Γωγώ Ιερομονάχου – Χαράλαμπος Κατσατσίδης στη Art Innsbruck 2019

Με δυο καλλιτέχνες συμμετείχε στη διεθνή έκθεση σύγχρονης τέχνης ART INNSBRUCK 2019, η γκαλερί ALMA. Οι δυο καλλιτέχνες που τα έργα τους ταξίδεψαν στην Αυστρία είναι η Γωγώ Ιερομονάχου και Χαράλαμπος Κατσατσίδης. Η φετινή Art Innsbruck λειτούργησε από τις 17 ως τις 20 Ιανουαρίου.

Χαράλαμπος Κατσατσίδης

«Ο Χαράλαμπος Κατσατσίδης επικυρώνει την ποιότητα και τις δυνατότητες, τη στέρεη καλλιτεχνική παιδεία, τον σύνθετο πειραματισμό, τη συνοχή και τη συνέπεια, την ευρύτητα και την κατακτημένη ωριμότητα των μορφοπλαστικών του αναζητήσεων. Έργα μεγάλων διαστάσεων φανερώνουν την πλήρη κατοχή των εκφραστικών του μέσων, την εμπειρία και την γνώση των προβλημάτων της φόρμας και του σχεδίου, της σύνθεσης, της δομής και του χώρου, της λειτουργίας του χρώματος. Το υλικό, ο χειρισμός και η επεξεργασία του, διεκδικεί πρωταρχική θέση στη ζωγραφική πράξη. Μια πινελιά ρευστού χρώματος γίνεται το σημείο εκκίνησης για τη δημιουργία ενός ολοκλήρου σύμπαντος εικόνων –ιδιότυπου και καθηλωτικού, διφορούμενου και αινιγματικού–, όπου το παραστατικό εμπλέκεται με το ανεικονικό». (Γράφει ο Γιάννης Μπόλης από την ατομική έκθεση Corrections & Tunings).

Γωγώ Ιερομονάχου

«H ζωγραφική της Γωγώ Ιερομονάχου αξιοποιεί με ευαισθησία και γνώση τη μεγάλη ευρωπαϊκή εικαστική παράδοση ενώ παράλληλα θέλει να μιλήσει προσωπικά μέσα από περίτεχνους συμβολισμούς, ταυτοπροσωπίες και θεατρικές παρενδύσεις. Αξιοποιεί τα μεγάλα μεγέθη, τις δραματικές χειρονομίες της γραφής για να μιλήσει ακριβώς για μεγάλα πάθη, για δραματικές στιγμές που αφορούν τόσο εκείνη αλλά κι εκείνον τον θεατή που αποδέχεται τους κανόνες ενός τέτοιου παιχνιδιού. Ενός παιχνιδιού στο οποίο ο πίνακας γίνεται σκηνή θεάτρου ώστε να ζωντανέψουν εικόνες ενός παρελθόντος που δεν έπαψε ποτέ να είναι επίκαιρο και ενός παρόντος που πάντα επιζητεί την ερμηνεία του. Ενός παιχνιδιού, τέλος, που απαιτεί η φιγούρα, εκτός από μορφοπλαστική αξία, να είναι και ρόλος και μάλιστα μια περσόνα που παθιάζεται να αφηγείται. Ένα πρόσωπο-προσωπείο, άλλοτε πληθωρικά γκροτέσκο, άλλοτε φανατικά παραμορφωμένο, άλλοτε κλοουνίστικη καρικατούρα και άλλοτε καθρέφτης ενός εξπρεσιονιστικού δράματος που λέει ιστορίες. Ένα είδος νεομπαρόκ σκηνογραφίας του εαυτού… Πράγμα που ξαφνιάζει ευχάριστα, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η ζωγραφική είτε είναι ακαδημαϊκά προγραμματική, είτε εννοιολογικά προγραμματισμένη». (Γράφει ο Μάνος Στεφανίδης από την ατομική έκθεση ne.ni.o. – omnia vanitas).

 

 

Last modified: 21/01/2019