Δια… Η πρόθεση είναι κοινή, οι διαδρομές διαφέρουν

Γιάννης Τζιμούρτας
Δημοσιογράφος

ΑΝΟΙΓΜΑΜια πρόθεση στάθηκε αρκετή για να στηρίξει μία από τις σημαντικότερες εικαστικές δράσεις του φθινοπώρου. Δια με ρίζα στο αριθμητικό δις και θέμα το ινδοευρωπαϊκό Di(s)που εξέφραζε «διαχωρισμό». Η πρόθεση που όπως φαίνεται περιπλανήθηκε σε όλη την Ευρασία, αποθεώνεται ως ένα «πολύτιμο» και κομβικό συνθετικό στον ελληνικό λόγο. Ακολουθώντας ένα δαιδαλώδη γλωσσολογικό δρόμο εξέλιξης, μετεξέλιξης και προσαρμογής μετά τη διαιρετική, διαχωριστική σημασία του συνέχισε να εκφράζει τόπο, κατεύθυνση, διάρκεια, μέσον ή όργανο, διανομή, διασκορπισμό, διαφορά, ασυμφωνία, άμιλλα, εναντιότητα, υπεροχή, επίταση. Να χρησιμοποιείται ως αναγκαστικό αίτιο, τελικό αίτιο, αναφορικό κ.ο.κ   Η σύνθεση όμως που έδωσε στην πρόθεση τη μεγαλειώδη σημασία της είναι η λέξη Διάλογος. Η συνάντηση του άκλιτου γραμματικού μορίου με τη λέξη λόγος.
Έτσι τριάντα επτά εικαστικοί καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες εκλήθησαν να αντιμετωπίσουν την πρόθεση και να παρουσιάσουν τη δική τους πρόταση και αντιπρόταση, το δικό τους πειραματισμό, τη δική τους θέση και αντίθεση σε κάθε Διά και τα παράγωγά του.
Οι χώροι του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας αποδεικνύονται φιλόξενοι και ιδανικοί για έναν πρωτότυπο και δημιουργικό διάλογο με αφετηρία την πρόθεση δια-.
safe_imageΕμπνεύστριες της έκθεσης η Ντόρα Θεοδωροπούλου, η Ελίνα Θεοδωροπούλου και η Βάνα Τεντοκάλη.  Συμμετέχουν οι εικαστικοί Διαμαντής Αϊδίνης, Άγγελος Αντωνόπουλος, Αλέξανδρος Βουτσάς, Γεωργία Δαμοπούλου, Ελένη Δημητροπούλου, Ελίνα Θεοδωροπούλου, Γιώργος Καζάζης, Νίκος Λαγός, Γιώργος Λαζόγκας, Άννα Λέκκα, Μιχάλης Μανουσάκης, Γιώργος Μιλιώρης, Τόνι Μιλάκης, Παρασκευή Μουστάκα, Αιμιλία Μπαντούνα, Μαρία-Μπερνίτσα Παυλάκη, Βάνα Ξένου, Κωνσταντίνος Πάτσιος, ΟΜΑΔΑ PER SE, Άκης Ράπτης, Νίκος Σεπετζόγλου, Μάριος Σπηλιόπουλος, Σπύρος Σταβέρης, Γιώργος Σφακιανάκης, Γιώργος Τσεριώνης, UNEXPOSED PHOTOGRAPHERS, Έλενα Χασαλεύρη, Γιάννης Χατζηασλάνης, Ερατώ Χατζησάββα. ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ: Μαρία – Ευδοκία Βάσενχόβεν, Μιχάλης Μανιδάκης Άρης Ζαμπίκος, Ντόρα Θεοδωροπούλου, Γιάννης Ε. Ορφανός, Δημήτρης Παπαλεξόπουλος, Γιώργος Τριανταφύλλου, POINT SUPREME. Μετέχουν οι θεωρητικοί: Λίλυ Αναγνωστοπούλου, Ηλίας Γραμματικός, ΟΜΑΔΑ ΤΕΧΝΗΣ ΑΣΥΛΙΑ, Γιάννης Κίζης, Θανάσης Μουτσόπουλος, Βάνα Τεντοκάλη, Γιώργος Τζιρτζιλάκης, Παναγιώτης Τουρνικιώτης.

Οι δύο επιμελήτριες της έκθεσης Ντόρα Θεοδωροπούλου αρχιτέκτων και Ελίνα Θεοδωροπούλου εικαστικόςπαρουσιάζουν το αρχικό σκεπτικό της έκθεσης:

 δια

διάλογος / διαμόρφωση / διάλυση / διάρρηξη / διαπλοκή / διάπλαση / διάδραση / διαφορά / διατήρηση / διάταξη / διαταύτα / διαβιβάζω / διάγραμμα / διαγώνιος / διαδικασία / διαδραματίζω / διαδραστικότητα / διάθλαση / διαδίκτυο / διάδοση / διαδοχή / διαδρομή / διαίρεση / διαίσθηση / διαιωνίζω / διαφθορά / διακειμενικότητα / διάκενο / διακοπή / διακορεύω / διάκοσμος / διάκριση / διακριτικός / διακύμανση / διαλέγω / διαλεκτική / διάλεκτος / διαλεκτός / διάλεξη / διαλλακτικός / διαλογίζομαι / διαλογή / διαλογισμός / διαμαρτυρία / διαμάχη / διάμεσος / διάμετρος / διανόηση / διάνοια / διαρρυθμίζω / διασάλευση /διασάφηση / διασκευάζω / διασπώ / διάνυσμα / διαξιφισμός / διαπάλη / διαμπερής / διάρθρωση / διάρκεια / διασυνοριακός / διασταύρωση / διασκευάζω / διαμέσου.
ΑΙΔΙΝΗΣ

Διαμαντής Αϊδίνης, Διαμάντι, εγκατάσταση, μεικτή τεχνική

Καθένας διαλέγει μία από τις παραπάνω λέξεις ή επιλέγει μία από το λεξικό που να περιέχει την πρόθεση «δια». Στη συνέχεια, βρίσκει έναν τόπο μέσα στο Βυζαντινό Μουσείο, που φαντάζεται ότι μπορεί να εκφράσει χωρικά και εικαστικά τη λέξη του.  Το ΔΙΑ έχει στόχο να ανοίξει ένα διάλογο μεταξύ εικαστικών, αρχιτεκτόνων, θεωρητικών και κοινού.  Ο καθένας συμμετέχει με ένα έργο.  Σκοπός και ζητούμενο της έκθεσης είναι ο Διάλογος μεταξύ Εικαστικών και Αρχιτεκτόνων. Ο Διάλογος ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές καλλιτεχνών και η συσχέτισή τους με τον τόπο του Βυζαντινού Μουσείου. Μία εποχή διαπολιτισμική, διαφυλετική, διαδραστική, διαλεκτική, έχει πολλά θέματα ΔΙΑ να επεξεργαστεί. Το Βυζαντινό Μουσείο είναι ένας τόπος με δύναμη και ιστορία. Η ύπαρξη του υπαίθριου χώρου, της αυλής, είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο. Ένα αίθριο στην καρδιά της Αθήνας σε φέρνει σε επαφή με το χώμα, το οποίο λειτουργεί ως πρωτογενές υλικό τόσο για τους αρχιτέκτονες όσο και για τους εικαστικούς, δημιουργώντας κίνητρο και σκέψεις για παραπέρα επεξεργασία. Δύο διαφορετικά πεδία συνδιαλέγονται μέσα από το πρίσμα του ΔΙΑ. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στο γεγονός ότι τα περισσότερα έργα είναι δημιουργημένα αποκλειστικά για την έκθεση ΔΙΑ και εκτίθενται σε συγκεκριμένους χώρους του Μουσείου, δημιουργώντας μία καινούρια διαδρομή για τον θεατή. Αντίστοιχα, οι θεωρητικοί της αρχιτεκτονικής και της τέχνης δημιουργούν τα δικά τους έργα – κείμενα. Ο τόπος και η σχέση του χώρου με το έργο, έχει ιδιαίτερη σημασία και αποτελεί το βασικό άξονα της ιδέας της έκθεσης.

 ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΔΙΑ

Άγγελος Αντωνόπουλος: Διάλυση
Το εμβληματικό κέλυφος του Κοινοβουλίου Καταρρέει και Δια-λύεται, έργο που σχολιάζει την αλλαγή που συντελείται στο αρχιτεκτονικό κέλυφος, στο περιεχόμενο που υπηρετεί και εσωκλείει με τρόπο σκωπτικό και ειρωνικό. Έργο Έκθεσης: Διαστάσεις: 140 x 80 x 80 εκ., 2014. μεικτή τεχνική.

Ταξίδι ανάμεσα στο χρόνο με μια λέξη

 Ζωντανός διάλογος με το Βυζαντινό Μουσείο. Ο κάθε καλλιτέχνης μέσα από τη λέξη του βρίσκει την χωρική του ανάπτυξη στον εξωτερικό και εσωτερικό χώρο του Μουσείου, αναπτύσσοντας μία διαλεκτική σχέση τόσο με το χώρο όσο και με το χρόνο. Μιλάμε για ένα ταξίδι ανάμεσα στους αιώνες. Βρίσκοντας ο καλλιτέχνης τον χώρο του, οικειοποιείται ένα κομμάτι της ιστορίας με έναν πολύ βιωματικό τρόπο. Η συνειδητοποίηση όλης αυτής της διαδρομής έρχεται σε στάδια, μέσα από ζυμώσεις, αλλαγές και σκέψεις που δημιουργούνται από την επικοινωνία με το χώρο και τις διαφορετικές οπτικές.  Η πρόθεση δια- δίνει ένα στοιχείο ανάμεσα στους ανθρώπους, τις εποχές, τους πολιτισμούς και οδηγεί τον καθένα σε ένα διαφορετικό ταξίδι που τον διαχωρίζει και τον συνδιαλέγει την ίδια στιγμή. Υπάρχει ως άτομο και ως ομάδα. Άτομο, γιατί ως καλλιτέχνης, αρχιτέκτονας, θεωρητικός δημιουργεί μέσα από τα προσωπικά του βιώματα∙ ομάδα, γιατί η πρόθεση είναι κοινή και ας οδηγεί σε άλλη διαδρομή.
Ελίνα Θεοδωροπούλου

ΒΟΥΤΣΑΣ ΔΙΑ(10)

Αλέξανδρος Βούτσας: δια-λεκτό
  Ο τίτλος του έργου δια-λεκτό αναφέρεται στην έννοια της επιλογής μέσω του νου, που μπορεί να αποδοθεί μέσω λέξεων ή δράσεων. Το σήμαντρο στη μοναστική ζωή χρησιμοποιείται κυρίως ως κάλεσμα για προσευχή ή άλλες τελετουργικές διαδικασίες. Εδώ, παραπέμπει σε μια έννοια υψηλού καλέσματος για στοχασμό, για διανοητική δραστηριότητα. Έρχεται να σημάνει μια εκ νέου σχέση με τις λέξεις, διαταράσσοντας οπτικοακουστικά την προϋπάρχουσα. | Το στοιχείο “λέξη” και το στοιχείο “σήμαντρο” παρατίθενται σε ένα νέο πλαίσιο αναφοράς, συνδυάζοντας ισοδύναμα την κοινή τους λειτουργία, εξορύσσοντας την πολλαπλότητα του νοήματός τους. Γίνονται αφορμή διερεύνησης και διαλογισμού, καλώντας μας να αναθεωρήσουμε τις δεδομένες έννοιες, τις εμπειρίες μας και τις σημασίες τους, ενισχύοντας περαιτέρω αναζητήσεις και διευρύνσεις, αλλά και να στοχαστούμε πάνω στη σύμβαση της γλώσσας, σηματοδοτώντας συνάμα έναν επιπρόσθετο συναγερμό. Αφορμή του έργου, η πολυσημία της λέξης δια. | Όλα τούτα μέσα στο χώρο του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, ένα χώρο μουσειακό, ένα χώρο διατήρησης της ιστορίας και της ιστορικής μας κληρονομιάς. 

Έργο έκθεσης:  Ξύλινο σήμαντρο 20 x 170 x 7 εκ. με ξύλινο σφυρί, 12 σελίδες λεξικού διαστάσεων 24 x 17 εκ. έκαστη. Συνολική διάσταση έργου 180 x 170 x 7 εκ., αιωρούμενο στο χώρο.

Το ΔΙΑ έχει τις ρίζες του στην παιδική ηλικία

Το ΔΙΑ είναι πάνω από όλα ένα κάλεσμα∙  ένα κάλεσμα προς δημιουργία, προς σκέψη, προβληματισμό, διάλογο. Ο τόπος, η χρονική στιγμή και οι άνθρωποι είναι αυτά που συνθέτουν την έκθεση ΔΙΑ. Ίχνη του παρελθόντος, υλικά και άυλα. Μνήμες του χώρου από το άμεσο ή το μακρινό παρελθόν του, η Δούκισσα της Πλακεντίας.  Είμαστε φιλοξενούμενοι του παρόντος χώρου αλλά και όλου αυτού που φέρει μέσα από την ιστορία του. Τα έργα, το καθένα ξεχωριστά αλλά και όλα μαζί ως σύνολο, συνθέτουν το κολάζ του ΔΙΑ. Η πρόθεση είναι να λειτουργούν σαν ένα ενιαίο σύνολο, που στο τέλος της διαδρομής στην έκθεση, ο επισκέπτης να έχει την αίσθηση μίας συνολικής εικόνας, σε αντιστοιχία με το βυζαντινό βλέμμα, που είναι ένα βλέμμα περισσότερο σφαιρικό παρά γραμμικό. Η έννοια του ΔΙΑ που συμβολίζει για εμάς αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο, ανάμεσα σε δύο αντίθετα, ανάμεσα σε δύο πολικότητες, έχει προσεγγιστεί από τη φιλοσοφία και τη θρησκεία εδώ και καιρό, παραμένει όμως πάντα επίκαιρη, ζητάει απαντήσεις ή απλά θέτει εκ νέου ερωτήσεις. Πώς είναι να κατοικούμε σε αυτόν τον χώρο; Πώς προσεγγίζουμε στα εικαστικά και στην αρχιτεκτονική αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο; Το ΔΙΑ έχει τις ρίζες του στην παιδική ηλικία. Ένα παιχνίδι, ένα ορθογώνιο ή ένα τετράγωνο σχήμα στο χαρτί που μέσα γράφονταν τα ονόματα όλων των αγαπημένων προσώπων. Οι εικαστικοί, οι αρχιτέκτονες και οι θεωρητικοί προσέγγισαν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο το ΔΙΑ. Το ΔΙΑ δεν είναι κάτι στατικό∙ κινείται και διαμορφώνεται από όλους μας ανά πάσα στιγμή.

Ντόρα Θεοδωροπούλου,

ΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Γεωργία Δαμοπούλου: Διαφυγή
 Μια λέξη που με είχε απασχολήσει κατά τη διάρκεια της έκθεσης MALTADONA, που είχε πραγματοποιηθεί με ένα πολύπλευρο και πολυσύνθετο έργο στη Μονή Λαζαριστών και στον Πύργο του Τριγωνίου, σε συνεργασία του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και της Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Θεσσαλονίκης και επιμέλεια της ιστορικού Τέχνης δρ. Λίνας Τσίκουτα, επιμελήτριας της Εθνικής Πινακοθήκης. Στην έκθεση του 2002, η εγκατάσταση των 25 μέτρων μαλλιών έντονου κόκκινoυ χρώματος λειτουργούσε σαν τρόπος διαφυγής της έγκλειστης νέας με τρόπο ποιητικό και υπαρξιακό. Στο project ΔΙΑ, από το δεξιό τμήμα του κτιρίου κρέμεται μια ανεμόσκαλα 10 μέτρων κατασκευασμένη από κόκκινα μαλλιά με σκοπό να δείξει και πάλι την υπερβολή σαν πιθανό τρόπο διαφυγής με αφορμή το χώρο όπου στεγάζεται το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, το κτίριο, την ιστορία της Δούκισσας της Πλακεντίας, καθώς και σύγχρονους προβληματισμούς που προκύπτουν εξαιτίας των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Η εικαστική διαφυγή ενεργοποιεί και πάλι τη φαντασία. Έργο έκθεσης: Διαστάσεις: 10 μ. x 50 εκ.υλικό: κόκκινα τεχνητά μαλλιά.

 «Ο σημερινός κόσμος δεν μπορεί να περιγραφεί στους σημερινούς ανθρώπους, 
παρά μονάχα όπου τους παρουσιαστεί σαν μεταμορφώσιμος».

Μπ. Μπρεχτ

 Στα χρόνια της ύφεσης που διανύουμε, η έννοια της δημόσιας τέχνης φαίνεται να επαναπροσδιορίζεται. Οι δομές που όριζαν την καλλιτεχνική παρέμβαση στον αστικό χώρο είναι σε κρίση. Η οικονομικοκοινωνική κατάσταση δεν επιτρέπει πια τη δημόσια παραγγελία για μια καλλιτεχνική παρέμβαση – τοπόσημο στο χώρο. Το «δημόσιο γλυπτό» και ό,τι αυτό αντιπροσώπευε έχει αντικατασταθεί από τις εφήμερες καλλιτεχνικές δημόσιες δράσεις. Αυτές εκφράζονται με δύο τρόπους πλέον: με τη δημόσια παρουσία συλλογικών καλλιτεχνικών κινήσεων που αναπτύσσονται γύρω από ένα συμβολικό χωρικό πυρήνα, όπως το πάρκο, ο δρόμος, το εγκαταλελειμμένο κτήριο, προβάλλοντας πολλαπλά νοήματα, αναζητήσεις και προθέσεις, και με την παρουσίαση ομαδικών εκθέσεων στον ευρύτερο χώρο του μουσείου ή του δημόσιου κτηρίου. Η έννοια του δημόσιου χώρου επαναπροσδιορίζεται και επεκτείνεται από τον αστικό χώρο / τόπο συνάντησης και δράσης των πολιτών σε χώρους με ελεγχόμενη πρόσβαση.  Σε αντίθεση με το «κλασικό» αστικό γλυπτό, το οποίο αναλάμβανε να πραγματοποιήσει επί παραγγελία ένας μεμονωμένος δημιουργός, οι εφήμερες καλλιτεχνικές δράσεις ορίζουν ένα πιο συμμετοχικό πεδίο έκφρασης, δίνουν ευκαιρίες σε περισσότερους καλλιτέχνες να παρουσιάσουν το έργο τους. Υπάρχει ένας νέου τύπου εκδημοκρατισμός της τέχνης. Περισσότεροι δημιουργοί σημαίνει ότι το κοινό έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με ένα μεγαλύτερο φάσμα έργων, ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ελένη Δημητροπούλου: Διάτρηση. 
Τα video Πλάτη και Μέταλλο (το οποίο παρουσιάζεται στην έκθεση) και Στήθος και Πέτρα είναι έργα βιωματικά και παρουσιάζουν μία σωματική δουλειά που βασίστηκε στην έρευνα της σχέσης των δύο όψεων του θώρακα: του στήθους και της πλάτης, με δύο υλικά: την πέτρα και το μέταλλο. Το στήθος μαλακό και ευαίσθητο, σύμβολο της θηλυκότητας, με αμέτρητες αναφορές αενάως, η πέτρα σκληρή και άκαμπτη, άγονη και άφθαρτη. Το στήθος κρούεται στην πέτρα, πάλλεται, υποχωρεί, βρίσκει καταφύγιο μέσα σε αυτή, άλλοτε τραυματίζεται, νοιώθει την υπεροχή του ή απλά την συντροφεύει. Το στήθος υποδηλώνει την ενεργητική πλευρά, η πλάτη την παθητική.Η πλάτη, μία επιφάνεια με μικρές εναλλαγές, έρχεται σε επαφή με τη λεία, κρύα και σκληρή λαμαρίνα. Υπάρχει καθρέφτισμα και τριβή. Η σχέση τους έχει περιορισμένη ανταλλαγή, μικρή αντίδραση, εν μέρει απορροφά η μία επιφάνεια την άλλη. Έργο έκθεσης, τίτλος: Πλάτη και Μέταλλο, 2010. προβολή video, διάρκεια: 1’: 08’’

