In between: Μετουσιώνω τη γνώση μου σε νέες σταθερές, ξεκινάω πάλι

Μαρία Ξυπολοπούλου
Φιλόλογος – Συντ. Θεμάτων Πολιτισμού

Τίνα Χριστοπούλου ΜεταίχμιοΆνθρωποι. Πράξεις. Στιγμές.
Κατευθύνσεις. Συμβουλές. Επιρροές. Επιλογές…

Εμπειρίες. Αναμνήσεις. Απώλεια…
Δάσκαλοι. Γονείς. Φίλοι. Σύντροφοι. Προϊστάμενοι… οι άνθρωποι της ζωής μας.
Πόσες φορές ήμαστε ενδιάμεσά τους και καλούμαστε να επιλέξουμε το δρόμο εκείνο που θα καθορίσει το μέλλον μας… 

Ειρήνη Ζεϊμπέκου, «Υπάρχει κανείς εδώ;» 

Το art22 βρέθηκε στα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης φωτογραφίας και βίντεο «In between» που οργανώνεται σε κοινή συνεργασία τεσσάρων ιδρυμάτων ( ΑΠΘ, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, ΤΕΙ Αθήνας τμήμα φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, Metapolis χώρος φωτογραφίας Τέχνης και Πολιτισμού.)
Ανάμεσα στο τώρα και το χτες. Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Στο μαύρο και τα υπόλοιπα χρώματα. Ανάμεσα στο φόβο που φανερώνουμε και αυτόν που κρύβουμε μέσα μας. Ανάμεσα στις χαραμάδες μιας ξύλινης κλειδωμένης πόρτας, εκεί που  η φθορά αφήνει μικρά κενά για όσους ψάχνουν μια μυστική περιουσία. Ανάμεσα σε τρελές σκέψεις και τραγικούς δισταγμούς ακροβατεί η ωριμότητα και η αλήθεια. Ανάμεσα στα χέρια σου ψάχνω την ελπίδα. Ανάμεσα σε αγκαλιές και δάκρυα βρίσκω καταφύγιο. Ανάμεσα σε εσένα και σε εμένα,  στα χέρια μας, στο άγγιγμά τους. Ανάμεσα στη φυγή και την παραμονή, στην υπομονή και την παραίτηση. Ανάμεσα στο πραγματικό και τη ζάλη, το ρητό και το άρρητο. Ακροβάτες ανθρώπινης ζάλης. Δεν είναι σπάνιο βλέπεις να βρίσκεις λουλούδια ανάμεσα σε αγκάθια.

A ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΣΩΤΗΡΗΣ

Υπεύθυνοι υλοποίησης του project
Γιώργος Κατσάγγελος (Καθηγητής Φωτογραφίας), Στέλιος Ντεξής (Λέκτορας / Visual Artist) από το ΑΠΘ, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών (Εργαστήριο Φωτογραφίας).
Γρηγόρης Βλασσάς (Καθηγητής Φωτογραφίας), Μυρσίνη Βουνάτσου (Εργαστηριακός Συνεργάτης / Visual Artist) από το ΤΕΙ Αθήνας, Τμήμα Φωτογραφίας & Οπτικοακουστικών Τεχνών -Εργαστήριo Βίντεο (ΙΙ & ΙΙΙ)
Βασίλειος Μπούζας (Διδάσκων / Εικαστικός, Υπεύθυνος Εργαστηρίου Πολυμέσων), Γεώργιος Δρόσος (Video Artist / Μηχανικός Εικόνας και Ήχου, Εργαστήριο Πολυμέσων) από το Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Εργαστήριο Πολυμέσων.
Γιάννης Γιαννακόπουλος (Φωτογράφος – Φωτοειδησιογράφος), Κώστας Κουρτίδης (Φωτογράφος) από το Metapolis-Χώρος Φωτογραφίας Τέχνης & Πολιτισμού.

