαστήριο του Τ. Χριστάκη. Από το 2016 είναι φοιτητής στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: amanis1983@gmail.com

Ο Καπνίσης Αντώνιος γεννήθηκε το 1987, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2011. Από το 2017 είναι φοιτητής στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: antonis_oud@yahoo.gr

Η Χαρά Κεράστα γεννήθηκε το 1994 στην Λιβαδειά, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών Τμήματος Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης Ιωαννίνων το 2017. Από το 2017 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: xara.ker@hotmail.com site: https://chariekerasta.wixsite.com/charakerasta

H Ελένη Κορδαλή γεννήθηκε το 1980, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2016, από το Ε’ Εργαστήριο ζωγραφικής με καθηγητές τους Δ. Σακελλίων, Κ. Τσώλη και Μ. Μανουσάκη. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: kordali_eleni@yahoo.com site: kordalieleni.tumblr.com

O Παναγιώτης Λιανός γεννήθηκε το 1985. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως δερματοστίκτης. Αποφοίτησε από την σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου το 2014. Από το 2017 είναι φοιτητής στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: panayotislianos@gmail.com site: https://www.instagram.com/ners_ntc/?hl=en

Ο Θάνος Μακρής γεννήθηκε στην Αθήνα (1979) και μεγάλωσε στο Ναύπλιο. Σπούδασε συντήρηση έργων τέχνης και αρχαιοτήτων (2000) και εργάσθηκε σε φορείς όπως το Υπουργείο Πολιτισμού, το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο και το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο (Αίγυπτος). Συνέχισε τις σπουδές του πάνω σε θέματα Ιστορίας και Ευρωπαϊκού Πολιτισμού (2015). Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως Art mediator (ΝΕΟΝ, Documenta14) και ως Εκπαιδευτής Ενηλίκων. Από τον Οκτώβριο του 2017, είναι φοιτητής στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: thanosmak22@gmail.com site: https://www.instagram.com/thmak22/

Η Λαμπρινή Μάρκου γεννήθηκε το 1981, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Aποφοίτησε το 2013 από το Γ΄ Εργαστήριο ζωγραφικής της Ανωτάτης Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας. Είναι επίσης πτυχιούχος Αρχιτεκτονικής Εσωτερικών Χώρων του ΤΕΙ Αθήνας. Διανύει το δέυτερο έτος σπουδών στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. mail: markoulab@gmail.com

H Μαρία Μαυροπούλου γεννήθηκε το 1989, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2014. Από το 2014 είναι μέλος της κολεκτίβας Depression Era η οποία εξερευνά το αστικό και κοινωνικό τοπίο της κρίσης στην Ελλάδα. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: info@mariamavropoulou.com site: www.mariamavropoulou.com

Η Ελεάννα Μπαλέση γεννήθηκε στον Πειραία το 1993, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστιμίου Ιωαννίνων το 2015. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: eleanna_ba@hotmail.com  site: http://balesieleanna.blogspot.com/

Η Ρενάτα Μεθενίτη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι αρχιτέκτων μηχανικός του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και εικαστικός. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2016, έχοντας παρακολουθήσει, αρχικά το Η΄ και μετά το Γ΄ Εργαστήριο ζωγραφικής, με καθηγητές τους Τ. Χριστάκη και Μ. Σπηλιόπουλο αντίστοιχα. Από το 2017, φοιτά στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Α.Σ.Κ.Τ. όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών.mail: renatametheniti@tee.gr

Η Αλεξάνδρα Νάκου γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σήμερα ζει και εργάζεται. Είναι απόφοιτη της Σχολής Καλών Τεχνών του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με καθηγητή τον Γιώργο Τσακίρη και κατεύθυνση Ζωγραφικής. Το τρέχον ακαδημαϊκό έτος βρίσκεται στο Α’ έτος του Μεταπτυχιακού Εικαστικών Τεχνών της ΑΣΚΤ. mail: alexandranakou@outlook.com.gr site: http://alexandra-nakou.wixsite.com/artist-portfolio

