Θέκλα Παπαδοπούλου: Να περνάμε κάνοντας δρόμους πάνω στη θάλασσα

Μία από τις σημαντικότερες καλλιτέχνιδες της νέας γενιάς, η Κύπρια Θέκλα Παπαδοπούλου, παρουσιάζει τη νέα της ατομική έκθεση «Ίχνη», στη Θεσσαλονίκη στον εκθεσιακό χώρο «Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ». Η έκθεση διαρκεί από τις 4 ως τις 31 Απριλίου.
Για την έκθεση της γράφει ο Miguel Fernández Belmonte, Ιστορικός Τέχνης:«Το παρελθόν είναι πάντα δυναμικό. Βιώνεται, αναμορφώνεται και ερμηνεύεται συνεχώς σε κοινωνικό, ιστορικό, αλλά και προσωπικό επίπεδο. Η μνήμη αναπολεί, αλλά και αναζωογονείται. Έχει παρουσία και επιρροή στο παρόν μας αφού είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς μας. Αντί για μια γραμμική εξέλιξη, ο βιωμένος χρόνος γίνεται κύκλος, δεν υπάρχει αρχή και τέλος, αλλά μια επίπεδη επιφάνεια στην οποία καταργείται ο διαχωρισμός ανάμεσα στο τώρα και το χθες.
Είναι τότε που το δίλημμα για την ίδια μας την οντότητα αποκτά άλλο χαρακτήρα. Το «είναι» συμπεριλαμβάνει την μικρο-ιστορία μας, αλλά και αυτή των συγγενών, των φίλων και της γειτονίας μας, των τόπων όπου ζήσαμε, των πιο κοντινών προσώπων, συμπεριλαμβάνει τις φωνές, τις οσμές, τα χάδια και τα δάκρια.
Στη σειρά Ίχνη η Θέκλα Παπαδοπούλου μας παρουσιάζει διάφορα στάδια αυτής της προσωπικής της αναζήτησης με έργα μεγάλων διαστάσεων με μεικτή τεχνική. Από το προηγούμενο αφαιρετικό έργο της κρατάει τη χρωματική παλέτα και την λεπτομερή δουλεία των απτικών ιδιοτήτων της ζωγραφικής επιφάνειας με τη χρήση διαφορετικών τεχνικών. Τα πορτρέτα της σειράς Ίχνη έχουν μια επιβλητική παρουσία με κοντινά πλάνα, χωρίς να εμφανίζονται τα χέρια τους και με μια τοποθέτηση των κεφαλιών στο επάνω μέρος του καμβά.
Στα έργα Traces I, Traces II και Traces VIII, τα πρόσωπα μας κοιτάνε μετωπικά με το ένα μάτι ορατό, ενώ η δεξιά πλευρά τους βυθίζεται στο σκοτάδι. Είναι άτομα αναγνωρίσιμα, αλλά την ίδια στιγμή με θολά σημεία, ακριβώς όπως η μνήμη, με λάμψεις και γκρι περιοχές. Το ίδιο άτομο αφήνει τα ίχνη του, όπως δείχνουν τα κεφάλια στο φόντο στο Traces II και στο Traces VIII που είναι αυτοπροσωπογραφίες.
Στα πορτρέτα τονίζονται μερικά σημεία με μια προσεγμένη απόδοση των λεπτομερειών, όπως μπορεί να είναι το κουμπί ενός πουκάμισου, το ένα μέρος από τα γυαλιά, μια γραβάτα, ενώ στην υπόλοιπη επιφάνεια του έργου, είτε στη μορφή είτε στο φόντο, εξαφανίζεται η σχεδιαστική προσοχή. Είναι ακριβώς αυτή η δυναμική ισορροπία ανάμεσα στα παραστατικά και τα αφαιρετικά στοιχεία που φανερώνει ότι δεν είμαστε απλώς μπροστά σε πορτρέτα όπου το βλέμμα της καλλιτέχνιδας κινείται προς τα έξω, εκεί που στέκεται το υποκείμενο. Αντιθέτως, έχουμε να κάνουμε με μια εσωτερική εικόνα, συνδεδεμένη με το βίωμα των σχέσεων που δημιουργήθηκαν με αυτά τα άτομα και με τη μνήμη τους.
Με τη χρήση περιοδικών, φωτογραφιών και το κολάζ σελίδων από παλιά σκίτσα της, σε συνδυασμό με τις λαδομπογιές και το παστέλ, η Θέκλα Παπαδοπούλου καταφέρνει να μεταφέρει και τεχνικά την αποσπασματικότητα, την αποδόμηση και την ανασύνθεση που πραγματοποιούνται κατά την διαδικασία μνημόνευσης. Μια διαδικασία που είναι ταυτόχρονα μια αναζήτηση της ίδιας της της ύπαρξης ως άτομο.
Τα έργα αυτά θα μείνουν ως ίχνη, ως απόνερα στη θάλασσα, παραφράζοντας τον ποιητή Αντόνιο Ματσάδο.
Όλα περνούν κι όλα μένουν,
αλλά δικό μας είναι το να περνάμε
να περνάμε κάνοντας δρόμους,
δρόμους πάνω στη θάλασσα. […]

Αντόνιο Ματσάδο, Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος (Αντόνιο Ματσάδο, Ποιήματα, μετάφραση και ανθολόγηση Ρ. Καππάτος Εκάτη, 2009)»
Event Information
«Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ» στη Καρόλου Ντηλ 33, Θεσσαλονίκη
Διάρκεια έκθεσης: 4 – 31 Απριλίου 2018

 

Last modified: 06/04/2018