Λίνα Πηγαδιώτη Τζήμα:Νιώθω αγωγός της στιγμής

Μαρία Ξυπολοπούλου
Φιλόλογος – Συντ. Θεμάτων Πολιτισμού

ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ 3

Στο έργο της επιδιώκει να εκφράσει εικαστικά τη σημασία του χρόνου. Η Λίνα Πηγαδιώτη φωτογραφίζει εικόνες φθοράς και μέσα από μια ποικιλία τρόπων, υλικών και τεχνικών δημιουργεί έργα που διηγούνται την αίσθηση φθοράς και αποσύνθεσης που αφήνει ο χρόνος πάνω στην ύλη. Το «τυχαίο» και η χρήση γραμμάτων ή κειμένου συμπληρώνουν τα ο γλωσσάριο επικοινωνίας της.

«Πρόκειται για μια μεικτή τεχνική∙ χρησιμοποιώ χαρακτική, ζωγραφική αλλά και κολλάζ. Όλα ξεκίνησαν από ένα αρχείο φωτογραφιών που κινούταν γύρω από το θέμα της φθοράς. Οι φωτογραφίες αυτές είναι η ματιέρα από την οποία ξεκινάω. Στη συνέχεια υφίστανται μια επεξεργασία με τον υπολογιστή , αποχρωματίζονται ώστε να καταφέρω να μιμηθώ την αίσθηση της φθαρμένης αφίσας και την τυπώνω σε μεγεθυμένα πίξελ. Οι φωτογραφίες αυτές τοποθετούνται πάνω σε κολάζ χαρτιών σε στοκαρισμένο καμβά ώστε να υπάρχει η αίσθηση των τοίχων. Στη συνέχεια χρησιμοποιώ διάφορα υλικά και εργαλεία, πινέλα, ακριλικά, κείμενα. Δουλεύω επίσης με μονοτυπίες».

1. WHENA«Προσεγγίζω τη φθορά ρομαντικά και αισιόδοξα θα έλεγα∙ όχι με την έννοια της σήψης αλλά με την έννοια της πορείας της ζωής και της ωριμότητας».

«Αφετηρία μου είναι η φθορά, να δει ο κόσμος μέσα από τα έργα μου αυτό που βιώνω στο δρόμο. Θέλω να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα, έτσι δημιούργησα στην εγκατάσταση που υπήρχε σε έναν από τους χώρους της έκθεσης ένα δρόμο όπου μπορούσε ο επισκέπτης να επέμβει είτε με σκισίματα είτε γράφοντας τα δικά του συνθήματα. Είναι ένας τρόπος να επικοινωνήσω με τον κόσμο. Είναι μοναδικό το να μπορείς να αποτυπώσεις τη συλλογική στιγμή όσων πέρασαν από εδώ».

Οι τοίχοι των πόλεων σήμερα έχουν να πουν όλη την ιστορία. Οι δρόμοι κουβαλάνε την ιστορία τους. 
Θα ήθελα να κάνω ένα διαχωρισμό ανάμεσα στη φθορά και το βανδαλισμό. Είμαι κατά του βανδαλισμού. Στα έργα μου προσπαθώ να αποτυπώνω τη φυσική φθορά των πραγμάτων από τον ήλιο, το νερό, τον αέρα  όπου βρίσκω και μια ομορφιά. Υπάρχουν πολλοί καλές δουλειές όσον αφορά τα γκράφιτι όπου από το απλό σκιτσάκι περνάμε πλέον στο επίπεδο ενός έργου τέχνης κάτι που δίνει και αισθητική στην ίδια την πόλη. Υπάρχουν όμως και δεν μπορούμε να το αγνοούμε και περιπτώσεις βανδαλισμού.
Αυτό που με γοητεύει βλέποντας τις φθαρμένες αφίσες στους τοίχους της πόλης μου είναι η διάθεση που υπάρχει να καλύψει το νέο το παλιό καθώς και η αίσθηση της παρέμβασης του χρόνου και της φύσης. Ο αέρας που σκίζει το χαρτί και η βροχή που το μαλακώνει.

