Μαρίνα Κανακάκη: Κάποιοι ζουν με Έργα Τέχνης

Μαρίνα Κανακάκη
Ιστορικός Τέχνης - Μουσειολόγος

RiveraΣαν πρόσωπα στημένα σε τοίχους…
Σαν ποιητικά όντα βγαλμένα από ένα μυθικό «δασό-δωμάτιο αλλοκοτιών» και τοποθετημένα σε ράφια, προστατευμένα σε βιτρίνες…
Σαν παγωμένα ξωτικά που περιμένουν να ξυπνήσουν με μια ματιά, όρθια στα πατώματα…
Σαν καλοσυνάτα «ζωντανά φαντάσματα» που προσέχουν και συνάμα ζητούν την προσοχή…
Κάποιοι ζουν με Έργα Τέχνης.
Έργα συγκάτοικοι της ψυχής. Φίλοι πίσω από τις κουρτίνες. Σιωπηλοί μάρτυρες της μοναξιάς. Σύντροφοι της Φωλιάς. Ίσως και συνένοχοι φανφαρονισμών, επιδείξεων και εκδηλώσεων. Έργα χρονογράφοι του ιδιωτικού πεδίου που ξεδιπλώνεται εμπιστευτικά μπροστά τους.
Τα βλέπουν, μα όποτε θέλουν τα παρατηρούν. Πάντα νιώθουν την αύρα τους. Τα νιώθουν άρα Υπάρχουν.Cesar

Κυλάει ο καιρός. Δίπλα τους. Όπως δεν γνωρίζει ο «μουσαφίρης της καλημέρας» που τα συναντά σ’ ένα μουσείο. Στα δωμάτια καλοπροαίρετων οικοδεσποτών μετατρέπεται ο Χρόνος. Το έργο ηρεμεί. Εκμυστηρεύεται σιγά-σιγά πιο φορτισμένα λόγια, εξουδετερώνοντας τον αναίσθητο ηλεκτρικό διακόπτη που με στιγμιαία μαχαιριά κλέβει το φως… Κλέβει την τροφή…  Κλέβει την Αιωνιότητα. Οι ώρες δεν ορίζονται πια. Ξεχαρβαλώνουν τον κλοιό-θεσμό της «πολιτιστικής επίσκεψης». Ξεχειλίζουν μέχρις ότου συναντήσουν τ’ άστρα της βαθύτερης νύχτας και τα μεταλλασσόμενα λεπτά τους εξατμιστούν σαν κομήτες.

Κάποιοι ζουν με Έργα Τέχνης και βιώνουν Έρωτα σφοδρό μαζί τους. Τα φροντίζουν, τα σέβονται, τα αγαπούν. Οπαδοί της πληρότητας -αδελφής της ευτυχίας- τρέφουν την Ζωή τους αντί να την καταναλώνουν. Ενώ άλλοι, σ’ ένα χλωμό βασίλειο, ξεπετούν και ξεφτιλίζουν τις μετρημένες στιγμές τους… Εσείς λοιπόν, οι «άλλοι», γιατί στερείστε κάθε ευκαιρία να προχωρήσετε στα ανοιχτά νερά μιας ψυχικής ανύψωσης; Να ξεδιψάσει η φθαρτή ύπαρξή σας και να χορτάσει νοήματα και καταφύγια;  Απέναντί σας κάποιοι «κάνουν το τραπέζι» στην Ζωή τους! Προσηλωμένοι σ’ έναν σαγηνευτικό αισθαντικό στροβιλισμό κρυμμένο στην εσοχή… Έναν κινητήρα συγκινήσεων στην αλκόβα… Και γραπώνονται από το τεντωμένο χέρι της Τέχνης που ποτέ δεν είναι αργά να κρατηθεί.
Καρτερικός συνομιλητής του Χρόνου, ο Χώρος ανταλλάσσει το χρηστικό του ένδυμα με την αισθησιακή ιδιότητα μιας υπέρμετρης θήκης, φοδραρισμένης με άποψη.
Το οικιακό πεδίο, μακριά από τους κώδικες της αγοράς γίνεται πειραματική σκηνή και όταν μια πράξη παρέμβασης-σύνθεσης το κυριεύει, μοιραία μετουσιώνονται τα κύτταρά του.  Και ο χώρος δομικά εξελίσσεται. Οι τοίχοι ανακρίνονται, οι γωνίες εξετάζονται… Μέσα στο σπίτι, τα περιγράμματα, οι καμπύλες, οι κατευθύνσεις ενθαρρύνουν μια αμιγώς ανθρώπινη απόπειρα ανασυγκρότησης του διασπασμένου έξω κόσμου. Δαιμονισμένοι και ανένδοτοι αρχιτέκτονες της καθημερινότητας, τα έργα γίνονται σημεία στίξης ενός χώρου-μυθιστορήματος. Αναγκάζουν στην ακρόαση της «φωνής» ενός γλυπτού… Τονίζουν φράσεις, υπογραμμίζουν λέξεις. Να εκεί, ένας πίνακας φέρνει το δικό του φως στο περιβάλλον…
Κάποιοι ζουν με Έργα Τέχνης. Η «πλαστικότητα» του ξαναγεννημένου αυτού μέρους το εκτοξεύει σε ανυποψίαστες διαστάσεις όπου ο πλούτος γίνεται αόρατος και πνευματικός. Τα πατώματα, τα ταβάνια, τα έπιπλα ακόμα, σαν οστά ενός σκελετού που αποβάλλει την πρότερη ακαμψία του, επεκτείνουν τον τόπο και υποδέχονται τα έργα-ζωτικά όργανα. Σ’ αυτή την παλλόμενη ύλη, τη σαρκώδη επιδερμίδα, ξεσπούν «ονειροπτώσεις».  Βρέχει σπλαχνικές έννοιες στην κατοικία… Ιδεώδεις εικόνες πλανώνται σαν άυλοι σταλαχτίτες… Και αιωρούνται μόρια ρεμβασμού.
Ναι, τυχερός ο φιλότεχνος και αδούλωτος πρίγκιπας-μοναχός που μέσα στο φωτεινό βασίλειό του μπορεί και ξεριζώνεται από κάποιο πιθανό εσωτερικό χάος και βουτά επιτέλους σε λυτρωτικά και ιαματικά ψυχικά λουτρά. Αξιοζήλευτος ο κοσμοναύτης-ποιητής που από την άμεση και ελλιπή χρηστική πραγματικότητα, μεταβιβάζεται στον γαλαξία του Μοναδικού για τον Έναν. Εκεί, στον πλανήτη όπου δεν ισχύει καμία οδηγία και κανένας νόμος. Έτη φωτός πέρα από τις καθημερινές έγνοιες. Στο θαυματουργό αυτό σύμπαν που βυθίζει και τις ανείπωτες στεναχώριες στην παγωνιά της λήθης.Matisse

