Μαρίνα Κανακάκη:Γράμμα προς έναν άδειο χώρο

Μαρίνα Κανακάκη
Ιστορικός Τέχνης - Μουσειολόγος

Marina's dreams 1Όλα έξω ήταν θαμπά. Η βροχή απήγγειλε το μονότονο ποίημά της.
Η φασαρία των θυμωμένων στους δρόμους ήταν ανυπόφορη. Τα αδέσποτα ζωάκια φεύγανε αλλά τα μάτια μου τα αναζητούσαν ακόμα στα αδιέξοδα.
Ένα ξέμπαρκο μηχανάκι είχε γδάρει το χέρι μου, το τακούνι σχεδόν έσπαγε, η τσάντα ήταν βαριά. Το τούνελ των σκέψεών μου παρέμενε ανεξιχνίαστο. Ήμουν Μόνη.
Και. θέλησες κάτι να γίνει. Ήσουν λευκός, καθαρός, παρθένος. Το άσπρο δεν έχει «γιατί». Blank. Μια νέα σελίδα.
Tinos 1«Εδώ. Έλα», μου είπες σιωπηλά. Μπήκα και σε γνώρισα. Συνομιλήσαμε μέσα στο απαλό σου φως. Ήθελες να σου προτείνω. Μου ζήτησες να σε γεμίσω με Συναίσθημα. Να σε «φορτίσω» με πνευματικές διαστάσεις. Μου είπες τα μυστικά σου και μου εξομολογήθηκες τους φόβους σου.
Ένιωθες Κενός και Έτοιμος συνάμα. Μ’ αγκάλιασες σιγά-σιγά με τα αόρατα πλοκάμια σου. Μου ξεδιπλώθηκες. Σε κοίταξα, σε έψαξα, σιγά σιγά γνωριστήκαμε.
Marina in an empty place 1«Εδώ μέσα στα τετραγωνικά μου, θα βγάλουμε τον Άνθρωπο από κάθε στενό πλαίσιό του!» μου έλεγες.
Εγώ έβλεπα σύννεφα στους άδειους τοίχους σου! Εσύ φανταζόσουν σχεδόν άστρα και μετεωρίτες. «Τα οράματά μας θέλουν χρώματα και θαύματα», συνέχιζες. «Να κάνουν το πρόσωπό σου φαντασμαγορικό», συμπλήρωνα. Και οι άυλες χορδές σου, με δονήσεις ενθουσιασμού και τρέλας, έπαιζαν αθόρυβες μελωδίες πάθους, άγνωστες βεβαίως αλλά με κάτι γνώριμο σε μένα. Αποκρυπτογραφούσα τα συναρπαστικά μηνύματά τους: «Να πλάθουμε ένα μεγαλύτερο πεδίο. Απέραντο! Να χανόμαστε σ’ έναν χορό εκπλήξεων και ελπίδας! Να ανοιγόμαστε στο σύμπαν του Άλλου. Να μεθάμε στην Ουτοπία του». Σε αισθανόμουν. Αναγνώριζα την ταραχή της πρώτης φοράς. Ήθελες να υπάρξεις ως χώρος ονείρου στον οποίον θα έρχονταν για να μείνουν το απρόβλεπτο και το αποκαλυπτικό. Γι’ αυτό κι εγώ σκέφτηκα καλλιτέχνες να διηγούνται εδώ το παραμύθι τους και να μεταμορφώνουν το Βλέμμα των επισκεπτών.
Μια ζωτικής σημασίας εμπειρία για κάθε ψυχή. Μαζί φανταστήκαμε να προσφέρονται απλόχερα marina's hands 1ευκαιρίες πνευματικών συναντήσεων. Μα ο χρόνος πάντα τρέχει για το κουρδισμένο ρομποτάκι που θέλει να προλάβει τις δουλειές του.
«Θα του πω εγώ! Θα του δείξω!», φώναζες ενώ οι τοίχοι σου πάλλονταν.
«Θα μπορεί λίγο να κάτσει εδώ για να δεχτεί ό,τι χαρίζεται και δεν επιβάλλεται ποτέ! Είμαι διαθέσιμος να προστατεύσω ένα κομμάτι μυστηρίου κάθε τύπου ζωής», έλεγες ακόμα.
Και τα ποιητικά κύματά σου με σήκωσαν τρυφερά σ’ αυτά τα σύννεφα των άδειων τοίχων σου. Εκεί πάνω ξάπλωσα. Άφησα τον εαυτό μου ν’ ανοίξει προς την ακαταμάχητη Φωλιά – Ελπίδα.
Η πνοή σου με νανούριζε. Άκουγα ακόμα το μουρμουρητό σου: «απλά να προστατευτείς όταν είσαι εδώ. απλά να προστατευτείς όταν είσαι εδώ. απλά να προστατευτείς όταν είσαι εδώ».
Με ξύπνησες ξαφνικά: «Πότε λες για Opening;» «Hope-ning;» απάντησα.

3

Last modified: 21/05/2014