No 12No 20«Μέσα στα επόμενα σχέδιά μου είναι το να δείξω τη δουλειά μου στο εξωτερικό. Λαμβάνοντας υπόψη ότι είχε καλή ανταπόκριση ήδη εδώ , και το ότι έχω μια πρώτη εμπειρία δείχνοντάς την προς τα έξω, θα με ενδιέφερε ιδιαίτερα να αρχίσω να κάνω κάποια πιο οργανωμένα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση».

«Στο βίντεο που προβαλλόταν καθ’ όλη τη διάρκεια της τελευταίας μου έκθεσης στην Γκαλερί Σκουφά μπορούσε ο θεατής να δει το πώς δουλεύω και το πώς σκέφτομαι στη δουλειά μου. Πρόκειται για ένα μικρό, δεκάλεπτο βίντεάκι.  Πιστεύω ότι μέσα από το βίντεο ειδικά στη σημερινή εποχή της τεχνολογίας, επικοινωνεί κανείς καλύτερα χρησιμοποιώντας την εικόνα από τις λέξεις».

«Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι πνευματικός άνθρωπος. Πέρα από το να είναι έργο ευχάριστο στους οφθαλμούς πρέπει να έχει και κάτι πνευματικό, φιλοσοφικό ώστε να διαρκέσει.  Σε κάθε έργο βρίσκεται ένα μικρό κομμάτι της πορείας μας, της έρευνάς μας και της ανησυχίας μας κάτι που βγάζουμε οι καλλιτέχνες όταν τα εκθέτουμε. Υπό αυτή την έννοια νιώθω αγωγός της στιγμής, δημιουργός από κάτι Θείο, ανεξιχνίαστο σε κάτι που θα αποκτήσει πρόσωπο μέσα από την ύλη και την φαντασία».

No 10H

«Η κρίση με την έννοια της κοινωνικής και οικονομικής δεν θεωρώ ότι πρέπει να επηρεάζει τους δημιουργούς. Προσωπικά δεν μπορώ να μπω στη διάθεση σήψης. Πιστεύω ότι μέσα σε αυτό το συγκυριακό πλαίσιο αυτό που μπορώ να κάνω είναι να βελτιωθώ εγώ και μέσα από τη δουλειά μου και τα έργα μου να βελτιωθούν και οι γύρω μου. Η τέχνη πρόκειται για μια πραγματική έκφραση. Σε όλες τις εποχές δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να αποδίδει το καθρέφτισμα της κοινωνίας. Όσο η κοινωνία «βράζει» τόσο περισσότερα θέματα θα προκύπτουν και θα εμπνέουν τους καλλιτέχνες. Άλλωστε έχει να κάνει και με την ιδιοσυγκρασία του κάθε δημιουργού, εισπράττει την κατάσταση της κρίσης για να λειτουργήσει ή για να κλειστεί μέσα; Υπάρχουν παραδείγματα και για τις δύο περιπτώσεις. Μέσα στο πέρασμα των χρόνων πάντα υπήρχαν δυσκολίες, όχι μόνο για τους καλλιτέχνες αλλά για όλους. Δεν πρέπει να μένουμε στη λέξη κρίση. Κρίση ετυμολογικά σημαίνει επιλογή. Κάτι παίρνεις , κάτι δίνεις». 

Φθοράς αλήθεια

Ένα κείμενο της Λίνας Πηγαδιώτη Τζήμα με αφορμή την πρόσφατη έκθεση της στη γκαλερί Σκουφα.

ΛΙΝΑ ΠΗΓΑΔΙΩΤΗ… αλήθεια ή θάρρος; … χρειάζεται αλήθεια η ζωή … για να βρούμε το θάρρος να πορευτούμε … χρειάζεται θάρρος η ζωή … για να είναι αληθινή … δεν θα έπρεπε να υπάρχει διαζευκτικό, λοιπόν … αλλά συνδετικό … καθώς καθένα από μόνο του αποτελεί ένα γεγονός αναμφισβήτητο … η ένωση δε αυτών αποτελεί δήλωση … δήλωση ζωής … φιλοσοφία … αρχή … και τέλος …

… πότε ήταν η τελευταία φορά που είπατε ψέματα; … πότε αγαπήσατε κάποιον που δεν σας αγάπησε; … τι σας κάνει να αισθάνεστε ανασφαλής; … ποιος φόβος σας κρατάει ξύπνιους το βράδυ; πότε απειλήθηκε η αξιοπρέπειά σας; … ποιον από τους γύρω σας δεν εμπιστεύεστε;

… κλασσικές, απλές ερωτήσεις; … ίσως … πιο πολύ, όμως, μια γροθιά στο στομάχι … αφετηρίες προβληματισμών … αιώνιες απορίες … φιλοσοφίες ζωής … ερωτήσεις ανοιχτές στη θέση και τη φύση του ερωτηθέντος … αλλά και στη στιγμή … οι καιροί αλλάζουν … και μαζί η θεώρηση των πραγμάτων …

… σήμερα, περισσότερο από ποτέ … έχουμε ανάγκη την αλήθεια … αυτή που πηγάζει μέσα από τη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων … μέσα στο χρόνο … και τι θα μπορούσε να είναι πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από το αποτύπωμα του χρόνου πάνω σε μια επιφάνεια … πάνω σ’ ένα αντικείμενο … πάνω σε μας … η φθορά … η σκληρή, αδυσώπητη αλλά και ποιητική πολλές φορές διαπίστωση του περάσματος του ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ 1χρόνου πάνω από κάθε τι ζωντανό … ή άψυχο που «ζει» μέσα στην καθημερινότητά μας … που επηρεάζεται από τα φυσικά στοιχεία … το νερό, τον αέρα, τον ήλιο, τη θερμοκρασία … τίποτε δεν μένει ανέπαφο στο πέρασμα του χρόνου … και αυτή είναι η ομορφιά του … και το μεγαλείο του ταυτόχρονα … γιατί υπάρχει κάτι θεϊκό που μεριμνά γι΄ αυτό και το ορίζει … κάτι Θείο … που έρχεται από μια άλλη διάσταση … και αυτοβούλως δημιουργεί μια νέα εικόνα …

… τίποτε δεν μένει καθαρό, λαμπερό, φρέσκο, αναλλοίωτο, στιλπνό … όλα αποκτούν μια ματιέρα … μια γραφή … που είναι κοινή και ενιαία σε κάθε γλώσσα στον κόσμο της φθοράς … αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής, λοιπόν, η φθορά … ίσως το πιο αληθινό … μέσα από την ανεπιτήδευτη υπόστασή της … θέλει θάρρος για να ανακαλύψεις αυτή την υπόσταση … να τη δεχτείς, να την κατανοήσεις, να τη σεβαστείς … να την κάνεις δική σου …

τολμώ, λοιπόν … την αγγίζω … την επεξεργάζομαι … την αποδίδω … την χτίζω … επεμβαίνω επάνω της … αφήνω το δικό μου αποτύπωμα … τη δική μου έκφραση … τη δική μου αλήθεια … τη δική μου γραφή … μιας ιστορίας της ζωής … καλά κρυμμένης στις αρχές της ασημικής γραφής … της μη σημαντικής? … μόνο στην ανάγνωσή της, ίσως … γιατί η αλήθεια της είναι εκεί … αφού ειπώθηκε … και καταγράφηκε … θα μείνει εκεί για πάντα

                                Λίνα Πηγαδιώτη – Τζήμα

Last modified: 03/08/2014