Λαμπρινή Μποβιάτσου: Όταν χρηστικά αντικείμενα καρφώνονται στο ανθρώπινο σώμα

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΥΕΞ 1 Με την αντικατάσταση ενός μέλους του ανθρώπινου σώματος με κάποιο χρηστικό αντικείμενο, προσδοκώ να μεταδώσω ένα στοιχείο ανησυχίας και έντασης, εγείροντας ερωτήματα γύρω από το ανθρώπινο είδος και την εξέλιξή του. .. Η Λαμπρινή Μποβιάτσου μιλά για την έκθεση της στη Θεσσαλονίκη και ξεδιπλώνει τις πηγές έμπνευσης, τον τρόπο που διαμορφώνει ένα έργο και όλα όσα θέλει να μεταφέρει στο θεατή.

Γράφει η Εύα Κέκου,
Ιστορικός Τέχνης 

Η δουλειά σας είναι προσωποκεντρική και μάλιστα στα πρόσφατά σας έργα ανθρωποκεντρική; Πού τοποθετείτε λοιπόν εσάς ως άτομο σε σχέση με τη Τέχνη και το έργο σας;
-Πραγματικά, από τα πρώτα ακόμα στάδια της καλλιτεχνικής μου πορείας και έρευνας, το ενδιαφέρον μου στράφηκε στον άνθρωπο και στον τρόπο που αυτός τοποθετείται σε σχέση με τον περίγυρό του. Στράφηκα στην αναζήτηση της έννοιας του εαυτού, ως μέρος του όλου. Η αναζήτηση αυτή έχει πολλές φορές χαρακτήρα αυτοβιογραφικό και αυτοαναλυτικό. Με αφετηρία την ενδοσκόπηση, επιχειρώ να κατανοήσω την άπιαστη, αινιγματική καθ’ ότι πολυσύνθετη και συνεχώς μεταβαλλόμενη, ουσία, της ανθρώπινης ύπαρξης. Η σχέση μου, άρα, με την Τέχνη γενικότερα, αλλά και το έργο μου, ειδικότερα, είναι αναγκαία και αδιάκοπη, αφού η δουλειά μου παύει τελικά να καθορίζει μονάχα την επαγγελματική μου ιδιότητα, αλλά περιστρέφεται, προχωράει και ξεδιπλώνεται παράλληλα με την ύπαρξή μου.

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΥ Δίνη, μεικτή τεχνική, 130x65cm, 2015-Πού τοποθετείτε τον Άνθρωπο και το ενδιαφέρον σας ως αντικείμενο μελέτης στα έργα σας;
-Το ενδιαφέρον μου για τον άνθρωπο είναι ο βασικός άξονας γύρω από τον οποίο κινείται το έργο μου. Οι αρχέγονες επιθυμίες, αγωνίες, ερωτήματα, οι συνεχείς διακυμάνσεις και η πολυπλοκότητα της προσωπικότητας του, η σχέση του με τον εαυτό του αλλά και με τον άλλον άνθρωπο, η σχέση του με το περιβάλλον που ζει, το καθημερινό, προσωπικό, αλλά και το ευρύτερο, πολιτικό, κοινωνικό γίγνεσθαι, αυτά είναι τα βασικά ζητήματα που με απασχολούν. Το θέμα μου: ο Άνθρωπος.

