ΑΡΤΕΜΙΣ ΑΛΚΑΛΑΗ 2020 – Τώρα το σπίτι αποκτά μια νέα διάσταση

Καθώς η πρόσφατη κρίση επέβαλε μια αναγκαστική επιστροφή στο σπίτι, το σπίτι εν μία νυκτί, γίνεται το επίκεντρο του κόσμου μας. Έκπληκτοι και απορημένοι βιώνουμε το γνωστό/ άγνωστο χώρο μας και εξερευνούμε εκ νέου τη μορφή και το περιεχόμενο του.
Μορφή και περιεχόμενο τόσο οικεία και ταυτόχρονα αχαρτογράφητα.
Γωνιές, υλικά, εικόνες, χρώματα, διαδρομές και χώροι αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

Λαβύρινθος

Παρουσίες, απουσίες, ήχοι και σιωπή καθορίζουν το νέο εσωτερικό μας τοπίο.
Η εστία τελικά παραμένει αυτό που πάντα υπήρξε: o κατεξοχήν Τόπος όπου βιώνεται η εμπειρία, ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στο μέσα και στο έξω, ο χώρος όπου ο καθένας διαμορφώνει την εικόνα του εαυτού αλλά και τις σχέσεις με τον Άλλο.

Το δώρο

Τέλος το σπίτι ως χώρος προσωρινού εγκλεισμού αποκτά μια νέα διάσταση, αναδεικνύοντας την διαφοροποιημένη ατομικότητα, τους τρόπους με τους οποίους ο καθένας αντιλαμβάνεται, διαχειρίζεται και τέλος αξιοποιεί δημιουργικά τον πιο προσωπικό του χώρο.

Η ταινία

Το προσωρινό σπίτι της εικόνας

  της Ελισάβετ Πλέσσα

Ίσως το πρώτο πράγμα, μετά τη φιγούρα των γονιών του, που ζωγραφίζει κανείς να είναι το σπίτι. Η ελάχιστη αναπαράσταση της ένωσης ενός τετραγώνου και ενός τριγώνου με ένα παραλληλόγραμμο που εξέχει στο πλάι, αρκεί για να χωρέσει μέσα της ό,τι σημαίνει για τον καθένα η έννοια, η μνήμη, το όνειρο ενός σπιτιού. Η Άρτεμις Αλκαλάη κατόρθωσε να στεγάσει στην αρχετυπική αυτή εικόνα όλο της το έργο.
Στην τωρινή έκθεσή της παρουσιάζει, σχεδόν πανηγυρικά, μια μεγάλη σειρά από κατασκευές σχηματοποιημένων σπιτιών πανομοιότυπων διαστάσεων, που έχουν κοπεί πάνω σε βάσεις από ξύλο, έχουν επενδυθεί με διαφορετικά υλικά και έχουν δουλευτεί με ποικίλες τεχνικές.

you and me

Αποχωρισμός ΙΙ

Πρόκειται για έργα που ξεκίνησαν το 1999-2000 και τα οποία, ενώ αποτελούν αυτόνομες εικαστικές προτάσεις, παράλληλα αναφέρονται σε διάφορους σταθμούς του έργου της αλλά και στις βασικές εμμονές που το διακατέχουν.
Όλα: η ζωγραφική απεικόνιση και αργότερα η φωτογραφική αποτύπωση των υφασμάτων-τοπίων μέσα από τις πτυχές των οικογενειακών δεσμών της Αλκαλάη με τις στόφες και τα χρώματά τους· η γλυπτική προσέγγιση των ίδιων υφασμάτων που τσαλακώνονται και κοκαλώνουν με κόλλα για να γίνουν ανάγλυφα και να περάσουν προς τον κόσμο της γλυπτικής· οι μαριονέττες από παπιέ μασέ αλλά και τα κοστούμια και τα σκηνικά της για το

Υφασμα

θέατρο και τον χορό – τρισδιάστατες εκδοχές της ζωγραφικής της· η στροφή στην ίδια τη φύση του υφάσματος μέσα από το κατεξοχήν υφαντικό μέσο, τον αργαλειό· το αναπόφευκτο βήμα προς το κέντημα και η ανακάλυψη εκεί, στις ψηφίδες του καμβά, του βασικού μοτίβου της δουλειάς της, που είναι τα ανθρωπάκια· η ταύτιση της βελονιάς με το pixel της ψηφιακής εικόνας· οι στροβιλιστές κόκκινες κορδέλες-νήματα ζωής και αίματος· οι φωτογραφίες με τα ανθρώπινα μέλη της παρουσίας και της απουσίας αλλά και εκείνες με την ψηφιακή ένωση των φωτογραφημένων μερών ενός υφαντού· το κέντημα της ζωής και το ξήλωμα του θανάτου· ο λαβύρινθος και η σπείρα που πήγαν κόντρα στο οριζόντιο και στο κάθετο του αργαλειού· τα χαλιά με το χτίσιμο μιας σύγχρονης εικαστικής σύνθεσης μέσα από την παραδοσιακή ύφανσή τους· η πρωτογενής σχέση με τα φυσικά υλικά και την επεξεργασία τους· όλα στο έργο της Αλκαλάη τείνουν στη «σύμπλεξη» της φύσης με τον πολιτισμό, της χειροτεχνίας με την τεχνολογία, του παρελθόντος με ένα παρόν που εκείνη βρήκε τον τρόπο και τον τόπο να το εγκαταστήσει: «Το σπίτι γίνεται ο αργαλειός μου πάνω στον οποίο εξυφαίνεται η εικόνα».

Last modified: 14/04/2020