γεγονός που προσδίδει σε αυτές τις δράσεις μια ευρύτερη κοινωνική διάσταση, φέροντας την ελπίδα και την πρόθεση να οδηγηθεί ο θεατής μέσα από την τέχνη σε νέους προορισμούς.  Οι σημερινές καλλιτεχνικές δράσεις χαρακτηρίζονται παράλληλα από μια πιο εφήμερη λογική σε σχέση με τη δημόσια τέχνη που εκφράζει το μνημείο – γλυπτό. Η αναστρεψιμότητα αυτών των εικαστικών αφηγήσεων τις καθιστά περισσότερο επίκαιρες παρά διαχρονικές. Θέτουν νέα ζητήματα σε σχέση με την έννοια του εφήμερου και της μνημειακότητας, τη στιγμή που το νέο καλλιτεχνικό κατεστημένο εγκολπώνεται αυτές τις έννοιες αντλώντας τις από την τέχνη του δρόμου (street art). Οι εφήμερες καλλιτεχνικές δράσεις έρχονται να δώσουν μια αυθόρμητη απάντηση στα ζητήματα της τέχνης του δημόσιου χώρου. Έξω από θεσμικά κανάλια, διαμορφώνουν ένα νέο εκθεσιακό τοπίο και επεκτείνουν την έννοια του περάσματος, του δρόμου, σηματοδοτώντας εκ νέου το δημόσιο κτήριο. Η έκθεση ΔΙΑ που φιλοξενεί το Βυζαντινό Μουσείο είναι μια εφήμερη καλλιτεχνική δράση. Προσκαλεί τον περαστικό από το δρόμο στον περίκλειστο χώρο του και τον διευρύνει, δίνοντας τη δυνατότητα στο ευρύ κοινό να έρθει σε επαφή με μια πληθώρα έργων της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας. Στην παρούσα έκθεση, η τέχνη και η αρχιτεκτονική ως οπτικά γεγονότα συνυπάρχουν στο πλαίσιο ενός νέου διαλόγου με αφορμή τις έννοιες του ΔΙΑ όσο και τον ίδιο το χώρο του Βυζαντινού Μουσείου. Την εποχή που τα κτήρια – μνημεία των νέων «εθνικών ευεργετών» γίνονται οι κύριοι φορείς της συνάντησης της τέχνης με την αρχιτεκτονική στην πόλη, οι δημόσιες καλλιτεχνικές δράσεις αποτελούν μια εναλλακτική πρόταση που μπορεί να μεταμορφώσει ριζικά το πληγωμένο αστικό τοπίο.

Σπύρος Νάσαινας, Αρχιτέκτονας- Μουσειογράφος
Νίκη Παπασπύρου, Ιστορικός Τέχνης
1622531_10203033680898699_8388663883632098993_o

Ελίνα Θεοδωροπούλου: Διαβλέπω
Διαβλέπω, βλέπω μέσα από τις καταστάσεις και προβλέπω. Βλέπω διαμέσου – βλέπω μέσα από τον άλλον. Οδηγούμαι στην κάθαρση μέσα από τη διδασκαλία Του… Το έργο αποτελείται από έξι ξύλα διαστάσεων 2,50 μ. ύψος x 60 εκ. πλάτος, 2,50 μ. ύψος x 50 εκ. πλάτος, 2,50μ. ύψος x 40 εκ. πλάτος, 2,50 μ. ύψος x 30 εκ. πλάτος, 2,50 μ. ύψος x 25 εκ. πλάτος, 2,50 μ. ύψος x 20 εκ. πλάτος.  Έξι ξύλα, επτά προτάσεις, έξι έργα ζωγραφικής στα οποία η γραφή οδήγησε τη ζωγραφική και το αντίστροφο – ΠΑΤΕΡ ΑΦΕΣ ΑΥΤΟΙΣ ΟΥ ΓΑΡ ΟΙΔΑΣΙ ΤΙ ΠΟΙΟΥΣΙ – ΧΑΙΡΕ Η ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ ΧΑΙΡΕ ΕΞ ΗΣ ΡΕΕΙ ΜΕΛΙ ΚΑΙ ΓΑΛΑ ΧΑΙΡΕ ΠΕΤΡΑ Η ΠΟΤΙΣΑΣΑ ΤΟΥΣ ΔΙΨΩΝΤΕΣ ΤΗΝ ΖΩΗ – ΑΝΩΔΥΝΑ ΤΑ ΤΕΛΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΑ ΕΙΡΗΝΙΚΑ – ΕΠΙΣΤΕΥΣΑ ΔΙΟ ΕΛΑΛΗΣΑ – ΙΛΙ ΙΛΙ ΛΑΜΑ ΣΑΒΑΧΘΑΝΙ – ΑΙΣΧΥΝΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΕΝΤΡΑΠΗΣΑΝ ΟΙ ΖΗΤΟΥΝΤΕΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ. Έργο έκθεσηςΔιαστάσεις: 250 x 60 εκ., 250 x 50 εκ., 250 x 40 εκ., 250 x 30 εκ., 250 x 25εκ., 250 x 20εκ.υλικό: ξύλο

ΚΑΖΑΖΗΣ

Γιώργος Καζάζης: Διαμεταφορά.
Η κόρη της Σοφίας ντε Μαρμπουά Λεμπρέν, Ελίζα, πεθαίνει στη Βηρυτό. Με την επιστροφή τους στην Αθήνα, η Σοφία διατηρεί την Ελίζα σε φέρετρο μέσα σε οινόπνευμα στο ξύλινο σπίτι τους, στην οδό Πειραιώς. Το ξύλινο σπίτι αποτεφρώνεται και μαζί του η Ελίζα πεθαίνει για δεύτερη φορά. Η Σοφία και η Ελίζα φοβούνται πλέον την φθαρτότητα και την εφήμερη διάρκεια του ξύλου και αποφασίζουν να κτίσουν με τον Κλεάνθη την στιβαρή και μαρμάρινη Villa Ilissia. Η Σοφία και η Ελίζα, ενωμένες όσο ποτέ, δημιουργούν κάτι ακόμη πιο ωραίο και κτίζουν μαζί με τον Κλεάνθη και τον Γεωργαντά μέγαρο, πύργους, γέφυρα και δρόμους στην αγαπημένη τους Πεντέλη. Η Σοφία και η Ελίζα, ο πόνος και η χαρά, το ωραίο και το αποκρουστικό, η κρυφή αβάσταχτη καθημερινότητα και η δίψα για κάθε τι πρωτοποριακό συμβίωσαν, όπως πάντα συμβιώνουν. Τίτλος έργου: Σοφία και Ελίζα, 2014. διαστάσεις: 130 εκ. x 165 εκ. υλικό: μολύβια και γραφίτης σε χαρτί.

Το δια στην αρχιτεκτονική

Γράφει
η Βάνα Τεντοκάλη
Δρ Αρχιτεκτονικής, Καθηγήτρια Τμήμα Αρχιτεκτόνων Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης


Το «δια» είναι ένα πρόθημα που προσφέρει αφειδώς τα δώρα του στην αρχιτεκτονική: την κίνηση (σε επιρρηματικές σχέσεις) και την σταθεροποίηση (σε επίθετα που προέρχονται από ουσιαστικά). Δώρα χρήσιμα για την αρχιτεκτονική. Τόσο για την ανάγνωση, όσο και για τη γραφή του κειμένου της (text). Το δώρο της κίνησης: Μια κίνηση που είναι είτε «παντού, προς όλες τις κατευθύνσεις» είτε «δια μέσου, από τη μια πλευρά ως την άλλη». Με τον τρόπο αυτό το «δια» κινείται: Σαρώνοντας από τη μια θεματική πλευρά της αρχιτεκτονικής ως την άλλη. Δια-περνώντας τα επιστημολογικά της όρια προς τα όμορα προς αυτήν πεδία της επιστήμης και της τέχνης. Δια-σχίζοντας τα στεγανά πλαίσια του κάθε πολιτισμού της. Δι-εμβολίζοντας, τέλος, ακόμη και τον αξιωματικό θωρακισμό της κάθε θρησκείας.  Το δώρο της σταθεροποίησης: μια σταθεροποίηση που εγκαθίσταται μόνο μεταξύ των ορίων που εκφράζει το επίθετο στο οποίο αναφέρεται το «δια». Διότι μόνο έτσι μπορούν να αναδυθούν όροι, όπως: το δια-θεματικό από το θέμα, το δι-επιστημονικό από τις επιστήμες, το δια-καλλιτεχνικό (ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός) από τις καλές τέχνες, το δια-πολιτισμικό από τον πολιτισμό, το δια-θρησκευτικό (επίσης, ας μου επιτραπεί) από τη θρησκεία.  Φαίνεται, λοιπόν, πως η συνύπαρξη τόσων δια-δρομών (που δια-σχίζουν, δια-περνούν, δι-εμβολίζουν τα θέματα, τις επιστήμες, τις τέχνες, τους πολιτισμούς, τις θρησκείες) δια-μορφώνει εν τέλει τα υφάδια που εναποτίθενται στον ιστό της αρχιτεκτονικής. Συγκεκριμένα στο στημόνι του και μάλιστα στο στημόνι ενός προαιώνιου ιστού, που προϋπάρχει. Που, επειδή προϋπάρχει, υποδέχεται. Που, επειδή είναι διάτρητος, αναμένει τη σημειακή του πλήρωση. Που, επειδή περιέχει, προσκαλεί για το περιεχόμενο. Που, επειδή δι-αντιδρά με το νέο-εισερχόμενο ιστό, δια-πλέκεται ή πιο σωστά συνυφαίνεται. Πρόκειται, λοιπόν, για έναν πυκνοϋφασμένο καμβά, ένα υφαντό (textile) που συνεχώς υφαίνεται. Που, όμως, σαν το υφαντό της Πηνελόπης, δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Που δεν ολοκληρώνεται ποτέ, διότι στη διάρκεια του χρόνου αλλάζει. Που αλλάζει συνεχώς, επειδή και αυτό σαν το υφαντό της Πηνελόπης ξηλώνεται. Ξηλώνεται και επομένως αποσταθεροποιείται. Μια διαδικασία παραγωγής, αποσταθεροποίησης και αναπαραγωγής δίχως τέλος. Ίσως επειδή η μέχρι τώρα παραβολή του «δια» είναι ά-χρονη. Ίσως επειδή έχει παραληφθεί ο παράγοντας του χρόνου.  Πράγματι, ο παράγοντας του χρόνου, ως ώφειλε, έπρεπε και πρέπει να εισαχθεί. Βέβαια όχι μόνο για να αναδειχθεί η αποσταθεροποιητική προσφορά του «δια» στην αρχιτεκτονική, αλλά κυρίως για να αποκαλυφθεί και να αξιοποιηθεί η δια-χρονικότητα των δώρων του.