Ίσως -και ας είναι μέσω ψευδαισθήσεων- αυτά τα «διαστρικά προσωπικά ταξίδια» να αποτελούν αρκετά σίγουρες διαδρομές για να ανακαλύψει τη βαθύτερη ανθρώπινη υπόστασή του. Ίσως εκείνο που ξεσκεπάζεται με αφορμή ένα είδος «διαστημικο-βιωματικής» αναζήτησης, είναι μια ανώτερη Επικοινωνία, η ομορφότερη συγχορδία ψυχών… Ίσως ακόμα, αυτή η μεγαλειώδης λειτουργία φανέρωσης της Τέχνης να εμπλουτίζει εν τέλει και την καθημερινή συνείδησή του, καθώς ακονίζει το βλέμμα.
Κάποιοι ζουν με Έργα Τέχνης.
Μέσα στο σπίτι, όπου σαν κράμα εναρμονίζονται οι περιοχές της τετραγωνικής μέτρησης, της ψυχοσυνθετικής αντίληψης και μιας νέας δημιουργικής πραγματικότητας. Όπου το μοναδικό αυτό αμάλγαμα εκπέμπει συχνότητες και ευωδιές που μεθούν τις ευάλωτες καρδιές σαν το βέλος τους ερωτευμένους.
Κάποιοι ζουν με Έργα Τέχνης.
Όχι απαραιτήτως μέσα στο σπίτι, αλλά…
Μέσα στην πόλη. Σ’ ένα πάρκο. Πάνω στη κορυφή ενός βουνού. Τι σημασία έχει τελικά;
Κάποιοι ζουν με Έργα Τέχνης.
Μέσα στην ψυχή και στην καρδιά τους πρώτα.
Συγκεντρωμένη και «ανοιχτή» συνάμα…
Ανέλπιστα κοντά στην αλήθεια, στην ουσία, σε ό,τι λένε τέλος πάντων πως μετράει…  Απαλλαγμένη από παράσιτες πληροφορίες, διακρίνω τώρα καθαρά το κάποτε συγκεχυμένο συναίσθημά μου, που άφοβα πια ακτινοβολεί.
Μέσα από το άπιαστο φίλτρο που εκλεπτύνει και καθαρίζει τις συγκινήσεις, βρίσκω τον καλύτερο εαυτό μου και βλέπω και εσένα μέσα στο δημιούργημά σου.
Έξω από το κάδρο, κάτω από βάθρο, ο Άνθρωπος συναντά τον Άνθρωπο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Last modified: 17/12/2017