-Ως καλλιτέχνης αποτυπώθηκε η ταυτότητά σας  μέσα από ζωγραφικά έργα αντανακλάσεις του εαυτού σας σε αυτά. Με ποιο τρόπο τα αντικείμενα τώρα αποτελούν μέρος μίας μικτής τεχνικής με αντικείμενο τον Άνθρωπο;
-Τα ευρεθέντα χρηστικά αντικείμενα, στα οποία επιζωγραφίζω την αντανάκλαση του προσώπου μου, αποτελούν τον κορμό όλης της δημιουργικής μου πορείας.                                                              Ζητούμενό μου, ήταν αρχικά, η παρουσία του υποκειμένου μέσα στον προσωπικό του χώρο όχι όμως, ακολουθώντας την κλασική πρακτική της εικονογραφίας, αλλά μέσω της απεικόνισης της πράξης του ανθρώπου. Στα έργα αυτά η ανθρώπινη παρουσία υπονοείται μέσω της χρήσης των αντικειμένων. Το ζωγραφισμένο αυτοπορτραίτο συνομιλεί με το πορτραίτο του θεατή, που, εν αγνοία του αρχικά, συνειδητά στη συνέχεια επεμβαίνει στο έργο τέχνης. Η εικόνα του εμφανίζεται καθώς αντανακλάται μέσα στο έργο τέχνης αλλοιωμένη, δίνοντάς του το έναυσμα για αυτοπαρατήρηση.
ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΥ H αναγκαιότητα του θεατή, μεικτή  τεχνική, 130x70cm, 2015Στα νέα μου έργα που παρουσιάζω στην τρέχουσα έκθεση «Reflections on human», τοποθετώ τα μεταλλικά αυτά στοιχεία, όπως βιομηχανικά εξαρτήματα, χρηστικά αντικείμενα, εργαλεία, καρφώνοντάς τα επάνω στον ζωγραφισμένο με μολύβι, άνθρωπο, αντικαθιστώντας μέλη του σώματος. Χρησιμοποιώ τώρα περισσότερα εκφραστικά μέσα, απελευθερώνοντας κάποιες πιο διαισθητικές εικόνες, που έρχονται στο μυαλό μου ενώ ζωγραφίζω. Υπό αυτήν την έννοια τα έργα αυτά ίσως έρχονται πιο κοντά στον Σουρεαλισμό και συγκεκριμένα στο έργο του Magritte (ο οποίος τόσο πολύ είχε ασχοληθεί με τα χρηστικά αντικείμενα, ως σύμβολα). Ο συνδυασμός και η επανατοποθέτηση, ο επαναπροσδιορισμός των χρηστικών αντικειμένων, ήταν βεβαίως πρακτική και των Ντανταϊστών (όπως τα γνωστά ready made / έτοιμα αντικείμενα έργα τέχνης του Marcel Duchamp), τα οποία είχα την ευκαιρία να δω από κοντά κατά την διάρκεια των σπουδών μου στη Ρώμη. Με την αντικατάσταση ενός μέλους του ανθρώπινου σώματος με κάποιο χρηστικό αντικείμενο, προσδοκώ να μεταδώσω ένα στοιχείο ανησυχίας και έντασης, εγείροντας ερωτήματα γύρω από το ανθρώπινο είδος και την εξέλιξή του.