ΛΑΓΟΣ 1

Νίκος Λαγός: Διασπορά
Η λέξη που διαλέγω είναι Διασπορά. Παρουσιάζω μικρά και μεγάλα αντικείμενα φτιαγμένα από μέταλλο. | Προκύπτουν από μια σειρά εικαστικών έργων που ετερόκλητα αντικείμενα, σύμβολα, αριθμοί, λέξεις, έννοιες, εικόνες, καταναλωτικά αγαθά, μαθηματικά σύμβολα, αντικείμενα καθημερινής χρήσης και πολλά άλλα, σαν φαινομενικά ασύνδετοι συνειρμοί, προσπαθούν να ενωθούν, συνθέτοντας την εσωτερική εικόνα του σύγχρονου τρόπου ζωής, ένα χάρτη μνήμης και ερεθισμάτων, προσπαθώντας κατ’ ευφημισμόν να έχουν μια παιδική ή ευφορική χροιά, αποφεύγοντας τη δραματοποίηση του σύγχρονου τρόπου ζωής.Έργο έκθεσης 1.,2.,3.,4.: χωρίς τίτλο. 5. τίτλος: Tin Can. διαστάσεις: 1.,2.,3.,4. διάφορες διαστάσεις. 5. 200 x 200 εκ., 2014. υλικό: 1.,2.,3.,4. λαμαρίνα, χαλκός και λαδομπογιά. 5. ακρυλικά σε καμβά.

 ΛΑΖΟΓΚΑΣ

 ΛΑΖΟΓΚΑΣ 5ΛΑΖΟΓΚΑΣ 4ΛΑΖΟΓΚΑΣ 3

Γιώργος Λαζόγκας: Διαστρωμάτωση ΛΑΖΟΓΚΑΣ 1Α

Την ιδέα και τα θέματα με τις πέτρες, τα Θραύσματα των αγαλμάτων, τους Κίονες καθώς και τα αποσπασματικά αρχιτεκτονικά ή γλυπτικά μέλη μελετώ από τα φοιτητικά μου χρόνια. Οι Κίονες άλλωστε παραπέμπουν ως σπαράγματα στο ανθρώπινο σώμα. Η Πέτρα των Θεσπιών για παράδειγμα -ως πρώτο αλάξευτο λατρευτικό σύμβολο-, ως ιδέα και προσέγγιση, έχει ενσωματωθεί τόσο ζωγραφικά όσο και σε περιβάλλοντα ή κατασκευές και performances στο «κορμί κείμενο» 1, 2, 3. (Αίθουσα τέχνης Δεσμός, 1983). Οι μετέωρες πέτρες, θραύσμα ιερό και σύμβολο στέρεο, γεννημένο να φυτρώνει στη γη, κρεμασμένες από την οροφή, ανατρέπουν τη βαρύτητα, αντιστρέφουν συμβολισμούς, ακυρώνουν την ευελιξία και την ταχύτητα ροής του χρόνου, προβάλλουν μια νέα διαχείριση του κενού. Η πέτρα – θραύσμα λειτουργεί σαν εκκρεμές. Ο χρόνος εισάγεται και παραμένει παρών αλλά με τους «δικούς μου όρους», ενώ ο χώρος – τόπος ορίζεται από το εκκρεμές και τη σκιά του. Ο τρόπος έκθεσης και ανάρτησης των θραυσμάτων στο χώρο εφαρμόστηκε πρώτη φορά το 1969. Είναι θέματα που μονίμως με βασανίζουν όσο και οι παράλληλες αναφορές τους στην αρχαία μυθολογία. | 1967: Μελετώ, καταγράφω και αποτυπώνω διαστρωματώσεις σε παλίμψηστες τοιχογραφίες στη Νάξο (εργασία για τον καθηγητή Νίκο Μουτσόπουλο). | 1969: Μετρώ και απαριθμώ όπου εμφανίζεται η λέξη πέτρα στην ποίηση του Σεφέρη, καθώς προετοιμάζω τη διπλωματική μου εργασία στην αρχιτεκτονική του ΑΠΘ με καθηγητή τον Χαράλαμπο Μπούρα με θέμα: ένα φανταστικό διδακτικό μουσείο του ναού του Διός στην Ολυμπία. Πρώτη ιδέα ανάρτησης πέτρας στο κενό. | 1976-83: Αρχικά σε σχέδια και κολλάζ, στη συνέχεια σε περιβάλλοντα χρησιμοποιώ πέτρες αναρτημένες με συρματόσχοινα στο κενό (Αίθουσα τέχνης Δεσμός, ΜΜΣΤ –Δωρεά Ιόλα). | 2012: Επανέρχομαι στην έκθεση Errata (Αίθουσα τέχνης Ζουμπουλάκη, Αθήνα). Έργο έκθεσης Μεγάλη φωτό: Κίονες – προσχέδιο, 2013.Τρεις φωτογραφίες στη σειρά: Προσχέδια διπλωματικής εργασίας «Για ένα φανταστικό Μουσείο στην Ολυμπία», 1969. διαστάσεις: 2. 1.75 μ. x 3.47 μ.

ΛΕΚΚΑ

Άννα Λέκκα: Διαρροή
Από το κύτταρο στον οργανισμό. Όπου κύτταρο μνήμη, όπου οργανισμός ιστορία. Πρόθεσή μου με τη δημιουργία αυτής της πλεκτής κυτταρικής δομής είναι ένας οργανισμός-σώμα που δίνει μορφή στη μνήμη. Έχει τη μορφή αποστάγματος. Η μνήμη ως απόσταγμα ή το απόσταγμα της μνήμης ως αποτέλεσμα μιας μεγάλης σε χρονική διάρκεια διαδικασίας. Το υλικό το ίδιο, η κλωστή, μέσα από τη ροή της κίνησης, μέσα από την επαναλαμβανόμενη κίνηση, κίνηση με ρυθμό, συνθέτει, μορφοποιεί, υφίσταται. Ο ρυθμός της ίδιας της πράξης του πλεξίματος ορίζει χρονικά μία διαδικασία. Η σύνθεση ομοίων, μικρών χρονικά κινήσεων και η εικαστική προσέγγισή της. | Ως οδηγός μου, η σύνθεση στιγμών-σημείων όπως αυτή μπορεί να διαβαστεί στην τεχνική του ψηφιδωτού. Ο τίτλος διαρροή παραπέμπει στη ροή της κίνησης, στο ρυθμό, στο μέτρο. Επίσης, το ίδιο το έργο διαρρέει από έναν ζωντανό οργανισμό (εγκατάσταση στην επιφάνεια του κορμού ενός δέντρου). Διαρρέει, ρέει και απομένει. Έργο έκθεσης,  εγκατάσταση διαστάσεις: 2,50 μ. x 60 εκ. x 60 εκ. υλικό: ακρυλικό νήμα, πλεγμένο με βελονάκι

ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ

 Μιχάλης Μανουσάκης: Διαμέσου σκέψης
Το συγκεκριμένο πέρασμα είναι η διαδικασία της σκέψης που σε βοηθά να δηλώνεις παρών. «Έκανες κάτι ή θα κάνεις. Πέρασες από ένα σημείο σ’ ένα άλλο και πέτυχες το στόχο σου ή θα τον πετύχεις». Η γέφυρα έχει αυτό το γνώρισμα. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο ο στόχος, να πας απέναντι, αλλά το πώς… Αυτή είναι η σκέψη και ξέρουμε πως η δύναμή της είναι αυτή που μας εμψυχώνει για να δημιουργούμε έργα, να διεκπεραιώνουμε πόθους, να οργανώνουμε κοινωνίες. ΔΙΑ μέσου σκέψης, λοιπόν, επιθυμώ να περάσω απέναντι, για να διαχειριστώ το χάος και να του δώσω λόγο, υπόσταση, προοπτική. Έργο έκθεσης διαστάσεις: 1,00 μ. x 1,50 μ. υλικό: ακρυλικό και κάρβουνο σε ξύλο.

