Ξεκινάμε! Εβδομήντα νέοι καλλιτέχνες αντιμέτωποι με το κοινό

Γιάννης Τζιμούρτας
Δημοσιογράφος

ΕΞΩΦΥΛΛΟΤο μέλλον απ’ το οποίο έρχονται δεν είναι πολύ μακριά. Ακολουθούν το «άκουσμα» και ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν πρόσωπο με πρόσωπο την κρίση του κόσμου. Να αναμετρηθούν με τα όνειρα, τις φιλοδοξίες τους, τον ίδιο τους τον εαυτό.
Εβδομήντα νέοι εικαστικοί καλλιτέχνες αφουγκράζονται την παρθενική -γι αυτούς- γνώμη του θεατή.  Παίρνουν το «βάπτισμα» στην πρώτη τους έκθεση. Συμπαραστάτες – φύλακες άγγελοι οι δάσκαλοι τους.
Είναι οι σπουδαστές του Α’ Εργαστηρίου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, που παρουσιάζουν μέρος της δουλειάς τους στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη, στο Νέο Ηράκλειο Αττικής.
Την έκθεση επιμελούνται ο ιστορικός τέχνης Παναγιώτης Σ. Παπαδόπουλος και ο καθηγητής της ΑΣΚΤ επικεφαλής του Α’ Εργαστηρίου Άγγελος Αντωνόπουλος με τους συνεργάτες του Μανώλη Μεραμπελιώτη και Βασίλη Κατσιβελάκη.

Στην έκθεση παρουσιάζουν έργα τους οι νέοι καλλιτέχνες:  Ελέσα Αντύπα, Αμαλία Αντώνη,  Έλενα Αντωνοπούλου, Ακακία Απέργη,  Γιώργος Αρμακόλλας, Χρήστος Αρτέμης,  Παυλίνα Βαγιωνή, Στεφανία Βλάχου, Δήμητρα – Ελένη Γεωργίου, Φαίδονας Γιαλής,  Ιωάννα Γιαννακόπουλου, Γιάννης Γιαννούτσος, Ελένη Γκινοσάτη, Δημήτρης Γονατάς, Άντα Γόντικα, Λυδία Δημητριάδη, Γιώργος Δημητριάδης, Ελένη Δημοπούλου, Νικόλαος, Δουραμάνης, Έλλη Εμπεδοκλή, Γιάννης  Ευθυμίου, Θοδωρής Ζάκκας, Αναστασία Ζήση, Γεωργία Ιερομονάχου, Βάσω Καρακωνσταντή, Βασιλική Κετσίλη Άγγελος Κολημμένος,  Ίων Καζαντζίδης, Στέλιος Καπετανάκης, Ευστράτιος Κλαδής,  Έλενα Κυρκιλή, Γεώργιος Κωστάκος, Θοδώρα Κώνστα, Μελίνα – Αντριάνα Κωνσταντίνου, Γιάννης Λιαρμακόπουλος, Σπύρος Μακρίδης, Ελένη Μακροπούλου, Νεκτάριος Μαμάης, Ελένη Μαραγκάκη, Κωνσταντίνος Μαργαρίτης, Χρήστος Μαρμέρης, Βλαδίμηρος Μητρόπουλος, Σταυρούλα Μιχαλοπούλου, Ιωάννα Μιχοπούλου, Αγγελική Μουράτη, Οδυσσέας Μουρέλλος, Πολυτίμη Μπαλοπούλου, Φωτεινή Μπίνιου, Γεώργιος Μπράντζος, Βασίλης Οκούβε, Ναυσικά Παπαθανασίου,  Καλλιόπη Παναγιώτου, Διονύσης Παππάς, Νότα Πατερημού, Μαρία Πετρούτσου, Άντρια Πολυκάρπου, Διονυσία Σεγγούνα, Χριστίνα – Σύλβια Σημαντήρα, Μελίνα Σκλάβου, Τιτίκα Σταμούλη, Πάμελα Στεφανοπούλου, Πέτρος Στράγκας, Άννα Στρούλια, Μαρία Ταφλαμπά, Μανταλένα Τιγκιλή, Βίκυ Τσάκαλη, Μαλβίνα Τσιώρα, Φιλομήλα Φραιδάκη, Αλεξάνδρα Χαρίτου,

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος μπροστά στο έργο της Βίκυς Τσάκαλη

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος μπροστά στο έργο της Βίκυς Τσάκαλη

Μας ξεναγεί στην έκθεση και μας φέρνει πιο κοντά στους φοιτητές ο καθηγητής τους Άγγελος Αντωνόπουλος
«
Όλη η προσπάθεια στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη, ξεκίνησε πέρυσι με το εργαστήριο του Νίκου Τρανού. Όταν κατατέθηκε η πρόταση τι θα δείξουμε αναφέρθηκα στις τελευταίες φράσεις που καταγράφονται στο εισαγωγικό κείμενο «…την τιμιότητα ενός εργαστηρίου ζωγραφικής. Να δείξουμε το πραγματικό πρόσωπο του εργαστηρίου αυτή τη στιγμή». Δείχνουμε αυτό που είμαστε. Δεν δείχνουμε κάτι άλλο∙ κάτι διαφορετικό.
Είναι μια έκθεση των σπουδαστών του Α’ Εργαστηρίου. Ο επισκέπτης βλέπει αυτό που γίνεται στα εργαστήρια αυτή τη στιγμή. Βλέπει αν υπάρχουν πολυμορφίες,  προσεγγίσεις,  ύφος.
Αν δεν πιστεύουμε στους νέους,  αν δεν αισιοδοξούμε για το μέλλον που τους ανοίγεται, για τις δυνατότητες,  δεν θα ήμασταν δάσκαλοι.
Πιστεύουμε στα παιδιά. Τα βλέπουμε ως δάσκαλοι και καλλιτέχνες. Με ότι μέσον και δυνάμεις διαθέτουμε προσπαθούμε να τους «βγάλουμε» έξω από τη σχολή,  να αναμετρηθούν με τον ίδιο τους τον εαυτό, αλλά και τους μελλοντικούς θεατές τους. Τους δίνουμε κουράγιο και δύναμη να συνεχίσουν αυτό που έχουν επιλέξει. Είναι πολύ δύσκολο αλλά και ευλογία αυτό που επιλέξανε».

Ελένη Γκινοσάτη

Γκινοσάτη Ελένη. Άτιτλο, μικτή τεχνική σε χαρτόνι, 70χ100 εκ.
Παρουσιάζει μια μη ρεαλιστική απεικόνιση του τοπίου. Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο. Επιδιώκει να προτρέψει το θεατή να κατανοήσει την απεικόνιση μέσα από σχηματισμούς που φέρνει το μαύρο χρώμα στη βάση. Το μαύρο χρώμα που πιθανόν να είναι θάλασσα. Είναι και ένα παιχνίδι ανάμεσα στον ήλιο και τη θάλασσα.
Η Ελένη είναι στο πτυχίο και παράλληλα κάνει την πρακτική της στη σκηνογραφία στο Εθνικό Θέατρο.

Τιτίκα Σταμούλη

Τιτίκα Σταμούλη. Άτιτλο, ακρυλικό σε καμβά, 100χ72 εκ.
Επιλέγει τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Την απασχολεί η εξερεύνηση των τριών βασικών χρωμάτων σε χαρτί και η αντίθεση με το ασπρόμαυρο. Το μαύρο χρώμα που έχει χυθεί πάνω στο  χαρτί ακυρώνει την πρόσχαρη πρόθεση των τριών βασικών χρωμάτων. «Ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός πάντα ήταν κριτικός στα δεινά του κόσμου» επισημαίνει η καλλιτέχνιδα.

Ελέσα Αντύπα,Ελέσα Αντύπα. Γαλοπούλα. Λάδι σε χαρτί, 36χ48 εκ.
Μετά τις σπουδές της στη Φιλοσοφική, τμήμα Ψυχολογίας, ακολούθησε τη Σχολή Καλών Τεχνών, γιατί οι αγάπες δεν ξεχνιούνται. Οι σπουδές της όμως στην ψυχολογία είναι η βάση για τις εικαστικές δουλειές που σκέφτεται να καταπιαστεί στο μέλλον. Το έργο που παρουσιάζει στην έκθεση είναι καθαρά σπουδαστικό και μαρτυρά την αγάπη της για την παραστατική ζωγραφική. Προσπαθεί να μελετήσει και να βελτιώσει κάποιες τεχνικές που θα τις χρησιμοποιήσει στο μέλλον.     Η ψυχογραφική εξερεύνηση του ανθρώπινου σώματος είναι στις βασικές της επιδιώξεις. Και η Ελέσα κατέχει καλά το γνωστικό αντικείμενο και της ψυχολογίας.

Μελίνα ΣκλάβουΜελίνα Σκλάβου. Άτιτλο, λάδι σε ξύλο, 150χ110 εκ.
Αδυναμία και της Μελίνας η παραστατική ζωγραφική. Κυρίως την ενδιαφέρει ο χώρος αλλά και η προσωπογραφία.  Η λέξη κλειδί το έργο της είναι η «μνήμη». Τι αφήνει ο άνθρωπος πίσω του. Οι προσωπογραφίες της είναι κοντινά πλάνα σε μια στατική μορφή – όπως οι φωτογραφίες της ταυτότητας.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣΣτέλιος Καπετανάκης. Legend, ξυλογραφία 30χ40.
Επηρεασμένος από το κίνημα της ποπ αρτ ο καλλιτέχνης προσπαθεί να δημιουργήσει μία προσωπική γραφή. Στην έκθεση παρουσιάζει μια ξυλογραφία του Τζον Λένον. Ουσιαστικά το έργο είναι μονοτυπία, χωρίς αναπαραγωγή άλλου αντιγράφου. Το έργο  ανήκει στη σειρά Legend όπου εκτός από τον Τζον Λένον φιλοτέχνησε του Λου Ριντ, Μάικλ Τζάκσον και Τζίμι Χέντριξ. «Δεν θέλω η τέχνη μου να είναι αυτιστική» λέει ο Στέλιος. Έτσι τον ενδιαφέρει να παρατηρεί τις αντιδράσεις του κόσμου. Πάντα έχει στο μυαλό του πώς μπορεί να επικοινωνήσει το έργο του με το θεατή.

Αλεξάνδρα ΧαρίτουΑλεξάνδρα Χαρίτου. Άτιτλο, λάδι σε καμβά, 9,5χ11,5 εκ.
Την ελκύει να παρουσιάζει τοπία και χώρους. Δημιουργεί σκίτσα, γρήγορα και αφαιρετικά. Την ενδιαφέρουν οι μεγάλες επιφάνειες πλακάτες. Όμως μεγάλο ενδιαφέρον δείχνει και στην έρευνα των υλικών με τα οποία πειραματίζεται. Το έργο της, ένα από τα μικρότερα στην έκθεση, εντυπωσίαζε με το φως που εξέπεμπε. Με τις τόσες φανερές και κρυφές πηγές φωτός.

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥΣταυρούλα Μιχαλοπούλου. Άτιτλο. Πλαστικά σε πανί
Η θάλασσα, ο βυθός είναι δυο στοιχεία που ενδιαφέρουν το έργο της καλλιτέχνιδας. Μελετά τη θάλασσα, μελετά το βυθό, προσπαθεί να αποτυπώσει τα πλάσματα και τις σκιές που ζουν στο βυθό. Στα έργα της προσθέτει διάφορα υλικά για να αποδώσει τον κόσμο του βυθού. Να δημιουργήσει αυτές τις σκιές που κρύβουν έναν ολόκληρο άγνωστο κόσμο.

ΕΛΕΝΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥΈλενα Αντωνοπούλου. Άτιτλο, φωτογραφία, 68χ26 εκ.
Ένα σύμπλεγμα από κορμιά παρουσιάζει η καλλιτέχνιδα. Σημείο στήριξης οι καρφίτσες που ενώνουν τα κορμιά. Το έργο είναι στηριγμένο πάνω σε πλεξιγκλάς. Η Έλενα Αντωνοπούλου μοιάζει προτρέπει το θεατή να τοποθετηθεί απέναντι στο έργο, να το ερμηνεύσει, να προσπαθήσει να το κατανοήσει. Αυτή η συμπλεκτική εικόνα με τις καρφίτσες να ενώνουν τους ανθρώπους λίγο απέχει από το να τους παρουσιάζει ομογενοποιημένους ακόμη και στη δοκιμασία του πόνου. Η ίδια πάντως αρνείται να τοποθετηθεί. Συζητά και προφανώς μελετά τις αντιδράσεις του θεατή στο έργο της.

ΕΛΕΝΑ ΚΥΡΚΙΛΗΚυρκιλή Έλενα. Άτιτλο, μικτή τεχνική σε καμβά, 150χ170 εκ.
Ή έμπνευση αυτού του έργου είναι προϊόν προσωπικών βιωμάτων που προέρχονται από την σημερινή ταραχή των πραγμάτων και όχι μόνο, με την αισιοδοξία η οποία με διακατέχει.

Μαλβίνα ΤσιώραΜαλβίνα Τσιώρα. Άτιτλο, παστέλ σε ύφασμα, 158χ76 εκ.
Σχεδιάζει μικρά παιδιά που τα κατατάσσει σε ένα διαφορετικό από το δικό τους περιβάλλον. Σε ένα περιβάλλον που θεωρεί ότι θα ήθελαν να μένουν. Τα έργα της με τα παιδιά είναι ένα μικρό κοινωνικό σχόλιο. «Δεν ανασύρω μνήμες από το παρελθόν. Το αντιμετώπισα σαν μια χαμένη παιδικότητα που δεν έχει να κάνει με την ηλικία αλλά με την ψυχή». Λέει η καλλιτέχνιδα.

Αναστασία ΖήσηΑναστασία Ζήση. Άτιτλο, μικτή τεχνική σε χαρτόνι, 50χ70 εκ.
Μέσα από το έργο της στην έκθεση η Αναστασία μας «συστήνει» τη μεγαλύτερη αδερφή της. Είναι ζωγραφική σε ριζόχαρτο με κολάζ. Όλα είναι κομματάκια χαρτί.  Την ενδιαφέρουν τα υλικά. Την ενδιαφέρει η υφή και οι γραφές μέσα από μια μικρή σπουδή στη χαρακτική. Παίρνει πολλές αφορμές από αυτό το παιχνίδι με τη γραφή. «Θέλω τα πράγματα να βγαίνουν από παρατήρηση. Από συνεχή παρατήρηση. Να κάνω απόπειρες να τα περιγράψω. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του χαρακτήρα μου, δεν μπορώ να το βγάλω»

Χριστίνα-Σύλβια ΣημαντήραΧριστίνα-Σύλβια Σημαντήρα. Άτιτλο, ακρυλικό σε ύφασμα, 165χ160εκ.
Η Χριστίνα σε λίγες μέρες φεύγει για εράσμους-τυχερή!  Στην έκθεση παρουσιάζει ένα έργο εντυπωσιακό όπου βλέπουμε ένα διαρκές παιχνίδι της φωτός με το μαύρο. Στα έργα της προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το στοιχεία του κάθε υφάσματος και να το κάνει μέρος του έργου. Εδώ το φως που με διάφορες μορφές ξεχωρίζει μέσα από το σκότος , οι κουκίδες του υφάσματος μοιάζουν να δίνουν το δικό τους τόνο στην όλη ατμόσφαιρα.

Γεωργία ΙερομονάχουΓεωργία Ιερομονάχου. Άτιτλο, κάρβουνο σε ύφασμα, 200χ150 εκ.
Βρίσκεται στο πτυχίο και είναι ένα θέμα που το δουλεύει στη σκέψη της για την πτυχιακή της. Ξεκίνησε σαν μια ανάγκη να αποτυπώσει εικαστικά τη γέννηση, την ωραία εικόνα που αντίκρισε όταν είδε για πρώτη φορά τα παιδιά της.  «Τα δικά μου παιδιά». Τελικά κατέληξε ότι η γέννηση ενός παιδιού είναι μια διαδικασία που έχει το αντίστοιχό της και στη γέννηση ενός έργου. Σε όλη τη διαδικασία. «Και το έργο μας είναι δικό μας παιδί. Είναι δημιούργημά μας».

Λυδία ΔημητριάδηΛυδία Δημητριάδη. Άτιτλο, μικτή τεχνική, 50χ70
Με ένα μαρκαδοράκι η Λυδία μας ξεναγεί στον παράδεισο και τους πρωτόπλαστους που αυτή δημιούργησε. Το ρόλο των πρωτοπλάστων αναλαμβάνουν να υποδυθούν δυο νυχτερίδες που δεν έχουν ανάγκη από φύλλο συκής, αφού ο Πλάστης από τη γέννηση τους προίκισε με ένα πανωφόρι. Πιο κομψό και για τη νυχτερίδα-Εύα που καθώς καλύπτει το σώμα της δείχνει κάποια ευαισθησία(φιλαρέσκεια;) αντίθετα με τον Αδάμ –νυχτερίδα που είναι πιο αποφασιστικός. Είναι ένα περιβάλλον φιλικό και πλούσιο όπου ο κύκλος από τη ζωή στο θάνατο και από το θάνατο στη ζωή είναι διαρκής. Το παραδείσιο πουλί καταβροχθίζει μια πεταλούδα, ένα άλλο αρκείται στους καρπούς ενώ οι κάμπιες αενάως συμμετέχουν στον κύκλο της νύμφης, της προνύμφης, της ζωής και του θανάτου.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΕΛΕΝΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥΕλένη – Δήμητρα Γεωργίου. Άτιτλο, ακρυλικό σε καμβά.
Καθώς ετοιμάζει την πτυχιακή της έκθεση τον Ιούνιο, η καλλιτέχνιδα παρουσιάζει στην έκθεση ένα έργο από το τέταρτο έτος που είναι το έναυσμα για τη σημερινή της δουλειά. Το έργο έγινε όταν ήταν μαθήτρια του Γιάννη Ψυχοπαίδι και ασχολήθηκε με συνθέσεις στοιχείων της καθημερινότητας. Στοιχεία που προσπαθεί να τα αποτυπώσει και να μεταφέρει με έναν προσωπικό τρόπο. Να είναι –όπως λέει -η πραγματικότητα και να μην είναι.

