Γιάννης Αντωνόπουλος: Όταν ένα θέμα με συγκινήσει πολύ, το ζωγραφίζω ασταμάτητα!…

Γιάννης Τζιμούρτας
Δημοσιογράφος

Ο ζωγράφος που αγάπησε το γκρι και το έκανε ταυτότητα του…

Η ομίχλη πλησιάζει πιο απαλά κι από τη γάτα. Όταν ξυπνάς το πρωί όλα είναι γκρι κι εσύ, παιδί, αναρωτιέσαι πώς ήρθε στην αυλή χωρίς να ακουστεί έστω ένα ψίθυρος; Βλέπεις από το παράθυρο τους ανθρώπους να χάνονται μέσα στο αθόρυβο γκρι. Τι να κρύβεται πίσω από αυτό το σύννεφο; Που πάει η ομίχλη όταν φεύγει;
Και κάποια στιγμή την ανακαλύπτεις μόνος σου. Σταματάς να την βλέπεις από το παράθυρο, βγαίνεις έξω και χάνεσαι μέσα της. Γνωρίζεις τον αθόρυβο επισκέπτη. Βρίσκεσαι σ΄ ένα καινούργιο κόσμο.
Έτσι είναι ο κάμπος. Η ομίχλη είναι μέρος της ζωής του και της ζωής των ανθρώπων του. Αυτή την ομίχλη ο καλλιτέχνης δεν την ξεπέρασε ποτέ. Το γκρι έγινε η εμμονή του και η ταυτότητα του. Τα περισσότερα πρόσωπα και αντικείμενα που ζωγραφίζει ο Γιάννης Αντωνόπουλος μοιάζουν να βγαίνουν μέσα από το γκρι της ομίχλης…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Λένε ότι στόχος του καλλιτέχνη είναι να καταστήσει ορατές τις εσωτερικές του αλήθειες. Αυτή η αχλή που υπάρχει σε κάποια έργα σου, ή ακόμη υπονοείται με τη χρήση του γκρι, είναι (πολλές φορές ανοιχτό) παραβάν της εσωτερικής σου αλήθειας;

Όταν κάποιος είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, είναι λογικό να κουβαλάει τα βιώματά του, σε εμένα έπαιξε ρόλο που έζησα τα παιδικά μου χρόνια στην Καρδίτσα, και αυτό που μου έμεινε να θυμάμαι έντονα, ήταν η ομίχλη, η οποία άρχιζε το Φθινόπωρο και τελείωνε την Άνοιξη. Έβλεπε κανείς τις φιγούρες να ξεπροβάλουν μέσα στο χώρο χωρίς περιγράμματα χωρίς σκιές και βέβαια χωρίς χρώματα, ή και αν υπήρχαν χρώματα ήταν αμυδρά. Μοιραία λοιπόν, ειδικά σε ένα μικρό παιδί πολύ παρατηρητικό όπως ήμουν εγώ να χαραχτεί μέσα μου μια άλλη ματιά.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Στη Φιλανδία η ομίχλη είναι ταυτισμένη με τη ζωή των κατοίκων .Ένας από τους γνωστότερους καλλιτέχνες της χώρας αυτής είχε πει, ότι οι νιφάδες που δημιουργεί αυτό το μουντό, το ομιχλώδες περιβάλλον, είναι επιστολές που στέλνει ο ουρανός.

Ναι, και θα συμπλήρωνα σε αυτά που προείπα με την ομίχλη, και μια και δεν μπορούσα να διακρίνω περιγράμματα στις φιγούρες και στα αντικείμενα λόγω της ομίχλης που διαρκώς πάλλονταν. Άρχισα να έχω πρόβλημα μετά που ήρθα στην Αθήνα, έβλεπα τους άλλους να σχεδιάζουν και να περιγράφουν. Και εγώ έβλεπα μόνο όγκους, όπως οι γλύπτες, με πήρε πολύ να καταλάβω και να περικλείω τις φόρμες σε περιγράμματα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣΚάπου διάβασα ότι αυτό το γκρι στα έργα σου, χαρακτηρίζεται σαν η ταυτότητά σου. 