Η Άννα Παπαθανασίου γεννήθηκε το 1985, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2014 από το Ε΄εργαστήριο ζωγραφικής και τη Γυμναστική Ακαδημία του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης το 2008. Από το 2017 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου ολοκληρώνει το πρώτο έτος σπουδών. mail: annapapa8anasiou@gmail.com site: https://issuu.com/annapapa8anasiou/docs/anna_papathanasiou_works_high https://vimeo.com/annapapathanasiou

Η Αλεξάνδρα (Άντα) Πετρανάκη γεννήθηκε στην Αθήνα όπου ζει και εργάζεται. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2015, από το Εργαστήριο ζωγραφικής του Γιώργου Καζάζη. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: AlexandraPetranaki@gmail.com  site: http://alexandrapetranaki.wixsite.com/arts

Ο Λυσίμαχος Πολυχρονίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Έχει σπουδάσει θαλάσσια βιολογία και είναι διπλωματούχος ταριχευτής.Από το 2016 είναι φοιτήτης στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: maritimus_x@yahoo.gr  site: www.smutzig.com

H Irene Ragusini γεννήθηκε το 1988 στο Desenzano del Garda της Ιταλίας. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2015. Ασχολείται επαγγελματικά με τον χορό με διακρίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2017 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών.mail: irene.ragusini@gmail.com site: http://cargocollective.com/ireneragusini/About-Irene-Ragusini

Η Εύη Ρουμάνη γεννήθηκε το 1989, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2013, από το ΄Η Εργαστήριο ζωγραφικής. Από το 2017 είναι φοιτητήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: evirouman@yahoo.gr site: www.eviroumani.wordpress.com

Η Μυρτώ Σαρμά ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ολοκλήρωσε το 2014 τη μετεκπαίδευση της, με υποτροφία του Ιδρύματος Γουλανδρή, στο LCF Univercity of the Arts του Λονδίνου. Είναι ιδρυτικό μέλος της διεπιστημονικής καλλιτεχνικής συλλογικότητας Recompulsive Behaviors μαζί με τις Μυρτώ Λάντζα, και Δήμητρα Τρούσα. Έργα τους έχουν παρουσιαστεί στο δημόσιο χώρο της Αθήνας, στο θέατρο Πόλη και στο φεστιβάλ Αθηνών κ Επιδαύρου. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών.mail: myrtosarma@gmail.com  site: www.myrtosarma.com

Ο Σωκράτης Φατούρος γεννήθηκε στην Καλαμάτα, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2001.Έργα τoυ έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2016 είναι φοιτητής στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: socratesfatouros@gmail.com

Η Μυρτώ Χρήστου γεννήθηκε το 1992 στα Ιωάννινα, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 2015, από το Εργαστήριο ζωγραφικής του Νίκου Ναυρίδη. Από το 2016 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το δεύτερο έτος σπουδών. mail: myrtochristou@hotmail.com site: http://myrtochristou.wixsite.com/artist

Η Στέλλα Ν. Χρίστου γεννήθηκε το ‘79 στον Ασκά της Λευκωσίας. Αποφοίτησε από το τμήμα Μουσικών Σπουδών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με κατεύθυνση την Ανθρωπολογία της Μουσικής. Από το 2017 είναι φοιτήτρια στο Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών όπου διανύει το πρώτο έτος σπουδών. mail: outerstella@gmail.com

 Βιογραφικά Θεωρητικών

Η Βάλια Γριμπά είναι απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ειδίκευση στην Αρχαιολογία και την Ιστορία της Τέχνης, και πτυχιούχος πιάνου και Αρμονίας του Εθνικού Ωδείου. Έχει συμμετάσχει σε πανεπιστημιακές ανασκαφές στις θέσεις Πλάσι Μαραθώνα και Παλαιόπολη Άνδρου. Έχει εργασθεί στο Μουσείο της Ακρόπολης (τομέας εκπαιδευτικών προγραμμάτων) και εθελοντικά στο Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς. Το τρέχον διάστημα, ολοκληρώνει τις μεταπτυχιακές σπουδές της στο τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της ΑΣΚΤ. mail: valiagriba@gmail.com

Η Ειρήνη Καραγκιοζίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Κινηματογράφο στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με κατεύθυνση το σενάριο. Επίσης, ασχολήθηκε με την εκμάθηση της ελληνικής νοηματικής γλώσσας, στην οποία απέκτησε πτυχίο επάρκειας. Συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ως συν-σκηνοθέτρια του «Μόνος ή αλληλέγγυος», το οποίο προβλήθηκε και στην ΕΡΤ. Δουλεύει σε τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές. Την τρέχουσα περίοδο εργάζεται, ενώ ταυτόχρονα ολοκληρώνει τις σπουδές της στο τμήμα Ιστορίας και Θεωρίας της Τέχνης στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. mail: irinikara0@gmail.com

Ο Γιάννης Καραδήμας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Tο 2005 αποφοίτησε από το τμήμα Μηχανολογίας της Ανωτάτης Σχολής Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης. Το 2015 αποφοίτησε με άριστα από το τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Στο πρώτο εξάμηνο του 2018 εκπονεί τις διπλωματικές του εργασίες, αφενός για το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών Σπουδές στην Εκπαίδευση του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου με τίτλο «Ο μαθησιακός ρόλος των αναπαραγωγών έργων τέχνης στα σχολικά εγχειρίδια. Σημειωτική προσέγγιση» και αφετέρου, για το Μεταπτυχιακό Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών με τίτλο «Τα επίπεδα εξέτασης ενός έργου τέχνης ως ιστορικής εικόνας». Από το 2008 εργάζεται στη μέση εκπαίδευση. mail: john.karadhmas@yahoo.gr

Η Μίνα Καρατζά είναι πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας – Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Διαθέτει μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης με τίτλο «MA in Arts and Heritage: Policy, Management and Education» από το Πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ στην Ολλανδία, καθώς και «MA in Cultural Studies» από το Πανεπιστήμιου του Λούβεν (KU Leuven) στο Βέλγιο. Έχει εργαστεί στο παρελθόν ως ιστορικός με ειδίκευση στα νεώτερα μνημεία της Αττικής, στο Υπουργείο Πολιτισμού και ως ερευνήτρια της συλλογής Jeanne και Charles Vandehove, που ανήκει στο Bonnefanten Museum του Μάαστριχτ με καθεστώς μακροχρόνιου δανεισμού. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια εργάζεται στην εταιρεία διαχείρισης ψηφιακού πολιτισμού PostScriptum ενώ παράλληλα παρακολουθεί το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών: «Θεωρία και Ιστορία της Τέχνης» της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. mail: assiminakaratza@gmail.com

Η Άλκηστις Μαρία Κοντοπούλου γεννήθηκε το 1992 στην Αθήνα. Είναι αριστούχος απόφοιτη του τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Το τρέχον ακαδημαϊκό έτος ολοκληρώνει τις σπουδές της στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του ίδιου τμήματος. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια σχετικά με τη θεωρία της τέχνης, την επιμέλεια εκθέσεων και την πολιτιστική διαχείριση και έχει λάβει μέρος σε μεγάλο αριθμό καλλιτεχνικών project και εκθέσεων, στον συντονισμό, την επιμέλεια ή/και τη συγγραφή κειμένων. mail: alkistikon@gmail.com

Η Νικόλ Λεβέντη γεννήθηκε το 1992 στη Λάρισα. Το 2015 αποφοίτησε από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με κατεύθυνση Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης. Έχει συνεργαστεί, ως ιστορικός τέχνης, με δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς. Στην παρούσα περίοδο εκπονεί τη διπλωματική της εργασία στα πλαίσια του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. mail: nicolleventi@gmail.com

Η Ξένια Μαρλίτση αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών το 2011, με κατεύθυνση στη ζωγραφική (2011). Το 2012 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική της έκθεση με τίτλο «Ο Σκόπελος της Μνήμης» στον χώρο τέχνης Μελάνυθρος, στην Αθήνα. Το 2016 έγινε δεκτή στον Α’ κύκλο μεταπτυχιακών σπουδών Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης, στο αντίστοιχο τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας Τέχνης της ΑΣΚΤ, όπου τώρα ολοκληρώνει τις σπουδές της εκπονώντας τη διπλωματική της εργασία. Από το 2011, εργάζεται στην πινακοθήκη Κουβουτσάκη (Κηφισιά) ως εκπαιδευτική ξεναγός, ενώ παράλληλα έχει συνεργαστεί με διάφορα ιδιωτικά ΙΕΚ, διδάσκοντας εικαστικά και ιστορία τέχνης. mail: xenia.marli@gmail.com

Η Κατερίνα Μπούσια-Αλεξάκη είναι αρχιτέκτων μηχανικός του ΕΜΠ, και φοιτήτρια του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών Ιστορίας και Θεωρίας της Τέχνης της ΑΣΚΤ. Έχει φοιτήσει στην Ανώτατη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου της Βαλένθια με το πρόγραμμα Erasmus. Έχει συμμετάσχει σε πολλά αρχιτεκτονικά εργαστήρια και παρουσιάσεις και έχει διακριθεί στο διεθνή διαγωνισμό COCOON, που διοργανώθηκε από το Ινστιτούτο Ελλήνων Αρχιτεκτόνων Νέας Υόρκης, με το έργο της «unfolding cocoon». Το 2017 εργάστηκε στο γραφείο τύπου της documenta 14. Επίσης έχει σπουδάσει μουσική και είναι κάτοχος πτυχίου και διπλώματος πιάνου. mail: katerina.bale@gmail.com

Ο Αδριανός Τρίκας Πανδής είναι απόφοιτος του τμήματος Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, όπου συνεχίζει τις σπουδές του στον μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών. Τα τρία τελευταία χρόνια έχει αναλάβει τον συντονισμό παραγωγής μικρών και μεγάλων εικαστικών εκθέσεων και καλλιτεχνικών Φεστιβάλ, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί ως πολιτιστικός συντάκτης σε ηλεκτρονικά περιοδικά και εφημερίδες. mail: pandisadrian@gmail.com

Η Χριστίνα Παπούλια σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (2007), είναι υποψήφια διδάκτωρ Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο ίδιο πανεπιστήμιο, κάτοχος ΜΑ στην Παλαιολιθική Αρχαιολογία και την Εξέλιξη του Ανθρώπου (University of Southampton, 2009) και πιστοποιητικού κατάρτισης στην Ειδική Αγωγή και την Ψυχολογία (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, 2015). Από το 2008 συμμετέχει σε πληθώρα αρχαιολογικών ερευνών μελετώντας, σχεδιάζοντας και δημοσιεύοντας προϊστορικά λίθινα εργαλεία. Ως υποδιευθύντρια του Ιρλανδικού Ινστιτούτου Ελληνικών Σπουδών στην Αθήνα (2016–) διοργανώνει διαλέξεις, ημερίδες και εκπαιδευτικές εκδρομές σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους της κεντρικής και νότιας Ελλάδας. mail: papoulia.christina@gmail.com  site: https://crete.academia.edu/ChristinaPapoulia

Η Σοφία Χρυσαφοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985. Σπούδασε Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (2003-2007) και στη συνέχεια Θεωρία και Ιστορία της Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (2010-2014), όπου συνεχίζει στον μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών (2016-σήμερα), ολοκληρώνοντας τη διπλωματική της εργασία με τίτλο: «Η ιστορία του έργου της επιμέλειας των εικαστικών εκθέσεων στην Ελλάδα από το 1976 -1983». Έχει εργαστεί ως βοηθός επιμελήτρια σε αρκετές εκθέσεις (όπως «Εικαστικές τέχνες και Αντίσταση 1950-1874», «Bλάσης Κανιάρης Προς Τήνο ΙΙΙ», και έχει συνεπιμεληθεί με την Άλκηστις Μαρία Κοντοπούλου τις ομαδικές εκθέσεις “Panopticon” (Οκτ2017) και “Van Gogh Revisited” (Δεκ 2018). mail: sofiachrysafopoulou@hotmail.com

 

Last modified: 28/09/2018