Το In Between πραγματεύεται την έννοια του «Ενδιάμεσου» που ανάγεται σε διαμεσολαβητή μεταξύ επιλογών και πιθανοτήτων, ή όπως η Κική Δημουλά αναφέρει ως «Διαπραγματεύσεις μεταξύ δυσδιάκριτου και αγνώστου (όπου) Τελεσφορεί το ενδιάμεσο». Η έννοια του ενδιάμεσου στην τέχνη μοιάζει να εδράζεται στο «φυσικό» της χώρο τόσο σε φιλοσοφικό-εννοιολογικό όσο και σε διαδικαστικό-πρακτικό επίπεδο, συμπεριλαμβάνοντας σημεία τόσο ζωτικά, όπως τη σχέση του ίδιου του καλλιτέχνη με το ειδικό μέσο του και τη σχέση του με το κοινό, αλλά και το «κενό» της απόστασης ανάμεσα στο έργο και το θεατή.

in betweenΗ ιστορικός τέχνης και σύμβουλος επιμέλειας της έκθεσης Βασιλική Βαγενού επισημαίνει:«Στην έκθεση αυτή ο κάθε καλλιτέχνης έχει επεξεργαστεί διαφορετικές πτυχές της έννοιας με έναν εντελώς προσωπικό του τρόπο, παρόλο που αρκετά έργα έχουν ως αφετηρία τους «κλασικές» θεματικές επιλογές, όπως την κίνηση μέσα στο αστικό τοπίο ή το ανθρώπινο σώμα ως άλλωστε και το υπέρτατο όριο ανάμεσα στην ανυπαρξία και την ύπαρξη. Η έννοια του ενδιάμεσου χώρου παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, τόσο μέσα από ένα πρίσμα εννοιολογικό ή συμβολικό, όσο και με όρους πρακτικούς ή εν τέλει και μέσα από έναν συνδυασμό των δύο: για παράδειγμα η απόσταση που διανύει το βλέμμα του θεατή προς το έργο τέχνης είναι μεν ένας χώρος τοπικός, «μετρήσιμος», αλλά εμπεριέχει και την πρόσληψη και την ερμηνεία του ίδιου του έργου τέχνης, μετουσιώνεται λοιπόν και σε ένα χώρο μεταφορικό, γεμάτο από ιδέες και μηνύματα».

OΣτην κεντρική video – εγκατάσταση στο χώρο οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να προσεγγίσουν μέσα από την προβολή διαφορετικές διαστάσεις της έννοιας του ενδιάμεσου. Το ενδιάμεσο ως διαχωρισμό, αλλά και ως μια ασφυκτική κατάσταση. Μια νεαρή γυναίκα ανάμεσα σε επιφάνεια και νερό, ένας νεαρός άντρας ανάμεσα σε τείχη που στενεύουν ασφυκτικά μέχρι που τον αφανίζουν, είναι μερικά παραδείγματα. Η προβολή διαρκεί περίπου 2 ώρες και αποτελείται από μικρά ανεξάρτητα μεταξύ τους video.

«Το ενδιάμεσο θεωρώ πως αποτελεί γενικά στοιχείο αντικειμενικότητας και υπεροχής για τον τρόπο σκέψης. Εξασφαλίζει έναν ορισμένο χώρο και χρόνο όπου έχει κάποιος το πλεονέκτημα να δει και να σκεφτεί ψύχραιμα και πιο αποτελεσματικά, κάτι που αποτελεί επιτακτική ανάγκη για τους τόσο ευμετάβλητους καιρούς. Η έκθεση θεωρώ πως μας δίνει αυτήν την ευκαιρία για σκέψη. Στο γεμάτο αντιθέσεις και υπερκινητικό κέντρο της Αθήνας η ζωή εξελίσσεται όμως ίσως και να αυτοπαγιδεύεται σε ένα κύκλο αεργίας και όχι ανεργίας. Έτσι και στο video-έργο πραγματεύομαι αυτήν την υπερκινητική διάσταση της πόλης. Όσο η ζωή και οι ιστορίες των ανθρώπων τρέχουν πάνω της, μέσα της τρέχει το μετρό το οποίο όμως τρέχει πάντα σε κύκλους. Έτσι λοιπόν πολλά έχουν αλλάξει στον χρόνο ανάμεσα σε δύο στάσεις όμως για μας που είμαστε κάτω από την γη ελάχιστη είναι η εξέλιξη. Γίνεται εντέλει μια αναφορά στο ενδιάμεσο υποσυνείδητο(υπόγειο) και το συνειδητό καθώς και στον χρόνο εκείνο όπου η σκέψη λαμβάνει χώρα και θεωρώ πως είναι πάντοτε ένας ενδιάμεσος χρόνος» μας λέει ο Γιώργος Καζίας, φοιτητής του ΤΕΙ Αθήνας.