ΜΙΛΙΟΡΗΣ

Γιώργος Μηλιώρης: δια βοής ρινοκέρων
Και φτάσαμε στην εποχή που ο Ρινόκερος του Ιονέσκο έγινε πάλι επίκαιρος. Ο καλλιτέχνης ερευνά τη σχέση του φασισμού με τον άνθρωπο της διπλανής μας πόρτας, τον νοικοκύρη, τον μικροαστό. Το αστικό τοπίο μετατρέπεται σε πεδίο μάχης και έκφρασης βίαιων ενστίκτων, στα οποία πρωτοστατεί το εσωτερικό μας κτήνος. Η κρίση ψάχνει να βρει τον φταίχτη. Τι πιο βολικό από το να κατηγορήσεις τον Άλλον; Τον Διαφορετικό. Μόνο αν δεν υπήρχε ο διαφορετικός, εμείς, οι Ρινόκεροι, θα τα καταφέρναμε καλύτερα. Οι ξένοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι οροθετικοί. Ο πατέρας που μας πρόδωσε, οι πολιτικοί πρέπει να τιμωρηθούν, όχι με άρνηση της ανάθεσης, αλλά με αναβίωση του αυστηρότερου πατερναλισμού. Οι ευθύνες δεν μπορεί να είναι των ρινοκέρων. Έργο έκθεσης: 
διαστάσεις: 60 x 150 x 120 εκ. υλικό: μεικτή τεχνική.
734362_Untitled-4_52

Τόνι Μιλάκης: Διάλογος
 Διάλογος- Ο Διάλογος με την Ιστορία της Τέχνης γενικά και ειδικότερα με το Βυζάντιο είναι κάτι που με απασχολεί χρόνια τώρα. Το πώς με «υλικά παλιά» να πεις το αρχαίο παραμύθι και συγχρόνως να δώσεις στο θεατή την αίσθηση ότι ακούει κάτι καινούριο. Διάβαση- Η Διάβαση, το πέρασμα από το αγχωτικό και συνάμα αβέβαιο παρόν στη μυσταγωγική και εκτυφλωτική λάμψη των επιτευγμάτων του παρελθόντος. Διαδρομή- Η εσωτερική Διαδρομή μέσω της τέχνης. Η ανάγκη να συναντήσεις καλλιτεχνικά, να μελετήσεις, να συνομιλήσεις, να γνωρίσεις τους προγόνους σου, αυτούς που σε επηρέασαν, που σε φώτισαν, που σε πλάσανε, που σε καθόρισαν. (Επίλογος) Δε ζωγραφίζω τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, ούτε τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, ούτε τον Άγιο Χριστόφορο τον κυνοκέφαλο, ζωγραφίζω εμάς τους ίδιους. Την κοινωνία που εμείς χτίσαμε, τους άρχοντές μας, τους δικούς μας ανθρώπους, τα δικά μας άγχη, τα δικά μας ερωτήματα, τη δική μας κοσμοθεωρία. Τίποτα όμως δε θα υπήρχε από αυτά τα έργα, εάν κάποτε κάποιοι εμπνευσμένοι καλλιτέχνες δεν χαράσσανε τόσο γενναία τον δρόμο τους για να περάσουν οι ίδιοι και αναμφίβολα και οι μετέπειτα γενιές. Όλοι μας στηριζόμαστε στις πλάτες των προγόνων μας και αυτός είναι ο πραγματικός μας θησαυρός σε κοινωνικό και σε προσωπικό επίπεδο. Αυτός είναι ο δικός μας ανεκτίμητος πλούτος που μας τρέφει και μας καθοδηγεί. Έργο έκθεσης, διαστάσεις: 1. ύψος 59 εκ., διάμετρος οροφής 28 εκ. και διάμετρος βάσης 35 εκ.2. ύψος 30 εκ., διάμετρος οροφής 20 εκ. και διάμετρος βάσης 30 εκ.

ΜΟΥΣΤΑΚΑ

Παρασκευή Μουστάκα: διαστάσεις-άχρονο παρόν
Υπάρχουν επιπρόσθετες διαστάσεις ή μόνον αυτές που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας; Εάν το ψάρι αντιλαμβάνεται ό,τι υπάρχει γύρω από τον μικρόκοσμό του, άραγε αντιλαμβάνεται και το περιβάλλον έξω από την επιφάνεια του νερού; Η διάσταση του χρόνου πώς επηρεάζει την αντίληψη αυτή; Στο έργο αυτό γίνεται μια συμβολική πράξη αφαίρεσης του ρολογιού από την στατική του βάση και τοποθετείται σε πλαίσιο εσωτερικά επενδυμένο με καθρέπτες, σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση παράλληλων χρονικών διαστάσεων. Ο περιβάλλων χώρος και ο χρόνος ρέουν παράλληλα, εκεί όπου παρελθόν και μέλλον συμπίπτουν στο τώρα. Έργο έκθεσης: εγκατάσταση διαστάσεις: 30 εκ. μήκος x 26 εκ. πλάτος x 1, 58 μ. ύψος.

υλικό: ξύλο και καθρέφτες.

ΒΑΝΤΟΥΜΑ 1

Αιμιλία Μπαντούνα: διαδρομή με σάκο φεγγαριών
Πολύς και λίγος ο χρόνος του ταξιδιού.

Τι σάκο να πάρεις;
Ταξιδιωτικό, ταχυδρομικό ή στρατιωτικό;
Μήπως του διπλωμάτη;
Απορριμμάτων, αμνιακό;
Κι εκείνος του μποξ;
Ο αρχιερατικός πάλι, άμφιο του Επισκόπου της Ορθόδοξης Εκκλησίας,
δηλώνει μετάνοια και ταπείνωση και κοσμείται με κουδουνάκια δώδεκα
σαν Αποστόλους. Κι οι νύχτες χιλιάδες…
Μια πρέζα βανίλια για να φλερτάρω το φεγγάρι.
Κι αυτό ήρθε. Ρομαντικό, υπερευαίσθητο και τρυφερό.
Όλο και γέμιζε. Έγινε ολόκληρο και άνοιξε δίχως τσιγγουνιές.
Μετά η φθορά. Φετούλες φεύγανε σιγά σιγά, βασανιστικά, μέχρι που ο έρωτας γυμνός, ξεθεωμένος κατρακύλησε κι απόμεινε τι;
Ένα ξερό κλαδάκι για ν’ αρχίσει πάλι από την αρχή αυτή την μανιασμένη ιστορία της γέννησης και του θανάτου.
Αλλά το φεγγάρι τι φταίει;
Τα αντικείμενα δεν σκέπτονται.
Εμείς οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε αντικείμενα για να σκεπτόμαστε.
Σκεπτόμαστε φωλιές για να κουρνιάζουμε και θήκες για να ταξινομούμε τις σκέψεις.
Πήρα τον σάκο φεγγαριών, στους ώμους φτερά, σμήνη πουλιά.
Οδοιπόρος με ελαφρύ το φορτίο.
Σε συσκευασία των δώδεκα δίσκων
προς αποφυγήν παθήσεων.
Έργο έκθεσης, διαστάσεις: 60 εκ. x 70 εκ. x 30 εκ. υλικό: χαρτί, χαρτόνι, ροτέν.

734365_Untitled-6_42

Μαρία Μπερνίτσα – Παυλάκη: ο κόσμος και η διαδρομή του
ο μικρός -ο μέγας- ο μικρός

διαστάσεις: 177εκ. ύψος x 80 εκ. υλικό: ξύλο, πλεξιγκλάς, χρυσός.

ΞΕΝΟΥ

Βάνα Ξένου:Διαβαίνειν
Αισθανόμουν πάντα πως υπάρχουν πράγματα που τα έχουμε χάσει και που ίσως θα μπορούσαμε να τα επανακτήσουμε. Δεν είμαι, όμως, σίγουρη πως είναι εύκολο να συμβεί αυτό στον κόσμο που ζούμε, να έχουμε δηλαδή την δυνατότητα να επανακτήσουμε τα πράγματα σαν να μην έχουν χαθεί. Είναι δυνατόν, όμως, να έχουμε συνείδηση τής ύπαρξης τους και τής σημασίας τους. Εχει ειπωθεί πως οι μύθοι σχηματίζονται μέσα στον άνθρωπο χωρίς αυτός να το γνωρίζει· θεωρώ πως για μένα αυτή η άποψη περιγράφει μια βιωμένη προσωπική μου εμπειρία. Οταν συνειδητοποίησα, χάρις στο κείμενο τού Ν.Γ.Πεντζίκη, την συμβολική σημασία τής καθόδου, θεωρώντας “το πηγάδι ως μέσον άντλησης τού υποσυνείδητου για τίς πανάρχαιες μνήμες τού σώματος είτε τής γης”, αυτή η κάθοδος στις απωθημένες μνήμες τού είναι φάνηκε να λειτουργεί σαν διαστολή στις ρίζες τής ανθρώπινης ύπαρξης.Το ότι δυνάμεις δημιουργικές έχουν, κατά μυστηριώδη τρόπο, την ίδια προέλευση με τον Κάτω Κόσμο και τίς δυνάμεις τού θανάτου, και ότι η ευφορία τής γης έχει σχέση με την ανθρώπινη δημιουργικότητα, φαίνεται πολύ καθαρά στο ελευσινιακό μυθολόγημα.Το πέρασμα ανάμεσα σε δύο κόσμους συμβολίζει το έργο Δια-βαίνειν. Μέσα από τον ελευσινιακό μύθο τής αρπαγής τής Κόρης, η Περσεφόνη βρίσκεται σε μια διττή κατάσταση: ως ένα ανυπότακτο πλάσμα που στέκεται στην κορυφή τής ζωής και εκεί συναντά την μοίρα της – μια μοίρα που σημαίνει θάνατο στην ολοκλήρωση, αλλά και κυριαρχία στον θάνατο. Ο συμβολισμός τής κατάβασής της στον Αδη (η μυητική διάβαση) συνιστά το πέρασμα (τον πόρο), το πεπρωμένο. Η πρωτόγονος Κόρη, “η κατ’ εξοχήν Κόρη”, φαίνεται να διδάσκει, ενοικούσα στον χώρο τού Αδη, την κρυμμένη φυσική αλληλουχία, το γίγνεσθαι και απόλλυσθαι, την αρχή και το τέλος, εφ’ όσον κατοικεί εκεί που αφανίζονται, αλλά και κατάγονται, τα όντα. Η σχισμή τής γης που ανοίγεται για την Περσεφόνη δεν είναι χάσμα, αλλά ένα ενδόμυχο στοιχείο που περιέχει το καταδυόμενο και το αναδυόμενο. Αυτό το σχίσμα περισυλλέγει – συναρμόζει δύο αντίθετα στοιχεία: την ζωή και το θάνατο. Έργο έκθεσης, Διαστάσεις: 4.30μ. πλάτος, 3μ. ύψος. υλικό: χυτευμένο ορυχάλκινο γλυπτό, μεταλλικό φύλλο.

734370_πάτσιοςs

Κωνσταντίνος Πάτσιος: Διαβαίνω
Το έργο αυτό διαπραγματεύεται με χιούμορ την ιδέα του ταξιδιού αλλά και της σύνθεσης των διαφορετικών πολιτισμών. O πιγκουίνος, σαν γνήσια κοινωνικό ον, διαπερνά το χώρο του Μουσείου που είναι στην ουσία ένας χώρος ιστορικός και πολυπολιτισμικός. Είναι επιχρυσωμένος, ένδειξη αυτοκρατορικής καταβολής, κουβαλάει ένα μικρό βούδα και μια βαλίτσα. Το δια ειναι για μένα μια ύπαρξη ανάμεσα σε ανατολή και δύση, στο σύγχρονο ελληνικό και στο βυζαντινό πολιτισμό. Ο πιγκουίνος συμβολίζει τη συλλογικότητα αλλά και την καταπιεσμένη παιδικότητα του θεατή μου. Έργο έκθεσης,Τίτλος:  Roi Mat. Διαστάσεις: 1,35 μ. x 45 εκ. x 30 εκ. υλικό: γύψος, φύλλα χρυσού,ακρυλικό χρώμα, βερνίκι.

PER SE

Per Se Παναγιώτης Βορριάς, Πάνος Κομπής: Δίαυλος
Ο ήχος ως μέσο καλέσματος, επικοινωνίας, μετάδοσης μηνυμάτων, μουσικής σύνθεσης, προειδοποίησης και αποφυγής κινδύνων συνιστά στην ηχητική εγκατάσταση Σήμανση τον δίαυλο γειτνίασης παρόντος – παρελθόντος. Η χρήση ηχητικής συσκευής για ανακοινώσεις και αναγγελίες σε δημόσιο χώρο αποτελεί το μέσο εκπομπής ενός ηχητικού στίγματος με ανεστραμμένη πορεία προς την αρχιτεκτονική δομή. Ήχος ρυθμικός και επαναλαμβανόμενος ως προτροπή συγκέντρωσης ή προειδοποίησης ανακλάται στον προαύλιο χώρο του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου είτε δια-τοιχίζοντας είτε διαρρηγνύοντάς τον.Έργο έκθεσης: φωτογραφικό ντοκουμέντο: ηχητική εγκατάσταση. τίτλος: Σήμανση, 2014.

ΡΑΠΤΗΣ ΑΚΗΣ

Άκης Ράπτης: Διαπρό
Πέρα ως πέρα. Απ’ εκεί ως εδώ. Από το Θείο στα επί της γης και από το εφήμερο στο διηνεκές. Από την τελειότητα του πραγματικού στο απόλυτο του Θείου και από το Θείο στη δωρηθείσα αρμονία και ομορφιά, τη ζωή. Το άκαμπτο που πρέπει να εκφράσει τις ταλαντώσεις της ζωής. Το αποχρωματισμένο απαλλαγμένο από χρωματικές οπτασίες που μέσα από το φως προσπαθεί να ανακαλύψει το Θείο. Η άφεση στο αρχέγονο ένστικτο. Έργο έκθεσης: η σύνθεση αποτελείται από δύο γλυπτές φιγούρες από γύψο. διαστάσεις: 170 εκ. x 180 εκ. υλικό: γύψος.

ΣΕΠΕΤΖΟΓΛΟΥ

Νίκος Σεπετζόγλου: Διαμεσολαβητής
H εγκατάσταση αποτελείται από ένα υπερμεγέθες φθαρμένο “σκάφανδρο” που αιωρείται. Ο τίτλος του έργου και η κεντρική ιδέα πίσω από αυτό αποτελούν έναν αναστοχασμό της μεσαιωνικής ρήσης The Dwarf on Giant’s Shoulders του Βερνάρδου της Σαρτρ, ο οποίος συνήθιζε να συγκρίνει τους συγχρόνους του με νάνους ανεβασμένους στους ώμους γιγάντων. Τόνιζε με αυτόν τον τρόπο ότι ο σύγχρονος άνθρωπος έβλεπε καλύτερα και πιο μακριά από ό,τι οι πρόγονοί του, επειδή εκείνοι τον ανασηκώνουν στους γιγάντιους ώμους τους. Το σκάφανδρο παρουσιάζεται ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, συμβολίζοντας τόσο την έννοια της ανάδυσης του παρελθόντος στο παρόν, όσο και την καταβύθιση του παρόντος σε αυτό.Έργο έκθεσης, τίτλος: On the shoulders of giants I have a diver down, 2014. διαστάσεις: 160 εκ. x 120 εκ. x 90 εκ. υλικό: ραμμένες φλούδες ξύλου και λαδομπογιά.

734373_Untitled-7_48

Μάριος Σπηλιόπουλος: Διέλευση-μεταφορά.
Ο Μάριος Σπηλιόπουλος μεταφέρει ένα κομμάτι από την Ελευσίνα στο χώρο του Βυζαντινού Μουσείου με τη μορφή τριών έργων που συγχρόνως λειτουργούν και σαν ένα σύνολο, σαν ένα τρίπτυχο. Δύο φωτογραφίες του 1953 του τοπικού φωτογράφου Βαγγέλη Τζάκου, μας μεταφέρουν στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας και στο Μουσείο αντίστοιχα. Η Εσχάρα, ο χαμηλός βωμός της Ρωμαϊκής περιόδου όπου κατακαίονταν τα μικρά χοιρίδια, που αφιερώνονταν στη θεά Δήμητρα, ίσως κατελάμβανε τη θέση ενός αρχαϊκού βωμού του 6ου αι. π.Χ. Η Σαρκοφάγος με ανάγλυφη παράσταση της θήρας του Καλυδωνίου κάπρου στην κύρια όψη της, τέλος 2ου ή αρχές 3ου αιώνα μ.Χ. Οι φωτογραφίες μάς μεταφέρουν στο χώρο της Ελευσίνας. Ο Σπηλιόπουλος μέσα από τα «εκθέματα», τα οποία αποσπά από το περιβάλλον τους, τα μεταφέρει στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο και σε ένα επόμενο στάδιο οδηγεί τους θεατές να μεταφερθούν στον χώρο της Ελευσίνας, δημιουργώντας τη διέλευση από τον ένα χώρο στον άλλον. Έργο έκθεσης: 1. Η Εσχάρα, ο χαμηλός βωμός της Ρωμαϊκής Περιόδου όπου κατακαίονταν τα μικρά χοιρίδια που αφιερώνονταν στη θεά Δήμητρα. Ίσως κατελάμβανε τη θέση ενός αρχαϊκού βωμού του 6ου αι. π.Χ. διαστάσεις: 70 εκ. x 100 εκ. 2. Σαρκοφάγος με ανάγλυφη παράσταση της θήρας του Καλυδωνίου κάπρου στην κύρια όψη της, τέλος 2ου ή αρχές 3ου αιώνα π.Χ. διαστάσεις: 150 εκ. x 230 εκ. 3. Αντίγραφο του Μεγάλου ελευσινιακού αναγλύφου. Πρόκειται για μια μεγάλη στήλη από πεντελικό μάρμαρο διαστάσεων 2.20 x 155. Χρονολογείται το 430 π.Χ. Βρέθηκε στην Ελευσίνα, στην εκκλησία του Αγίου Ζαχαρία το 1859. Ίσως βρισκόταν μέσα στο Τελεστήριο έχοντας καθαρά λατρευτική χρήση. Ο Τριπτόλεμος (στον οποίο ανέθεσε η Δήμητρα τη διδασκαλία της καλλιέργειας της γης στους ανθρώπους) ή ένας ανώνυμος έφηβος μύστης στέκεται με ευλάβεια ανάμεσα στη Δήμητρα που κρατά το σκήπτρο και την Περσεφόνη με την αναμμένη δάδα. Το πρωτότυπο βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. διαστάσεις: 180 εκ. x 250 εκ.

ΣΤΑΒΕΡΗΣ

Σπύρος Στάβερης: Διαπαντός
 Χρόνια πολλά ακέφαλος, πάλι ξεκίνησες με το δεξί, ξανά και αυτή την άνοιξη, μήπως κινηθείς και ξεπιαστείς λιγάκι μες την ηλιοφάνεια του τοπίου. Τριγύρω τα δέντρα, τα φυτά, οι ρίζες, τα λουλούδια, όλα ξεκάθαρα, διακριτά μες τα χορτάρια και τα φθαρμένα σύρματα του βάθους. Έτσι, ευτυχισμένο σε βρήκε και πάλι το φως, διαμέσω των ετών, δια της ιστορίας, έτοιμο ακόμη να αντέξεις. Και, δεν είναι, άλλωστε, πράγμα μικρό και ασήμαντο να έχεις δια παντός την ιστορία με το μέρος σου, όταν οι άλλοι, όλοι (ακόμη και όταν σε υμνούν) σε έχουν στα αλήθεια διαγράψει. (Νίκη Κόλλια). Έργο έκθεσης: διαστάσεις: 100 εκ. x 80 εκ. υλικό: φωτογραφία σε κορνίζα.

ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ

Γιώργος Σφακιανάκης: Διάσπαση 
Η φωτογραφία τραβηγμένη σε ένα χώρο με ιδιαίτερες αρχιτεκτονικές ποιότητες, στην εκκλησία Φατιμά της Πορτογαλίας, έργο του Αλέξανδρου Τομπάζη, απεικονίζει σε ένα πρώτο επίπεδο το συγκεκριμένο στιγμιότυπο στον παρόντα χρόνο. Σε ένα επόμενο επίπεδο, γίνεται μία μεταφορά τόσο χρονική όσο και εννοιολογική στο Σχίσμα της Εκκλησίας το 1054 μ.Χ., κατά το οποίο διασπάται ο Χριστιανισμός στην ανατολική ορθόδοξη Εκκλησία και στην δυτική καθολική Εκκλησία. Άνθρωποι προερχόμενοι από τις ίδιες θρησκευτικές πεποιθήσεις, ακολουθούν δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. Οι πνευματικοί χώροι, ιδιαίτερα οι θρησκευτικοί, αποπνέουν στον επισκέπτη δέος, θαυμασμό, επιβλητικότητα και ευαισθησία και του επιτρέπουν να αφεθεί στην επιρροή μίας ενέργειας πάνω από αυτόν… Έργο έκθεσης, διαστάσεις: 66 εκ. x 100 εκ. υλικό: εκτύπωση giclee σε

baryta χαρτί.

