Κατερίνα Αναστασίου: Η ζωή δεν σταμάτησε ποτέ για να μετρήσει κουρασμένους ή πληγωμένους 

Εγγραφές για την εικαστικό – performer Κατερίνα Αναστασίου από τη Μεταπτυχιακή φοιτήτρια Δημιουργικής Γραφής – εικαστικό Κατερίνα Καρούλια.

Την περιοχή Κυριώτισσα Βέροιας, επέλεξε η Βεροιώτισσα εικαστικός-performer Κατερίνα Αναστασίου να παρουσιάσει με τον τίτλο «Πανδαμάτωρ – τοπίο», τις δράσεις της. Η καλλιτέχνιδα ως περφόμερ, μέσω της σωματικής γλώσσας επιτέλεσε δύο προγραμματισμένες performances, μία την ημέρα των εγκαινίων την Παρασκευή 28 Ιουνίου και μία την Τρίτη 2 Ιουλίου ημέρα λήξης της παρουσίασης του έργου της.
Παράλληλα η Κατερίνα Αναστασίου ως εικαστικός, στο δικό της σημειωτικό σύστημα παρουσίασε μέσα στο κτίριο video art, ηχητικά project, αλλά και εγκαταστάσεις από συλλογή ρολογιών. Ρολόγια επιτοίχια, επιτραπέζια, λαιμού, χειρός, αλλά πάντα σταματημένα, πληγωμένα, κατεστραμμένα, αποκλίνοντα από την συνηθισμένη θέση και χρήση. Ρολόγια που αντιστέκονται σθεναρά στον Πανδαμάτορα και ίπτανται σε ένα στερνό ταξίδι στο χρόνο. Ο «Πανδαμάτωρ» αγνοεί την ανικανότητα τόσων ρολογιών να τον καταγράψουν και συνεχίζει να κτυπά αδυσώπητα Τικ-Τακ, Τικ-Τακ… Άλλωστε η ζωή δεν σταμάτησε ποτέ να μετρήσει κουρασμένους ή πληγωμένους. Ο χώρος δράσης στην Κυριώτισσα με ορατά τα σημάδια φθοράς που επιφέρει ο χρόνος ήταν λιτός, σκοτεινός, στερείτο παράθυρα, στερείτο σοβάδες και επιχρίσματα καλλωπισμού. Η Κατερίνα Αναστασίου διαμόρφωσε «περιβάλλοντα» και πρότεινε ζωντανά έργα με λιτά εκφραστικά μέσα.
Καθώς η ίδια κινείται με εννοιακό πλέγμα τον «Χρόνο», προξενεί αισθητική και ψυχική συγκίνηση, δονεί προγλωσσικές μνήμες και αποπειράται να ταυτίσει το έργο τέχνης με την ζωή. Το πολυεπίπεδο έργο της θωπεύει και άλλοτε ενεργοποιεί το «τραύμα» της σύγχρονης κοινωνίας. Η καλλιτέχνης με τον «λόγο» της, εκφράζει και απελευθερώνει την δικής της αγωνία κατανόησης και διαχείρισης της έννοιας του χρόνου, ενώ παράλληλα διερευνά τα όρια και την συμμετοχή του κοινού. Η Κατερίνα μέσα από τις δράσεις της, με αμεσότητα και δυναμισμό επιχειρεί να ενεργοποιήσει την φαντασία του θεατή-προσλήπτη, να τον γεμίσει συναισθήματα και τελικά να τον προκαλέσει να βγάλει «μνημονικές αποσκευές». Κάθε φορά, πρόκειται για οπτικές εικόνες, ζωντανές ή κατασκευασμένες που δονούν τον χώρο στην προσπάθεια να τον αφομοιώσουν.
Η Κατερίνα Αναστασίου μέσα από την υποκειμενική πλέον διττότητα ως περφόμερ και εικαστικού, μπορεί να μας μάθει το παιγνίδι και όχι τον αγώνα με τον χρόνο, σαν μια «δυνητική ενδιάμεση περιοχή» όπου η απώλεια, ο θρήνος και η αποδοχή, είναι οικείες συμπεριφορές και μέρος της προσωπικής ανάπτυξης του ατόμου. Είναι άραγε η εμπειρία του κόσμου και της ζωής διαφορετική για έναν καλλιτέχνη από ένα μη; Δεν γνωρίζω. Πιστεύω όμως, πως ο καλλιτέχνης, ως τέτοιος, έχει την ικανότητα να συλλαμβάνει τη φύση και το νόημα μιας εμπειρίας του υπό τους όρους ενός δεδομένου καλλιτεχνικού μέσου και έτσι να την καθιστά απτή για το κοινό του.

Ο Πανδαμάτωρ, δημιουργεί ένα νέο τοπίο, που μοιάζει με τραύμα, μεταφορικά και κυριολεκτικά, μέσα στον χώρο του κτιρίου. Προσκαλεί το κοινό να περιηγηθεί μέσα σ΄ αυτό και να γίνει μέρος του. Το σώμα χρησιμοποιείται ως μέσο παραγωγής τέχνης, υποδηλώνοντας την φθορά και τον θάνατο.
Η συμμετοχή του κόσμου στην καταστροφή των έργων, τα τοποθετεί αυτόματα εκτός εμπορευματοποίησης αποκτώντας άμεση σχέση με την αρχική ιδέα της μελέτης: τον πανδαμάτορα χρόνο. Ένα δύσκολο εγχείρημα η δημιουργία ενός τοπίου, έξω από τα όρια και από τα προστατευτικά τείχη του επώνυμου, μακριά από χώρους κύρους, μέσα σε ένα πλαίσιο απρόσμενο, αλλιώτικο, μα τόσο οικείο σε όλους μας.

Last modified: 27/07/2019