Γιάννης Βαλυράκης: Η ανάγκη του «μαζί» και του «χώρια»

Με το αγαπημένο του θέμα, τα πορτρέτα, μας υποδέχεται στη νέα προσωπική του έκθεση ο Γιάννης Βαλυράκης. Με τίτλο «Ανάμεσα» παρουσιάζονται για πρώτη φορά νέα έργα – ακρυλικά σε καμβά. Η έκθεση διαρκεί από τις 18 Οκτωβρίου ως τις 10 Νοεμβρίου και φιλοξενείται στον «Εικαστικό Κύκλο Sianti». Επιμέλεια έκθεσης: Βασιλική Σιαντή.
Με μοναδικό τρόπο ο καλλιτέχνης έχει καταφέρει να διατηρήσει σε κάθε έργο του την ισορροπία ανάμεσα στην προσεκτική παρατήρηση και τον αυθορμητισμό. Με μια ιδιαίτερη ροπή στην αποδόμηση της φιγούρας, με τρόπο αφαιρετικό αλλά ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό,  με το βάρος  να εντοπίζεται στο συναίσθημα, στην ένταση της κίνησης και του χρώματος, οι πίνακες εστιάζουν στην ευθύτητα, τη διαύγεια και συγχρόνως στη χαλαρότητα στην αποτύπωση του θέματος.

Γιάννης Βαλυράκης, Distance II, 2018 Ακρυλικά σε Καμβά 1.60 x 1.10m

Στη νέα δουλειά του ο καλλιτέχνης, εστιάζει κυρίως στη σχέση που δημιουργείται μεταξύ της φόρμας και του χρώματος, αφήνοντας θολή την ιστορία και το νόημα γύρω από αυτά, δίνοντας έτσι το πλεονέκτημα στον θεατή να δημιουργήσει ένα δικό του αφήγημα, ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία. Ένα αφήγημα, επηρεασμένο από την ωμότητα και την αλήθεια του γυμνού, την αποκαλυπτική σε συναίσθημα πόζα κι έκφραση και από μια ροή ανεπηρέαστη από ακαδημαϊκές συμβάσεις, που σαν τη μουσική, δημιουργεί μια άμεση μορφή ανθρώπινης έκφρασης.
Mε μια λεπτότητα ευθεία και λακωνική, ο Γιάννης Βαλυράκης «μιλά» μέσα από τους πίνακές του για αποχωρισμό, μοναξιά και συντροφικότητα, για την ανάγκη του μαζί και του χώρια. Μέσα από τα έργα του μας συστήνει ανθρώπους που νομίζουν πως είναι μόνοι, ενώ στην πραγματικότητα εμείς, ως θεατές, παρακολουθούμε από την κλειδαρότρυπα, παραβιάζοντας την ιδιωτικότητά τους. Ωστόσο, αυτό το παιχνίδι είναι αμφίδρομο: «Οι φιγούρες στους πίνακες μου διασκεδάζουν μαζί με το κοινό και προκαλούν ερωτήματα για το φύλο τους. Το χρώμα, η κίνηση, το φώς κι ανάμεσα τους ένα σώμα, χωρίς ταυτότητα φύλου: Το ανθρώπινο σώμα…» δηλώνει ο Γιάννης Βαλυράκης σχετικά με την νέα του έκθεση λίγες μέρες πριν τα εγκαίνια.
Για τη νέα προσωπική έκθεση του Γιάννη Βαλυράκη ο Μάνος Στεφανίδης γράφει:

Γιάννης Βαλυράκης, One More Time, 2018 Ακρυλικά σε Καμβά 1.40 x 1.00m

Γιατί η ζωγραφική, ένα πράγμα δεν επιτρέπεται να είναι. Βαρετή…

Τί απασχολεί περισσότερο τους ζωγράφους; Το θέμα και η εξεύρεσή του ή η τεχνική του διεκπεραίωση, αυτό που ονομάζουμε φόρμα; Με άλλα λόγια τι πρέπει να υπερισχύει, η μορφή ή το περιεχόμενο;
Στα γεροντικά του κείμενα, ο ασυμβίβαστος μοντερνιστής του Μεσοπολέμου, T. S. Eliot, υποστηρίζει πως δεν πρέπει πλέον να έχει αποκλειστικά η γλώσσα σημασία στην ποίηση, ώστε να είναι ένα ποίημα σύγχρονο. Δηλαδή, μετά τον πρώτο, μαχητικό Μοντερνισμό ενδιαφέρει όχι μόνο το πώς, αλλά και τί λέει κανένας.
Ειδικότερα, μιλώντας για τη ζωγραφική, νομίζω ότι το πιο δύσκολο πράγμα σήμερα είναι η κατάκτηση ξανά της αναπαράστασης: Το πώς δηλαδή, θα αποδώσουμε με τρόπο σύγχρονο τις εικόνες του κόσμου μας. Ενός κόσμου, που αέναα ταξιδεύει αιφνιδιαστικά πολυπρόσωπος και που, δραματικά, αλλάζει κάθε στιγμή. Έτσι ώστε, αυτές οι εικόνες να έχουν ενδιαφέρον και για σήμερα και, ει δυνατόν, για πάντα. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα έγκειται στο πώς μέσα σε αυτόν τον αχανή ορυμαγδό των εικόνων, θα κάνουμε πάλι τη ζωγραφική επίκαιρη, δηλαδή ενδιαφέρουσα, δηλαδή αναγκαία. Πώς θα κάνουμε, τέλος, σύγχρονη τέχνη χωρίς να αγνοούμε την, πανταχού παρούσα, ιστορία.
Ο Γιάννης Βαλυράκης, διαθέτει ένα ισχυρό εικαστικό ένστικτο, αλλά και τη γνώση εκείνη που του επιτρέπει να συνοδοιπορεί με την εποχή του και να εκφράζει αρκετά πειστικά τη γενιά του. Ο Γιάννης, κάνει μια ζωγραφική για το κέφι του και παράλληλα, ενδιαφέρεται και για το κέφι των άλλων. Ίσως- ίσως και για το κέφι των ανθρώπων του αύριο. Αφού, ό, τι κάνουμε σημαντικό τη μια στιγμή, νομοτελειακά θα γίνει ιστορία την επόμενη.