ΤΣΕΡΙΩΝΗΣ

Γιώργος Τσεριώνης: Ενδιάμεσος χώρος
Στην τελευταία του γλυπτική εγκατάσταση με τίτλο ORBITS, ο Γιώργος Τσεριώνης ενορχηστρώνει ένα συνονθύλευμα γλυπτών, με άξονα τις στιγμές ρήξης στη συνάντηση του ανθρώπου με την ιστορία και την υπαρξιακή του αναζήτηση. Με καυστικότητα και αιρετική διάθεση σκηνοθετεί μία εικόνα της κοινωνίας σε «θρυμματισμένους καιρούς». Έργο έκθεσης: τίτλος: Ενδιάμεσες τροχιές, 2014. διαστάσεις: 207 εκ. x 312 εκ. x 15 εκ. υλικό: σίδερο, πηλός.

PHTOGRAPHERS
PHOTOGRAPHERS 1

Unexposed Photographers: Διάβαση
Πέρασμα, διέλευση από έναν τόπο σε έναν άλλο, διασταύρωση οδών, σημείο που επιτρέπει την πρόσβαση σε μια περιοχή, πόρος κατά τον Όμηρο, κίνηση που οδηγεί στην επικοινωνία, στην ανακάλυψη, στη γνώση. | Διαβαίνοντας στην τέχνη, στον πολιτισμό, στην ιστορία και στην εξέλιξη των κοινωνιών μέσα από τα εκθέματα 17 αιώνων, ανακαλύπτουμε το χαρακτήρα που έχει το Βυζαντινό Μουσείο ως τόπος περιεκτικής συμπύκνωσης όλων των παραπάνω σημασιών που μπορεί να προσλάβει η λέξη ΔΙΑΒΑΣΗ και επιχειρούμε να μετουσιώσουμε φωτογραφικά τη διαλεκτική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ του χώρου, των ανθρώπων και των εκθεμάτων, προσπαθώντας ταυτόχρονα να επικοινωνήσουμε με τη συνεχή μεταβολή των κοινωνικοϊστορικών συμφραζομένων στα οποία λαμβάνει χώρα η σχέση αυτή. Έργο έκθεσης, διαστάσεις: 4 ωτογραφίες 50 εκ. x 70 εκ. υλικό: τυπωμένες σε μουσαμά με τελάρο.
ΧΑΣΑΛΕΥΡΗ

Έλενα Χασαλεύρη: Διάκοσμος
Η ιδέα προέρχεται από τα περίτεχνα πλαίσια των έργων τέχνης κατά το παρελθόν, τα οποία περιελάμβαναν ανάγλυφες συνθέσεις, συχνά grotesque, με εικόνες του πραγματικού κόσμου. Ο διάκοσμος του πλαισίου του ζωγραφικού έργου λειτουργεί μεταβατικά, συνδέοντας το θέμα – συχνά θρησκευτικό – με τον πραγματικό χώρο και προκαλεί τη συμμετοχή του θεατή. Η υπερβολή των ανάγλυφων παραστάσεων συχνά απεικονίζει τον αστικό βίο ή την απώλεια της φύσης, εισάγοντας συλλογισμούς της ματαιότητας με πλήθος συμβολισμών. Το πλαίσιο, λοιπόν, αποτελεί αναπαράσταση του κόσμου και διακρίνεται από μία λογική ασάφεια. Παρότι περιλαμβάνονται παραστάσεις του πραγματικού, το αποτέλεσμα δεν είναι αναγνώσιμο, δεν εμπεριέχει την αναγνώριση της εμπειρίας και της γνώσης. Στο έργο που εκτίθεται περιγράφεται η κατασκευή ενός επιτοίχιου πλαισίου, το οποίο αποτελεί assemblage μικροστοιχείων του σύγχρονου πραγματικού κόσμου και ειδικότερα του αστικού βίου. Στοιχειοθετείται μέσα από μία σύγχρονη ματιά μία πλαισίωση, η οποία υπερβαίνει την έννοια του διακόσμου όπως έχει διαμορφωθεί αντιστοίχως στο παρελθόν και αποτελεί η ίδια το έργο τέχνης σε διάλογο με το grotesque του σύγχρονου πολιτισμού. Έργο έκθεσης, διαστάσεις: 120 εκ. x 120 εκ. x 25 εκ. υλικό: ασαμπλάζ: συλλογή αντικειμένων, ξύλο, μεταλλική επίστρωση, σκουριά.

ΧΑΤΖΗΑΣΛΑΝΗΣ

Γιάννης Χατζηασλάνης: Διαφύλαξη
H φωτογραφική δουλειά ‘Perimeter’ παρουσιάζει μια σειρά οχυρωματικών έργων που χτίστηκαν στην περιφέρεια της Αθήνας από τις δυνάμεις του Άξονα, κατά την Κατοχή της Ελλάδας. Παρατηρητήρια, πολυβολεία, πυροβολεία και βάσεις κανονιών τοποθετήθηκαν στις νότιες και ανατολικές ακτές της Αττικής για να απωθήσουν πιθανές αποβάσεις και επιβιβάσεις, καθώς και σε άλλα στρατηγικά σημεία και διαβάσεις, όπως τα σιδηροδρομικά δίκτυα και ο Ισθμός της Κορίνθου. | Στο βιβλίο Bunker Archaeology ο Paul Virilio γράφει πως η σχέση του bunker με το τοπίο δεν είναι μόνο αυτή του αντικειμένου-προσκήνιου (foreground) με το φόντο (background), αλλά και αυτή του φόντου με το προσκήνιο. Η χρήση των κατασκευών αυτών κάποτε στηριζόταν στην αορατότητά τους, στην ικανότητά τους να εναρμονίζονται με το περιβάλλοντα χώρο τον οποίο επιτηρούσαν. Σήμερα, είναι σαν να αποκτούν αυτήν την ιδιότητα σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό, μέσω της μη-χρήσης τους. | Εξετάζοντας τα απομεινάρια μιας κρυμμένης αρχιτεκτονικής ενός πολέμου του παρελθόντος, ανυψώνεται η αξία τους σε αυτή ενός μνημείου, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαιώνεται και η κατάσταση λήθης τους. Έργο Έκθεσης, τίτλος: Corinth ΙV (σειρά ‘Perimeter’), 2011. διαστάσεις: 48 x 60 εκ. υλικό: inkjet print, εκθεσιακό τύπωμα. Με την ευγενική παραχώρηση των Kalfayan Galleries, Αθήνα – Θεσσαλονίκη.

ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ

Ερατώ Χατζησάββα: Διαμεσολάβηση
Η ανάταση και η επικοινωνία με το θείο διαχέεται μέσα από αρχέτυπες μορφές της βυζαντινής τέχνης και μετασχηματίζεται με έναν τρόπο διαγραμματικό και συμβολικό σε μια σύγχρονη αντίληψη στο σήμερα. Οι βυζαντινοί αγιογράφοι απορρόφησαν πολλά κοσμικά στοιχεία, ενδυματολογικά και διακοσμητικά, που αποβάλλονται σε μια προσπάθεια αναζήτησης μιας βαθύτερης θρησκευτικότητας πέρα από την εικονογραφία. Η φωτιά που συμβολικά κατακαίει τα παραδοσιακά στοιχεία αφήνει τα πυρίμαχα σχήματα και σύμβολα να κυριαρχούν. Είναι ένας εσωτερικός βαθύς διάλογος και προβληματισμός με τη βυζαντινή τέχνη που αποκρυσταλλώνει νέα σχήματα και σύμβολα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η σύγχρονη αρχιτεκτονική πολλές φορές, ακόμη και στη ναοδομία, διατηρεί κάποια στοιχεία από τη βυζαντινή και περνά σε σύγχρονες, μοντέρνες εκκλησιαστικές κτιριακές παραδόσεις. Έργο έκθεσης: διαστάσεις: 80 x 74 εκ. υλικό: πλεξιγκλάς, μεικτά υλικά.

ΒΕΣΕΒΧΟΦΕΝ

Μαρία Βασενχόβεν και Μιχάλης Μανιδάκης: Διαξιφισμοί
Από το χωμάτινο δάπεδο της αυλής του Βυζαντινού Μουσείου ξεφυτρώνουν δυο προπλάσματα που στέκονται σχεδόν αντικριστά. Αμφότερα παραπέμπουν σε αρχετυπικές αρχιτεκτονικές μορφές. Το εξ αριστερών – το δυτικό – αναπαριστά υπό κλίμακα και εντελώς αφαιρετικά ένα αρχαιοελληνικό αρχιτεκτονικό μέλος (μια δικλινή στέγη). Το εκ δεξιών – το ανατολικό – αναπαριστά αντιστοίχως ένα βυζαντινό αρχιτεκτονικό μέλος (έναν τρούλλο). Στην ενδιάμεση χωμάτινη επιφάνεια είναι έντονα χαραγμένη με αιχμηρό αντικείμενο μια τεθλασμένη γραμμή με «βελάκια», που αρχίζει και τελειώνει μπροστά από τα προπλάσματα. Είναι μια «μονοκονδυλιά» που παραπέμπει σχεδιαστικά στη λέξη ΔΙΑ. Ο χαρακτήρας αυτής της γραμμής μέσα στο «φορτισμένο» πεδίο μεταξύ των δύο «πόλων» -αρχαίου και μεσαιωνικού- υποδηλώνει συνέχειες και ασυνέχειες, συγκλίσεις και αποκλίσεις, συμφωνίες και διαφωνίες, συναινέσεις και ρήξεις, με δυο λόγια υποδηλώνει το θεμελιακό υλικό και την ιδιαιτερότητα της νεοελληνικής μας ταυτότητας. Θερμές ευχαριστίες στους φίλους: Αλέκο Βουλογκίτσα, Μανόλια Γρηγορίου, Άκη Πουλιέζο και Κύριλλο Σαρρή για τη βοήθειά τους. Έργο έκθεσης: διαστάσεις: 900 (πλάτος) x 1800 (μήκος) x 320 (ύψος) χιλ. υλικό: Τα υλικά κατασκευής είναι αποστραγγιστική μεμβράνη (10 χιλ.), κόντρα πλακέ θαλάσσης (20 χιλ.), φελιζόλ, ελαστομερής στεγανωτική βαφή, κάπαμαουντ 10 χιλ., άμμος ποταμίσια, επίπαση έργου με χώμα από την αυλή του Βυζαντινού Μουσείου, προφίλ αλουμινίου (15 x 20), πλεξιγκλάς 6 χιλ., μουσαμάς και ηλεκτρολογικό υλικό (φακοί με λαμπτήρες LED, συσσωρευτής 12Volt, χρονοδιακόπτης 12Volt, μετασχηματιστής 12 σε 3Volt).

