Η περιπέτεια της ψυχής και των ανθρώπινων ενστίκτων

Την ομαδική έκθεση «Το Συναίσθημα ως Μύθος» παρουσιάζει η γκαλερί Alma από τις 22 Μαρτίου ως τις 5 Μαΐου. Την έκθεση επιμελείται η Ήρα Παπαποστόλου και μετέχουν οι καλλιτέχνες Σύλβια Αντωνιάδη, