Ένα κουβάρι μπορεί να είναι ο χρόνος που μας τυλίγει. Διαρκής πορεία χωρίς αρχή και τέλος. Η ζωή που θέλουμε να κρύβουμε∙ να μας ανήκουν οι αθέατοι κόμβοι — τα τραύματα, οι μνήμες, τα πάθη, οι έρωτες, τα απωθημένα, τα όνειρα…
Κι αν το κουβάρι λυθεί;
Τα κουβάρια της ζωγράφου Αθηνάς Λατινοπούλου δεν θα λυθούν ποτέ. Τα παίρνει μαζί της καθώς σήμερα πέρασε στην αιώνια Ανατολή. Έφυγε για να συναντήσει τον αγαπημένο της Χανκ με την ανάμνηση του οποίου έζησε ως την τελευταία ανάσα της ζωής της.
Η φιλία με την Αθηνά ήταν δώρο — μια υπέροχη γυναίκα, μια μεγάλη ψυχή.
Η ζωή της σημαδεύτηκε από κόμβους που έλυνε με πείσμα, πάθος και πόνο.
Κι όλα αυτά έγιναν σημάδια που κράτησε κρυμμένα στα πολύχρωμα κουβάρια της.
Εκεί φύλαξε και τις υπέροχες μέρες που έζησε με τον Hank van Borkel, τον σημαντικό Ολλανδό ζωγράφο και γλύπτη που τη συνάντησε στην Πλάκα, την αγάπησε, εγκαταστάθηκε στη χώρα μας και έγινε τα πάντα για εκείνη. Άλλωστε όπως είχε γράψει στο Art22.gr η Αθηνά «Οι εραστές δεν συναντιούνται σε κάποιο σημείο. Βρίσκονται ο ένας μέσα στον άλλο συνεχώς»
Γιάννης Μ. Τζιμούρτας
Last modified: 10/10/2025
Χρήστος Κάλφας: Η κάθε γενιά πλέκει το δικό της μύθο
Δημήτρης Κούκος: Δεν μπορείς να κάνεις ότι θέλουν οι άλλοι. Είναι ιερή η σχέση με το έργο
Μιλένα Δημητροκάλλη: Μυσταγωγία Ψυχής και Χρώματος
Ο Αχιλλέας Πιστώνης – Δημήτρης Αγγελόπουλος: Ο δάσκαλος συνάντησε το μαθητή τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης









