Η ανάγκη του θεατή να σκάψει με τα μάτια και να χτίσει με τα όνειρα

Διοχάντη, Ελευσίνα 2010, Video still

Το βιομηχανικού χαρακτήρα και με χρήση ως μουσική σκηνή κτίριο επί της Ιεράς Οδού 18-20 εντάσσεται στον ευρύτερο γεωγραφικό ιστό του αρχαίου νεκροταφείου του Κεραμεικού (1100 π.Χ. – 500 μ.Χ.). Εννέα μέτρα κάτω από τη σύγχρονη επιφάνεια της πόλης και τόνους επιχωματώσεων, ανασκαφές αποκάλυψαν από το 1863 τμήματα του έσω (εργαστήρια κεραμικής και οικιστικά σύνολα) και του έξω (νεκροταφείο – Δημόσιο Σήμα) Κεραμεικού. Η περιοχή του κτιρίου της έκθεσης στέκεται εννέα μέτρα πάνω από τα ταφικά μνημεία των επιφανών Αθηναίων, επάνω στην Ιερά Οδό που συνέδεε την Αθήνα με την Ελευσίνα, δυτικά της κοίτης του Ηριδανού ποταμού και του Δρόμου που οδηγούσε προς την Ακαδημία Πλάτωνος αλλά και τον -μετέπειτα- χριστιανικό ναό της Αγίας Τριάδας· όλα αυτά υπό τη σκιά της οδού Πειραιώς και των όμορων οικοδομημάτων του τελευταίου αιώνα.

Μανώλης Μπαμπούσης, το μέλλον βρέθηκε, (2019), video still

Η έκθεση θα διαχειριστεί έννοιες με σαφείς αναφορές στην αρχαιότητα απαλλασσόμενες όμως από εμμονική αρχαιολατρία και αρχαιολαγνεία. Θα λάβει υπόψη κάθε ένα από τα εννιά μέτρα εξέλιξης και θα βολιδοσκοπήσει τα πιθανά εννιά μέτρα που έπονται. Το τι μπορεί να υπάρχει εννιά μέτρα κάτω από τα πόδια μας δίχως να έχουμε τη δυνατότητα να το ανακαλύψουμε είναι ισοδύναμο με το τι θα μπορούσε να υπάρξει μελλοντικά εννιά μέτρα πάνω. Αναδύεται λοιπόν μια ουτοπική σύμβαση που ενισχύει μεν το φαντασιακό, όμως παράλληλα ερωτοτροπεί ως συνδετικός κρίκος με την ιδέα του περάσματος και της μετάβασης.


Κλειώ Γκιζελή, Το Πλήρωμα, (2019), λεπτομέρεια, γυαλί, πηλός, πλαστικό, ύφασμα, nylon, σιλικόνη, νερό, χρώματα νερού, φωτισμός LED, διαστάσεις μεταβλητές. Φωτογραφία James M. Lane

Ο επιμελητής της έκθεσης δρ Κώστας Πράπογλου καλεί 16 εικαστικούς τριών γενεών μέσω του πολυμεσικού λεξιλογίου τους (περιλαμβάνοντας εγκαταστάσεις, βίντεο, γλυπτική, ζωγραφική και κεραμική) να εγκαθιδρύσουν μια σχέση χωροχρονική (site+time-specific), να δουν μέσα στο χώμα και πάνω από το τσιμέντο τον εαυτό τους και τον κόσμο όλο, να δημιουργήσουν στον θεατή την ανάγκη να σκάψει με τα μάτια και να χτίσει με τα όνειρα.
Συμμετέχοντες εικαστικοί: Λυδία Ανδριώτη, Αντώνης Βολανάκης, Κλειώ Γκιζελή, Λυδία Δαμπασίνα, Διοχάντη, Ελένη Ζούνη, Γιάννης Κονταράτος, James Lane, Δέσποινα Μεϊμάρογλου, Ευσεβία Μιχαηλίδου, Μανώλης Μπαμπούσης, Εύη Σαββαΐδη, Νίκος Τρανός, Δέσποινα Χαριτωνίδη, Ζωή Χατζηγιαννάκη, Ευάγγελος Χατζής.

  • Διάρκεια έκθεσης ως τις 12 Ιουλίου

Αντώνης Βολανάκης, Viomen (2019), ονοματοδοσία, λευκός πηλός, χρώμα, κοβαλτίου, διαστάσεις μεταβλητές Φωτογραφία: Κώστας Πράπογλου 

Δέσποινα Μεϊμάρογλου, Το Tαξίδι (2019), λεπτομέρεια ξύλο, ψηφιακή εκτύπωση, ύφασμα, χάντρες, κέντημα, παλέτες, φακοί, 1.70 x 0.60 x 0.60 m Φωτογραφία: Κώστας Πράπογλου

Ζωή Χατζηγιαννάκη, Electric Dreams (2019), οθόνη υπολογιστή και εκτυπωτής, περιφερειακές συσκευές, χαρτί, ψηφιακή εκτύπωση, μπάζα, διαστάσεις μεταβλητές Φωτογραφία: Κώστας Πράπογλου

Ευάγγελος Χατζής, Πύλη (2019), λεπτομέρεια μάρμαρο, σίδερο, φωτισμός LED, ψηφιακή εκτύπωση σε plexiglass, καθρέπτης, 2.00 x 0.85 x 2.40m Φωτογραφία: Κώστας Πράπογλου

Αρχική εικόνα: Νίκος Τρανός,TearGas(2019)1,000 χειρολαβές χειροβομβίδων κρότου, λάμψης και δακρυγόνων (συγκεντρωμένες από την οδό Τοσίτσα μεταξύ Α.Σ. Καλών Τεχνών Πολυτεχνείου και Αρχαιολογικού Μουσείου στην Αθήνα από το 2015 έως σήμερα), διαστάσεις μεταβλητέςΦωτογραφία: Κώστας Πράπογλου

Last modified: 01/07/2019