Γιάννης Βαλυράκης Breath 2018 Ακρυλικά σε Καμβά 1.00 x 0.70m

Θέλω να πω, ότι σήμερα δεν μπορείς να παράγεις μια ζωγραφική ερεθιστική και προκλητική, όχι ωραιοπαθή και μουμιοποιημένη μέσα από τις ακαδημαϊκές συνταγές της παράδοσης, αν δεν λάβεις υπ’ όψη σου το σινεμά, τα γκράφιτι, τις διαφημίσεις του δρόμου, τις εικόνες της τηλεόρασης ή του διαδικτύου. Κι αν, όλη αυτή η οπτική ένταση, δεν αποκτήσει έγκαιρα και έγκυρα  την διαχρονική αισθητική σφραγίδα της ζωγραφικής γλώσσας, αυτής της πανάρχαιης μήτρας των εικόνων.
Για μένα, σήμερα ζωγραφική είναι η διαδικασία που μετατρέπει την οπτική πληροφορία, ακόμα και το οπτικό κιτς, σε εικαστική φόρμα. Ώστε, άλλοτε να ξαφνιάζει και άλλοτε να θέλγει. Και που αποποιείται, με χιούμορ και με νεύρο, την διαρκώς καιροφυλακτούσα μικροαστική αισθητική. Αυτό ακριβώς ερευνά με τη δουλειά του κι ο Γιάννης Βαλυράκης.
Ο ζωγράφος, πειραματίζεται σ’ αυτή την ενότητα των έργων του με τα μοναχικά σώματα και την αξόδευτη αισθησιακότητά τους, την κίνησή τους που δεν καταλήγει σε επικοινωνία. Αισιοδοξούν, όμως, κατά βάθος. Ακόμα κι όταν πέφτουν ανάποδα, σαν τις φιγούρες του Baselitz, ή τις «κωλοτούμπες» του Bruce Nauman, έχεις την αίσθηση ότι δεν βουλιάζουν στο κενό αλλά κολυμπάνε σε έναν υδαρή χώρο, σχεδόν ευτυχισμένα. Σαν άγγελοι που έχασαν μεν τα φτερά τους, αλλά και όχι την επιθυμία να πετάξουν.

Αυτή η αμφιθυμία των εικόνων του, κάνει τον Βαλυράκη  να επιμένει  στην αποσπασματικότητα, στο gros plan, εκεί που η νέο pop θεματολογία του, συναντά την νεοεξπρεσιονιστική ιδιοσυγκρασία του: μια πλάτη που σκύβει σε μια χορευτική κίνηση, ένα χέρι που απλώνεται σαν επιθυμία, ένα κορίτσι που ονειρεύεται κρεμασμένο στον ουρανό, ένα ζευγάρι που αποφάσισε να κοιτάζει άλλου, illustration ενός σεναρίου για το ζευγάρωμα και τον χωρισμό, που δεν έχει ακόμα γραφτεί. Κι όλα αυτά, με φόρμες υπαινικτικές, ανάμεσα στο μίνιμαλ και το μνημειώδες, θερμά εκρηκτικά χρώματα, φαρδιές πινελιές αμφιδέξιες σαν αυτοσχεδιασμοί στα ντραμς. Ένας Giovanni Boldini που ξέφυγε από την Belle Époque για να ξεπεζέψει στον 21ο αιώνα.
Α… και τα σχέδια του με μελάνι, τόσο μαστόρικα, ώστε να μην φαίνεται η μαστοριά και τόσο κλασικά, ώστε να γίνονται μοντέρνα.
Υπάρχουν και άλλα, αλλά αυτά θα σας τα πω μιαν άλλη φορά.

Υγ. Ο Γιάννης δεν καπνίζει, το ‘χει, αλλά οι φιγούρες του καπνίζουν ακατάπαυστα. Ο ίδιος αρκείται να μελετάει τον αυθορμητισμό των κινήσεων τους, αξιοποιώντας τα πικρά κίτρινα του Andy Warhol ή τα οξύτονα πορτοκαλιά του Γιώργου Βακιρτζή στις μεταπολεμικές γιγαντοαφίσες. Συγκινητικό.
Μάνος Στεφανίδης, 27 Σεπτεμβρίου 2018

Event Information
Εικαστικός Κύκλος Sianti, Βασ. Αλεξάνδρου 2 και Μιχαλακοπούλου, Αθήνα 11634, Πίσω από την Εθνική Πινακοθήκη – Μετρό Ευαγγελισμός
Εγκαίνια: Πέμπτη 18 Οκτωβρίου, 19.30
Διάρκεια έκθεσης: 18 Οκτωβρίου – 10 Νοεμβρίου 2018
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή  10.00 – 20.00 Τετάρτη 10.00-15.00 Σάββατο 10.00-16.00 Κυριακή και Δευτέρα κλειστά
Πληροφορίες: Τηλ. 210 7245432, 210 3648335 info@ikastikos-kiklos.com  www.ikastikos-kiklos.com

 

Last modified: 12/11/2018