Kazias the train and the platform_TEI[16-21-52]Αυτό που καθιστά την έκθεση In Between ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι το γεγονός ότι ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να δει κάτι: μια πολύπλευρη δουλειά που αποτελείται από video performance, φωτογραφίες αλλά και κείμενα που συνοδεύουν τις φωτογραφίες των μεγαλύτερων ηλικιακά φοιτητών. Είναι σημαντικό να εστιάσει κανείς στο γεγονός ότι η έκθεση δίνει την ευκαιρία τόσο σε τελειόφοιτους φοιτητές όσο και σε πρωτοετείς και δευτεροετείς να εκτεθούν μπροστά στο κοινό και να δουλέψουν σε πιο επαγγελματικές συνθήκες. Έτσι οι φοιτητές  διαφορετικών ιδρυμάτων, ιδιωτικών και δημοσίων, κλήθηκαν να συνεργαστούν και να προετοιμάσουν κατά τη διάρκεια ενός ακαδημαικού έτους και υπό την επίβλεψη των καθηγητών τους και των επιμελητών, το έργο τους που θα εστίαζε στο θέμα του ενδιάμεσου.

Όπως τονίζει η υπεύθυνη επικοινωνίας και εργαστηριακός συνεργάτης του τμήματος φωτογραφίας και οτπικοακουστικών τεχνών στο  Τ.Ε.Ι. Αθήνας, Μυρσίνη Βουνάτσου «Θέλαμε το θέμα είναι εύκολο να προσεγγιστεί από όλους τους φοιτητές, να είναι ευρύ, λαμβάνοντας υπόψη το ότι είχαμε να κάνουμε με A Μίνα , προβληματισμοί για τη σύγχρονη γυναίκαδιαφορετικές ηλικιακές ομάδες που θα έπρεπε να συνεργαστούν αλλά και με διαφορετικά εκφραστικά μέσα( φωτογραφία και βίντεο). Όταν βρίσκεσαι ‘’στο ενδιάμεσο’’ έχεις μια ευρεία οπτική για τα πράγματα. Είσαι ακριβώς στη μέση. Έχεις τη δυνατότητα να δεις με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Όλες οι επιλογές είναι ανοιχτές γιατί δεν έχεις πάρει ήδη θέση».

Στην ευχαριστήρια ομιλία τους τόσο οι επιστημονικοί συνεργάτες όσο και οι επιμελητές τόνισαν την προσπάθεια των φορέων για την υλοποίηση του συγκεκριμένου project και εξέφρασαν την επιθυμία τους και την ευχή να συνεχιστεί και στο μέλλον μια παρόμοια συνεργασία. Τα εγκαίνια της έκθεσης να αναφέρουμε ότι μεταδόθηκαν απευθείας από το διαδίκτυο με live streaming για να διευκολυνθούν κυρίως οι φοιτητές του τμήματος της Θεσσαλονίκης και της Φλώρινας που λόγω εξεταστικής δεν κατάφεραν να παρευρεθούν. Το video βρίσκεται ήδη στην ιστοσελίδα του Metapolis.

Skryhanava-TasianaTEIΗ ιστορικός τέχνης και σύμβουλος επιμέλειας του project  Βασιλική Αθηνά Βαγενού, σημείωσε πως ανέκαθεν οι καλλιτέχνες καλούνται να δημιουργήσουν και να δράσουν σε ενδιάμεσους χώρους όπως είναι το συνειδητό και το ασυνείδητο, η φαντασία και η πραγματικότητα. Η υπεύθυνη επικοινωνίας Μυρσίνη Βουνάτσου συμπλήρωσε λέγοντας πως το εγχείρημα αυτό, που περιλαμβάνει 150 έργα, φωτογραφίες και video, επιβεβαιώνει ότι στην Ελλάδα δεν στερούμαστε εικαστικών ταλέντων. Ο φωτογράφος – φωτοειδησιογράφος από το Metapolis και μέλος της επιμελητικής ομάδας του In Between, Γιάννης Γιαννακόπουλος ευχαρίστησε χαρακτηριστικά «την τρέλα των δασκάλων και των μαθητών» που ξεκίνησαν να δουλεύουν το project και συνεργάστηκαν με επιτυχία μεταξύ τους και πολύ όρεξη για να το παρουσιάσουν. 

Anastasia triantafilou fallen TEETFΜεγάλωσα και άφησα πίσω τα παιδικά, τα εφηβικά, τα πρώτα ανάλαφρα χρόνια της πρώιμης νιότης. Νιώθω να βρίσκομαι στο μεταίχμιο της ουσιαστικής μου ζωής, περιμένοντας να βιώσω την ουσία του χρόνου που απλώνεται μετά την οικογένεια των παιδικών μου χρόνων, πριν τη δική μου καταληκτική εξέλιξη, αν έρθει, όποτε συμβεί, αν υλοποιηθεί μέσα μου…
Κοιτάω πίσω, αξιολογώ τις συντεταγμένες του παρελθόντος, βυθίζομαι στην πραγματικότητα του παρόντος, ονειρεύομαι τις πιθανότητες του μέλλοντος.A  securedownload Αποτιμώ τις εικόνες μου όπως μου τις παρέδωσε το περιβάλλον μου, αμφισβητώ τις σταθερές τους, απορρίπτω τον ορθολογισμό τους, στηρίζομαι στα πόδια μου, κοιτάω πίσω μου, εστιάζω μπροστά μου. Τραβάω νοητές γραμμές, πατάω στην αστάθειά τους, αναρωτιέμαι που θα με πάνε, που τέμνονται στο διηνεκές. Φοβάμαι, προσποιούμαι ότι ξέρω που πάω, βυθίζομαι σε ανασφάλειες, αναδύομαι πιο δυνατή, πιο αποφασισμένη, είμαι ελεύθερη. Μετουσιώνω τη γνώση μου σε νέες σταθερές, ξεκινάω πάλι.
Μεταχειρίζομαι εμπειρίες και εικόνες από αυτά που ξέρω, φαντάζομαι το μέλλον σε φόρμες πρωτογενείς, ξοδεύω τις μέρες, οραματίζομαι τις νύχτες.
Είμαι ανάμεσα στο πριν και στο μετά, δημιουργώ το καινούργιο μου εγώ, κάθε στιγμή, κάθε μέρα μετουσιώνομαι.

Τίνα Χριστοπούλου, Μεταίχμιο

Ένα ιδιαίτερα συγκινητικό έργο είναι αυτό της Τίνας Χριστοπούλου, τεταρτοετής φοιτήτρια του Metapolis.  «Για εμένα το ενδιάμεσο εκφράζεται στο έργο μου μέσα από μια προσωπική εμπειρία.  Ο θάνατος του πατέρα μου πριν από λίγα χρόνια άλλαξε τη ζωή μου.Νιώθω συχνά ότι βρίσκομαι στο μεταίχμιο, σε ένα μεταβατικό σημείο όπου οι εμπειρίες χωρίζονται στο πριν και το μετά». Το έργο της Τίνας, αποτελείται από δύο φωτογραφίες που στο ενδιάμεσο υπάρχει ένα κενό∙ από τη μια πλευρά έχουμε μια οικογενειακή φωτογραφία με τρία μέλη, και από την άλλη συναντάμε κάποια χρόνια μετά, τα ίδια μέλη στις ίδιες θέσεις, με αισθητή την απουσία του ενός από αυτά. «Είναι η πρώτη φορά που εκτίθεται στο κοινό μέσα από ένα προσωπικό βίωμα»,  συμπληρώνει.

A Σωτήρης ΚαινούργιοςΣτο έργο του Σωτήρη Καινούργιου, συναντάμε το εσωτερικό ενός παλιού νεοκλασικού σπιτιού.Ο ίδιος σημειώνει: «Η συγκεκριμένη φωτογραφία προέκυψε από μια φωτογράφιση που είχα προγραμματίσει να κάνω με μια κοπέλα στο σπίτι όπου είχε μεγαλώσει όταν ήταν παιδί. Όταν φτάσαμε στο χώρο άρχισε να μου διηγείται παιδικές αναμνήσεις που τις ερχόντουσαν στο μυαλό σαν κάτι δυσάρεστο.Έτσι μου γεννήθηκε η ιδέα να προσπαθήσω με το φακό μου, ως παρατηρητής, να αποτυπώσω το πώς η νεαρή γυναίκα προσπερνάει τις δυσάρεστες αναμνήσεις που τις φέρνει στο νου ο χώρος».

Περπάτησε ανάλαφρα μέσα από την παιδική της ηλικία και την προσπέρασε. Αρνήθηκε να κοιτάξει πίσω, οι αναμνήσεις την πονούσαν.
Μου ζήτησε να δω εγώ το παρελθόν… να βρω, ν αγγίξω τα ίχνη που άφησαν τα πέλματά της στο χρόνο.
Να γίνω το μέσο, ο ενδιάμεσος, μήπως με μια εικόνα βρει στην καρδιά της τη συγχώρεση. 

Περγάμου 10, Σωτήρης Καινούριος

OΠροσεγγίζοντας από τη δική της σκοπιά την έννοια του ενδιάμεσου, η Μίνα Βλαχανδρέα, δίνει κοινωνική διάσταση στο έργο της, θίγοντας μέσα από αυτό τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στη σύγχρονη κοινωνία. «Η γυναίκα που παρατηρώ στο δρόμο και στον καθρέφτη μου βιώνει μεθοδευμένη συμπίεση από τη στιγμή της γέννησης ως το τέλος της ζωής. Έχει λιγοστές ευκαιρίες απόδρασης τις οποίες συνήθως αποποιείται δεχόμενη εκτός από την εξωτερική συμπίεση μια προσωπικά επιβεβλημένη σύνθλιψη. Βιώνει μια ζωή ‘’in between’’ νοητών συμπληγάδων που καλείται να διαχειριστεί μόνη και αβοήθητη, όσο καλύτερα μπορεί, συνήθως με βαρύ προσωπικό κόστος. Ζει με γνώμονα το υπακούω, οφείλω, ωφελώ, υπομένω, πειθαρχώ, σωπαίνω, σέβομαι και εντέλει πεθαίνω», μας εξηγεί καθώς  παίρνουμε λίγο χρόνο να δούμε το έργο της πιο προσεκτικά.Το έργο συνοδεύεται από μια ηχητική εγκατάσταση. Όπως εξηγεί η ίδια ο επισκέπτης ακούει τρεις φωνές, δύο εκ των οποίων είναι γυναικείες. Παρόλο που οι φωνές είναι ευδιάκριτες  είναι αδύνατο να τις ξεχωρίσει κανείς μεταξύ τους, δεν υπάρχει διάλογος, δεν συναντιούνται πουθενά. Η φωτογράφος στοχεύει στο να τονίσει την έλλειψη επικοινωνίας, ένα ακόμη στοιχείο που συνθέτει την εικόνα μιας γυναίκας που υπάρχει μόνη της. Η σύγχρονη γυναίκα έχει ξεφύγει από την εξωτερική καταπίεση και έχει μπει σε μια κατάσταση που την επιβάλει η ίδια στον εαυτό της. Καθώς η ώρα περνάει οι διάδρομοι του Metapolis γεμίζουν από φοιτητές και επισκέπτες. Ποτήρια με κρασί, χαμόγελα, κλίμα χαράς και αισιοδοξίας Κατεβαίνοντας τα σκαλιά και πλησιάζοντας προς την έξοδο, έστρεψα ένα τελευταίο βλέμμα προς τα πίσω. Νέοιεκπρόσωποι φρέσκων ιδεών, φορείς ονείρων, μια γενιά καλλιτεχνών που κάνει τα πρώτα της βήματα στο χώρο της τέχνης.

 

O

Event Information

Metapolis, Αιόλου 48-50 & Κολοκοτρώνη, Αθήνα (Μετρό Μοναστηράκι)
Εγκαίνια: Παρασκευή 30 Μαΐου, 20.00
Διάρκεια έκθεσης:30 Μαΐου-14 Ιουνίου 2014
Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη-Παρασκευή 17.00 – 22.00, Σάββατο11.00 – 22.00,Κυριακή & Δευτέρα κλειστά. Είσοδος ελεύθερη
Πληροφορίες:https://www.facebook.com/events/304736823028364/?context=create&source=49#

Last modified: 21/03/2015