Χριστίνα Δημητριάδη: Μοναχικές στεριές στη Μεσόγειο

Το νέο φωτογραφικό έργο της ελληνογερμανίδας εικαστικού Χριστίνας Δημητριάδη  ISLAND HOPING/ ΑΤΟΠΟΙ ΤΟΠΟΙ, παρουσιάζει το Κέντρο Τεχνών του δήμου Αθηναίων, από 9 Νοεμβρίου έως 3 Φεβρουαρίου.
Η έκθεση αποτελεί την πρώτη ατομική παρουσίαση της καλλιτέχνιδας  σε δημόσιο θεσμό στην Ελλάδα και ο τίτλος της αποτελεί ένα λογοπαίγνιο με τον όρο island hopping, όπου η Χριστίνα Δημητριάδη ερευνά την εικόνα και τον μύθο της Μεσογείου.
Αφετηρία αυτής της σειράς υπήρξε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία της Ελιγολάνδης (Helgoland), νησί της Βόρειας Θάλασσας με ιδιαίτερη πολιτική και γεωγραφική ιστορία, γενέτειρα της οικογένειας της Δημητριάδη και η αρχή της μεταναστευτικής ιστορίας της. Το παρελθόν και το μέλλον, το προσωπικό και το συλλογικό συμπλέουν, καθιστώντας το ISLAND HOPING ένα υβρίδιο του Βορρά και του Νότου.
Χριστίνα Δημητριάδη: «Με τις βραχονησίδες ήθελα να στρέψω το βλέμμα σ΄ ένα άλλο τοπίο, το οποίο ως επί το πλείστον παραμένει απαρατήρητο. Με τις φωτογραφίες αυτές φτιάχνω έναν άλλο «χάρτη» της Ελλάδας, μία άλλη ανάγνωση της χώρας, έτσι ώστε να επιδοκιμάσω την τετριμμένη και στερεότυπη απεικόνιση της».
Ντένης Ζαχαρόπουλος, Επιμελητής της έκθεσης, και των συλλογών της Πινακοθήκης και των Μουσείων του Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ), γράφει για την έκθεση της Χριστίνας Δημητριάδη
«Το έργο της Χριστίνας Δημητριάδη καλύπτει μια χρονική συνέχεια πάνω από μια εικοσαετία και συνολικά πραγματεύεται με συνέπεια τον άνθρωπο και τα όριά του. Η ταυτότητα και η αποξένωσή του ανθρώπου μέσα στο χώρο και στο χρόνο αφορούν τόσο παλαιότερά έργα της που έχουν σχέση με τις ασύμπτωτες συμπτώσεις ανάμεσα στην οικογένεια και την ίδια, την ατομικότητα και τις κοινωνικές συμβάσεις, όσο και τις ασυνεχείς συνέχειες στα πιο τελευταία της έργα. Αυτή η αμφίδρομη σχέση είναι η μόνιμη σχέση της εικόνας και της παράστασης.  Το έργο αφουγκράζεται με μεγάλη οξυδέρκεια τα όρια ως κινητά ή μεταβλητά κέντρα ενδιαφέροντος και ως σύνορα ή τείχη που εκφράζουν απειλή και προστασία μαζί. Έτσι, στη μεγάλη σειρά από βραχονησίδες που παρουσιάζεται στο Κέντρο Τεχνών, όπου καμία ανθρώπινη παρουσία δεν παρίσταται στην εικόνα, ο άνθρωπος υπονοείται μέσα από το όριο που βλέπει ή όχι ο θεατής, να αναδύεται ανάμεσα μας ως έρημος ή κατοικημένος κόσμος. Οι βραχονησίδες γίνονται κάθε φορά άτοποι τόποι, ένα μόρφωμα που μπορεί να είναι στάση σε μια διαδρομή ή τελικός προορισμός. Η μεσογειακή πραγματικότητα και το γεωλογικό όριο που εκφράζουν οι βραχονησίδες, φέρνουν στο νου το “στεριά” που στην αχανή θάλασσα  φωνάζει ο ναύτης  από το κατάρτι του καραβιού, την ξερή γη (dry land) που αποτελεί την προσδοκία και την ελπίδα του ναυτικού ή του ναυαγού. Οι βραχονησίδες μπορεί να είναι μέρος ενός νησιού ή μια μοναχική νησίδα σαν τις μακρινές ουτοπίες ή όνειρα της παιδικής φαντασίας. Μπορεί όμως να είναι και ξερά, απρόσβατα, άγονα κι αφιλόξενα βράχια. Κι ίσως, σε μια Μεσόγειο με τα νησιά και τα βραχώδη μορφώματα διάσπαρτα στη θάλασσα όπως την ξέρουμε από την εποχή της Οδύσσειας, να είναι ακόμα ο γκρεμός που σε καταπίνει ή σε τσακίζει. Η σχέση ζωής και θανάτου στην τέχνη είναι μια αισιόδοξη πάντα αντιμετώπιση των ψυχικών μηχανισμών άμυνας μπρος στην όποια απειλή της ύπαρξης ή της ταυτότητας μας. Είναι οι μεταθέσεις των ορίων που διαθέτει η ανθρώπινη συνείδηση για να αντιμετωπίσει ότι απειλεί να την ακυρώσει. Έτσι στο λογοπαίγνιο του αγγλικού τίτλου, όπου η Χριστίνα Δημητριάδη, αφαιρώντας ένα σύμφωνο στη μετοχή “ πηδώντας” (hopping), φτιάχνει τη μετοχή “ελπίζοντας” (hoping), μετατρέπει το να πηδάς από νησί σε νησί, ή από βράχο σε βράχο, στη βραχονησίδα που στέκεται εκκρεμής στο δρόμο ανάμεσα στην προσδοκία της συνέχειας και την απρόβλεπτη πτώση και τέλος της διαδρομής. Η έκθεση παρουσίασε πρώτα ένα πρώτο μέρος φωτογραφιών, σε ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της Γερμανίας στο Badisches Landes museum Schloss Karlsruhe,και συνεχίζεται σήμερα, με την πρόσκλησή μας στο Κέντρο Τεχνών του δήμου Αθηναίων, με νέα έργα χάρη στην υποστήριξη του ΝΕΟΝ και τη συμβολή του Δήμου Φούρνων Κορσέων που επέτρεψαν να  γίνει δυνατή φωτογράφηση πραγματοποιήθηκε στο αρχιπέλαγος των Φούρνων Κορσέων, μεταξύ Ικαρίας, Πάτμου και Σάμου, ένα μέρος με μεγάλη γεωλογική γεωπολιτική και ιστορική σημασία που μετρά το μεγαλύτερο αριθμό ναυαγίων από την αρχαιότητα, ενώ συγκλονίζει σήμερα διεθνώς με την τραγωδία όσων ακολουθούν το κύμα ζωής και θανάτου της μετανάστευσης».
[
eventinfo] Κέντρο Τεχνών δήμου Αθηναίων, Βασ. Σοφίας, Πάρκο Ελευθερίας, ΜΕΤΡΟ: Μέγαρο Μουσικής
Εγκαίνια: Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου, 20.00
Διάρκεια έκθεσης: 9 Νοεμβρίου – 3 Φεβρουαρίου 2019
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Σάββατο: 10.00 –21.00, Κυριακή 10.00 – 14.00
Πληροφορίες:  τηλ. 210 72 24 028.Είσοδος ελεύθερη
[/
eventinfo]

 

 

  

 

Last modified: 07/11/2018