Πέτρος ΣτράγκαςΠέτρος Στράγκας. Εξωτερικός χώρος με τρία βασικά, ακρυλικά σε χειροποίητο χαρτί, 148χ108 εκ.
Ο Πέτρος που είναι στο τελευταίο έτος της ΑΣΚΤ, παρουσιάζει ένα έργο σε χειροποίητο χαρτί όπου πειραματίζεται στα τρία βασικά χρώματα. Βλέπουμε ένα εξωτερικό χώρο εκ του φυσικού σε ένα έργο  που φιλοτέχνησε πριν από τρία χρόνια.

Νικόλαος, Δουραμάνης,Νίκος Δουραμάνης. Σπήλαιο, υδατογραφία σε χαρτόνι, 70χ100εκ.
Ο καλλιτέχνης μας οδηγεί στην Πεντέλη, όπου συναντάμε έναν άγιο μπροστά στη σπηλιά που έχει σκάψει με τα χέρια. Είναι ένας ασκητής, ένας αναχωρητής; Όχι μας απαντά, ίσως είναι ο φύλακας. Η γραμμή στον ορίζοντα αφορά σε ένα πεσμένο πεύκο. Ένας πίνακας με πολλά σύμβολα και μεταφυσικά στοιχεία ο ήλιος, η σελήνη, που αφήνει το έργο στην κρίση του καθενός. Το τρίγωνο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα πεσιμιστικό σύμβολο, «αλλά όλα αυτά τα αφήνω στην κρίση του θεατή» μας λέει

Οδυσσέας Μουρέλλος με το συνεργάτη του Α΄ Ε γαστηρίου Μανώλη Μεραμπελιώτη

Οδυσσέας Μουρέλλος με το συνεργάτη του Α΄ Ε γαστηρίου Μανώλη Μεραμπελιώτη

Οδυσσέας Μουρέλλος. Άτιτλο, ακρυλικό σε χαρτί, 100χ100 εκ.
Μια αυτοπροσωπογραφία εκθέτει ο Οδυσσέας Μουρέλλος. Προέρχεται από φωτογραφία του και προσπαθεί να μεταδώσει στο θεατή την ένταση μέσα από τα σχήματα και χρώματα που αποτυπώνει στο χαρτί. Στην ένταση συμβάλλει και το μέγεθος που ξεπερνά την ανθρώπινη κλίμακα. Είναι πραγματικά ένα δυνατό έργο που ο καλλιτέχνης το θεωρεί ίσως τοπίο ολοκληρωμένο του.

Χρήστος ΜαρμέρηςΧρήστος Μαρμέρης. Άτιτλο, ξυλομπογιά και μολύβι σε χαρτί, 70χ100 εκ.
Είναι μια ταυτότητα ένα προσωπικό έγγραφο. Με τον παπαγάλο που προσθέτει στη φωτογραφία του ο καλλιτέχνης βάζει τον  εαυτό του σε μια θέση «πειρατή». «Ψάχνω να βρω την ταυτότητά μου, ψάχνω να βρω ποιος είμαι, που είμαι, τι είμαι». Τα γράμματα είναι σκόπιμα από ένα αλφάβητο έως ανύπαρκτο. Κάτι που να μοιάζει ταυτότητα, αλλά να μην είναι. Συναντάς μηνύματα ισότητας των δύο φύλων, αντιρατσιστικά μηνύματα, είμαστε όλοι ίδιοι, θα μπορούσαμε να έχουμε την ίδια ταυτότητα. Μια ταυτότητα όμως ως έγγραφο. Όχι μια ομογενοποιημένη ομάδα ανθρώπων. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια χαμένη ταυτότητα; «Όχι» απαντά «είναι η ταυτότητα του χαμένου».

 ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΚΟΣ ΜΕ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΤΟΥ Α ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ

Οι σπουδαστές του Α΄Εργαστηρίου της ΑΣΚΤ σε μια αναμνηστική φωτογραφία με τον Άγγελο Αντωνόπουλο και το Δημήτρη Κούκο

 

 

Last modified: 03/04/2015