Η αλήθεια είναι ΝΑΙ, κατά ένα περίεργο τρόπο με διακατέχουν εμμονές, όταν ένα θέμα με συγκινήσει πολύ, κολλάει μέσα μου και δεν βγαίνει με τίποτα, και το ζωγραφίζω ασταμάτητα. Για παράδειγμα την δεκαετία του 80 έμπαινα στο εργαστήριο το πρωί, και έβλεπα μια άσπρη μπλούζα, από αυτές τις ιατρικές, που φορούσα για να μη λερώνομαι, (τότε ζωγράφιζα 12-14 ώρες το 24ωρο) φεύγοντας το βράδυ την πετούσα πάνω σε μια καρέκλα. Ένα πρωινό που μπήκα και την είδα έτσι μου άρεσε να την ζωγραφίσω. Άρχισα να κάνω διάφορες σκέψεις. Η καρέκλα το στασίδι του ανθρώπου για ξεκούραση, και το ρούχο ριγμένο έτσι επάνω, έφερνε στο νου την ανθρώπινη παρουσία ή την ανθρώπινη απουσία. Αυτό το θέμα με πήρε πάνω από 10 χρόνια να το ζωγραφίζω ασταμάτητα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Όπως επίσης όταν πήγα να δω ένα φίλο ζωγράφο (τον Κίκο Λανίτη) στην Κύπρο και πήγαμε σε ένα σπίτι που έχει στο βουνό, και είδαμε ένα μεγάλο μέρος του δάσους που είχε καεί. Εκεί  είδα ένα δένδρο καμένο που θύμιζε την Νίκη της Σαμοθράκης, κόλλησα και με αυτό το θέμα το ζωγράφιζα 6-7 χρόνια. Οι διαστάσεις που ζωγράφιζα ήταν μεγάλες, όταν προσπαθούσα να κάνω μικρών διαστάσεων έργα, έβγαιναν πολύ αδύνατα, Και η υπομονή ενός φίλου να προσπαθήσω να κάνω μικρά. Έτσι αποφάσισα να κάνω πολλά μικρά έργα σε ένα μεγάλο τελάρο και να τα κόψω σε πολλά μικρά. Το είδα το τελάρο έτσι και μου άρεσε.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Έκανα μια έκθεση έτσι στην γκαλερί Κρεωνίδης στο Κολωνάκι στην οδό Κανάρη. Ξαναέκανα άλλη μία με μικρότερα τα θέματα μέσα σε μεγάλο τελάρο. Με πλησίασε τότε ένας αγοραστής και μου είπε «αυτά μου θυμίζουν ιδεογράμματα». Μου έδωσε μια ιδέα να σκεφτώ… Πως προέκυψαν οι γραφές, και άρχισα να ψάχνω την αρχή των γραφών… και αργότερα κατέληξα να ψάχνω τι γινόταν στην αρχαία Ελλάδα. Με τις γραμμικές γραφές… ασχολήθηκα πάνω από 10 χρόνια και με αυτό το θέμα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ανήκεις στη γενιά του ‘80.Τι νοσταλγείς από την πραγματικά γόνιμη δεκαετία για την σύγχρονη Ελληνική τέχνη;

Η αλήθεια είναι ότι δεκαετία του 80 είχε προτάσεις. Για παράδειγμα η παρέα η δική μας κατήργησε σχεδόν τα θερμά χρώματα από την παλέτα της. Δουλεύαμε πολύ τα ψυχρά χρώματα. Γρήγορο και τραχύ σχέδιο, ένας ελεγχόμενος εξπρεσιονισμός. Αλλά κάθε εποχή έχει τις δικές της προτάσεις.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Πως και πόσο άλλαξε το ύφος της δουλειάς σου με την πάροδο του χρόνου;

Δεν θα έλεγα πως άλλαξε το ύφος, αλλά η θεματολογία. Για παράδειγμα τοπία δούλευα. Πάρα πολύ στα διαλείμματα από τις εμμονές μου, αλλά δεν τα έδειχνα, αλλά κάποια στιγμή είπα να τα δείξω. Επίσης φιγούρες και μάλιστα πολύ ρεαλιστικές, εδώ ο προβληματισμός μου είναι η θεατρικότητα και η σκιές τους. Δεν τις έχω δείξει ακόμα.

Αν σου ζητούσε κάποιος να ζωγραφίσεις αυτό που περνάμε σήμερα, τι θέμα θα διάλεγες;

Δεν ξέρω, με παραγγελία δεν μπορώ να ζωγραφίσω. Αν και με την κλεισούρα στο σπίτι, ίσως και να έρθει κάτι, θα δούμε. Πάντως όσο είμαι σπίτι σχεδιάζω συνέχεια.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Εσύ ένας αθλητής, Μαραθωνοδρόμος, που δεν  έχει αφήσει στάδια, ταρτάν και μεγάλες διαδρομές απάτητες, πως αντιμετωπίζεις αυτή την κλεισούρα;  

Αν υπολογίσω τα χιλιόμετρα που έχω κάνει μέχρι τώρα, θα πρέπει να έχω τρέξει την περίμετρο της γης. Καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι για μένα να μένω μέσα πάνω από είκοσι μέρες. Αλλά για να είμαι ειλικρινής ανεβαίνω λίγο στην ταράτσα, αλλά και στο σαλόνι έχω μαζέψει τα έπιπλα και  δημιούργησα χώρο και γυμνάζομαι. Τρέχω και λίγο 4-5 χιλιόμετρα.

Last modified: 08/04/2020