-Θα ήθελα να μας μιλήσετε για τη πορεία και εξέλιξή σας ως καλλιτέχνης τις τελευταίες δεκαετίες και τους σταθμούς στη πορεία αλλά και τη ζωή σας ταυτόχρονα (άλλωστε πολλές φορές αυτά συνδέονται μεταξύ τους).
Λαμπρινή Μποβιάτσου_high (2)
Η αγάπη μου για την τέχνη, αλλά και για συντροφικότητα και ανθρώπινη επαφή, με ακολουθούν και με καθορίζουν. Οι σπουδές στην Accademia Di Belle Arti της Ρώμης, όπου θα έχω την ευκαιρία να γνωρίσω σημαντικές προσωπικότητες της σύγχρονης τέχνης όπως τον Luca Maria Patella και τον Γιάννη Κουνέλλη, να δω πολλές εκθέσεις σύγχρονης Τέχνης,  το περιβάλλον της σχολής που χαρακτηριζόταν τότε από έναν έντονο πειραματισμό, οι ατελείωτες συζητήσεις με συμφοιτητές και καθηγητές πάνω σε ζητήματα της τέχνης, θα με διαμορφώσουν και θα ενδυναμώσουν το ενδιαφέρον μου για την Τέχνη.
Η επιστροφή στην Αθήνα, θα είναι ένας ακόμα μεγάλος σταθμός ζωής. Νέα αρχή, νέο περιβάλλον, νέα πρόσωπα. Δυσκολίες που μπορεί να σε απογοητεύσουν, ή να σε πεισμώσουν. Οι ευκαιρίες λίγες, ειδικά για κάποιον που έχει σπουδάσει στο εξωτερικό. Το 2002,σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την επιστροφή μου στην Αθήνα, θα μου δοθεί  έπαινος γλυπτικής στην 1η Πανελλήνια Έκθεση Μικρογραφικής Τέχνης, στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, στην Θεσσαλονίκη, για μία επιζωγραφισμένη με την αντανάκλαση του προσώπου μου καφετιέρα. Εκεί θα γνωρίσω την Δρ. Λίνα Τσίκουτα-Δεϊμέζη, που θα με ενθαρρύνει να συνεχίσω την προσπάθειά μου και την έρευνά μου. Τον ίδιο χρόνο θα πραγματοποιήσω την πρώτη μου ατομική έκθεση στην Ελλάδα, στην γκαλερί Χώρος Σύγχρονης Τέχνης Statement στην Αθήνα. Το 2003 θα επιλεγώ, μετά από αίτησή μου, στην 11η Biennale Νέων Δημιουργών Ευρώπης και Μεσογείου, που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα. Την ίδια χρονιά, θα είμαι ανάμεσα στους επιλεγμένους καλλιτέχνες για την έκθεση για το 1ο βραβείο Φρυσίρα, στο Μουσείο Φρυσίρα. Η γνωριμία μου με τον Βλάσση Φρυσίρα θα είναι ένας ακόμα σημαντικός σταθμός στην καλλιτεχνική μου πορεία, δίνοντάς μου δύναμη και έμπνευση. Αργότερα θα με προσκαλέσει στην γκαλερί ThanassisFrissirasGallery, όπου και θα έχω μία άριστη συνεργασία με το γιο του, το Θανάση Φρυσίρα, πραγματοποιώντας τρεις ατομικές μου εκθέσεις. Το 2004 παράλληλα με τον διορισμό μου ως εκπαιδευτικός Καλλιτεχνικών Μαθημάτων και την μετακόμισή μου στη Ρόδο, θα ξεκινήσω συνεργασία με τον Παντελή Τσάτση και την γκαλερί ART FORUM, που έχω την χαρά να φιλοξενούνται αυτή την περίοδο τα έργα μου.

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΥ Η φαντασία της ύλης, μεικτή  τεχνική, 130x65cm, 2015Στη Ρόδο θα γνωρίσω τον Γιώργο, τον σύζυγό μου και επιστρέφοντας στα Χανιά θα δημιουργήσουμε οικογένεια. Ο Κωνσταντίνος είναι τώρα δέκα χρονών, ο Θανάσης οκτώ, η Αφροδίτη τεσσάρων και η μικρή μας σχεδόν δύο. Με τέσσερα παιδιά η ζωή θα γίνει συναρπαστική και σε συνδυασμό με την Τέχνη, κάθε λεπτό θα είναι πολύτιμο. Στα Χανιά θα συναντήσω έντονη εικαστική δραστηριότητα και εξαιτίας του CHΑΝΙaRT, με πυρήνα το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Ελαιουργείον και διοργανωτή τον Ιωάννη Αρχοντάκη. Παράλληλα στο Ηράκλειο ο Κωστής Σχιζάκης με το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου και τις δυναμικές του δράσεις θα βοηθήσει στη διάδοση και στην καταγραφή του καλλιτεχνικού δυναμικού της Κρήτης. Σταθμό στην πορεία μου θεωρώ και την έκθεση «Reflectionship – Λαμπρινή Μποβιάτσου, Έλενα Παπαδημητρίου» σε επιμέλεια της Ιστορικού Τέχνης Λουΐζας Καραπιδάκη, που πραγματοποιήθηκε στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση.

-Αναφερθείτε παρακαλώ στη τρέχουσα έκθεση στη Θεσσαλονίκη με αναφορές στα έργα αλλά και γιατί σας ενδιαφέρει το κοινό σε μία άλλη πόλη; Πώς ήταν η επαφή σας με το κοινό της Θεσσαλονίκης;
-Η έκθεση που έχει τίτλο «Reflections on Human» αποτελεί μία αλληγορία της σχέσης του σύγχρονου ανθρώπου με το περιβάλλον του. Χρησιμοποιώ ως βασικό υλικό το μολύβι, ζωγραφίζοντας το ανθρώπινο σώμα με απαλές μολυβιές, σχεδόν χαϊδεύοντας την επιφάνεια, ώστε το αποτέλεσμα να μοιάζει σχεδόν άυλο. Σαν να εμφανίζεται η μορφή, αβαρής και διαφανής, μέσα από την λευκή επιφάνεια του ξύλου. Για να το κατορθώσω αυτό, η διαδικασία που απαιτείται είναι επίπονη και χρονοβόρα. Στη συνέχεια, καρφώνω τα αντικείμενα. Είναι η πιο δύσκολη στιγμή. Τώρα πρέπει ουσιαστικά να ανατρέψω, να αναιρέσω την προηγούμενη διαδικασία, πληγώνοντας την απαλή και λεπτοδουλεμένη ζωγραφική επιφάνεια. Μόνο όταν τελειώσει η συναρμολόγηση του έργου, η εικόνα ολοκληρώνεται και ήρεμη πια αντικρίζω κάτι, που μέχρι τότε ήταν μόνο στο μυαλό μου.
ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΥΜε μεγάλη μου χαρά παρουσίασα την νέα μου αυτή δουλειά στη Θεσσαλονίκη, αφού είναι μια πόλη που έχω εκθέσει το έργο μου στο παρελθόν και την αισθάνομαι πολύ οικεία. Η βραδιά των εγκαινίων μου χάρισε στιγμές χαράς και ικανοποίησης, καθώς πολλοί φιλότεχνοι, καλλιτέχνες, καθηγητές και φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης μας τίμησαν με την παρουσία τους και την ειλικρινή επαφή τους με τα έργα.

-Με ποιο τρόπο η επαφή σας με το κοινό μέσα από τις διάφορες εμφανίσεις και εκθέσεις των έργων σας αλλά και εσάς της ίδιας εξελίσσει το έργο σας και το μετακινεί σε μία νέα κατεύθυνση;
-Το έργο τέχνης, χωρίς τον θεατή δεν υπάρχει. Όσο και να πιστεύει ο καλλιτέχνης ότι μπορεί να ερμηνεύσει το έργο του, ότι έχει καταλάβει τί τον ώθησε να χρησιμοποιήσει αυτό ή το άλλο σύμβολο, κάθε φορά, η επικοινωνία με το κοινό τον εκπλήσσει. Μία νέα διάσταση, μια καινούρια λύση αποκαλύπτεται, δίνοντας νέες προεκτάσεις και νέες κατευθύνσεις. Νέες προκλήσεις εμφανίζονται μπροστά του, ωθώντας τον σε μία συνεχή αναζήτηση. Ο μόνος τρόπος να προχωρήσεις, να εξελίξεις το έργο σου, είναι αυτός, και είναι απλός: να το δείξεις.

-Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;
-Στα άμεσα σχέδιά μου είναι η συμμετοχή στην Art Athina 2016 με την ARTFORUM GALLERY. Ετοιμάζομαι, επίσης, για την ατομική μου παρουσίαση στην Αθήνα.

 

Last modified: 17/03/2016