ΖΑΜΠΙΚΟΣ 1

Άρης Ζαμπίκος: διάσπαση προσοχής – διαβολική σύμπτωση
Τίτλος Έργου: Διαβήτης 0414. διαστάσεις: 3, 15 μ. υλικό: μέταλλο.

ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΝΤΟΡΑ

Ντόρα Θεοδωροπούλου: διάρκεια-διάθλαση
Το έργο ΔΙΑΡΚΕΙΑ – ΔΙΑΘΛΑΣΗ είναι ένα γλυπτό – εγκατάσταση. Η γραφή εικαστική αρχικά, στο όριο εικαστικών – αρχιτεκτονικής, μετατρέπεται σε χώρο. Οι μεταφράσεις που μπορεί να πάρει είναι πολλές. Μία διπλή διαδρομή. Μία διαφορετική διαδρομή του καθενός και ένα σημείο συνάντησης.  Η συνάντηση σε κάνει να αλλάξεις κατεύθυνση. Σε διαθλά. ΔΙΑΘΛΑΣΗ. Ο διπλός τάφος της Σταμάτας, έκθεμα στη μόνιμη συλλογή του Βυζαντινού Μουσείου, έδωσε το έναυσμα, το κίνητρο για την κατασκευή και τελικά και τη γεωμετρία. Πώς ένα νεκρό σου κομμάτι το βγάζεις στο φως, στην επιφάνεια και μέσα από την ένταξή του στη γη, μέσα από γείωση και Διάθλαση το ζωντανεύεις. Το έργο Διάρκεια – Διάθλαση έχει άμεση σχέση με την έννοια, με τη διάσταση του χρόνου. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Πώς το παρελθόν διαθλά πάνω στο παρόν και αλλάζει κατεύθυνση. Πώς το παρόν του δίνει τη δική του μετάφραση και το διαθλά προς το μέλλον. Ξεκινώντας από ένα ταφικό μνημείο μέσα από τον υπόγειο χώρο της μόνιμης συλλογής του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, πραγματευόμαστε τις σχέσεις ζωή – θάνατος, άντρας – γυναίκα, εαυτός – άλλος, υλικό – άυλο. Είναι τόσο διαχωρισμένη η ύπαρξη ή είναι μία λεπτή γραμμή, μία επιφάνεια, ένα δίοπτρο που απλά αλλάζει κατεύθυνση στην φωτεινή ακτίνα; Σήμερα, είναι απαραίτητη μία πιο διευρυμένη και ενιαία λογική στον κόσμο, στο σύμπαν, σε αυτά που φαίνονται και στα μη φανερά. Ένα έργο αφιερωμένο στη Ζωή και στην ύπαρξη υπό το πρίσμα του ενιαίου χώρου της ΟΛΟΤΗΤΑΣ. Ευχαριστίες στην Διοχάντη, στον Κώστα Πουλόπουλο και στον Σπύρο Χατζηγεωργίου.Έργο έκθεσης: διαστάσεις: 0,40 μ. x 4.80 μ. 0,40 μ. x 4.80 μ. υλικό: κόντρα – πλακέ θαλάσσης 30 χιλ.

ΟΡΦΑΝΟΣ

Γιάννης Ορφανός: Διαμορφώσεις
Το έργο αναφέρεται στο Βυζαντινό μοτίβο των πολλαπλών εφαπτόμενων κύκλων. Η αρχέτυπη μορφή που χρησιμοποιείται στη Βυζαντινή τέχνη βασίζεται σε συγκεκριμένους γεωμετρικούς κανόνες. Πώς μπορούμε να αναπαράγουμε τα μοτίβα αυτά με τη χρήση των σύγχρονων ψηφιακών μέσων; Νέοι αλγοριθμικού γεωμετρικού κανόνες προστίθενται, ενώ διατηρείται ο πυρήνας των κανόνων του αρχικού μοτίβου. Η σύνθεση γίνεται δυναμική, προσαρμοστική στο περιβάλλον της και μεταβάλλεται στο χρόνο. Παράγονται νέες διαμορφώσεις. Ένα βίντεο είναι το αποτέλεσμα της σύνθεσης του Βυζαντινού μοτίβου με τον ψηφιακό αλγοριθμικό σχεδιασμό. Έργο έκθεσης, τίτλος: Διαμορφώσεις, video

ΠΑΠΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ

Δημήτρης Παπαλεξόπουλος:  Διάνυσμα
 Ένα άνυσμα είναι παραγωγός συμβάντων. Ένα διάνυσμα επιδρά στην επίπεδη επιφάνεια του φύλλου, παραμορφώνοντας την άκρη του και διαμορφώνοντας τη χειρολαβή για το άνοιγμά του. Η επίδραση διαφορετικών διανυσμάτων στην ίδια βασική μορφή παράγει ένα μικρό πληθυσμό ομοίων και διαφορετικών φύλλων – χειρολαβών σε διάφορα σημεία της ανακαινισμένης κατοικίας, ένα πληθυσμό μικροσυμβάντων, μιας και το διάνυσμα είναι εντατική οντότητα. Συμμετέχουν, επίσης, σε ένα ευρύτερο πληθυσμό από μικροαρχιτεκτονικές, δηλαδή μικρά αρχιτεκτονικά στοιχεία, που σχεδιάζονται και κατασκευάζονται ψηφιακά, διαθέτουν αυτονομία, διαντιδρούν μεταξύ τους και με το περιβάλλον τους και διαμορφώνουν τη σύγχρονη ταυτότητα του εσωτερικού της κατοικίας, που εξωτερικά ανακαινίζεται στην αρχική της μορφή. Οι μικροαρχιτεκτονικές δρουν ως καταλύτες και δίνουν ένα νέο νόημα στον υπάρχοντα χώρο. | (Ανακαίνιση κατοικίας την Πλάκα, 2013, Αρχιτεκτονικό γραφείο Δ. Παπαλεξόπουλου – Archsign, κατασκευή Δομέργον Ε.Π.Ε. To «διάνυσμα» σχεδιάστηκε με την συνεργασία του Β.Παπαλεξόπουλου). Διαστάσεις: πλάτος 0,86 μ., ύψος 2,50 μ. υλικό: κατασκευή από mdf.  

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Γιώργος Τριανταφύλλου: Διαδρομές διαμέσου ερειπίων
 Το τρίπτυχο αποτελεί μια σύνθεση από την εικαστική εγκατάσταση σε ένα περιορισμένο οικιστικό χώρο, στο εγκαταλελειμμένο χωριό Μοναστήρια της Τήνου, με τίτλο Αντανακλάσεις, που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2006 σε συνεργασία με τον εικαστικό Κώστα Τσόκλη και τον συνθέτη Νίκο Ξυδάκη. Βασικός κορμός της εγκατάστασης αποτέλεσαν ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός από τον αρχιτέκτονα Γιώργο Τριανταφύλλου και η πραγματοποίηση αποκαλυπτικών διαδρομών, μιας περιπλάνησης σε υπερυψωμένες από το φυσικό έδαφος ξύλινες κατασκευές με ενδιάμεσες εξέδρες στάσης, εντός και εκτός των ερειπίων που επιδιώχθηκε να ξαναζωντανέψουν με μια σειρά εικαστικών επεμβάσεων, υπό τους ήχους του Νίκου Ξυδάκη. Έργο έκθεσης: διαστάσεις: τρίπτυχο 250 εκ. x 125 εκ. υλικό: έγχρωμη φωτογραφική εκτύπωση Lamda C-Print.

POINT SUPRIME

Point Supreme: Διασκευή  
To έργο αποτελεί μια σύγχρονη ‘διασκευή’ της τέχνης του ψηφιδωτού που έφτασε στην ακμή του στη Βυζαντινή τέχνη. Φιλοδοξεί να επαναδιατυπώσει τη σχέση του Μουσείου με την πόλη γι’ αυτό και τοποθετείται στην περιοχή της εισόδου, με σκοπό να φαίνεται τόσο από το εσωτερικό – αίθριο όσο και από την οδό Βασιλίσσης Σοφίας. Η θεματολογία και ο τρόπος υλοποίησής του το καθιστά κομμάτι της σημειολογίας των σύγχρονων αστικών έργων τέχνης του δρόμου: το έργο είναι ταυτόχρονα ψηφιδωτό, γκραφίτι, ζωγραφικός πίνακας, tag (υπογραφή – σφραγίδα καλλιτέχνη του δρόμου), ένα υβρίδιο αναπαραστατικής και εννοιολογικής τέχνης, κλασικό και καινούριο, απλό και σύνθετο, οικείο και ακατανόητο: ένα πραγματικό κομμάτι της εξέλιξης και της ζωής της τέχνης και της πόλης. Έργο έκθεσης, διαστάσεις: 0,96 x 0,48μ. υλικό: ψηφιδωτό, μέταλλο.

 

Last modified: 05/10/2016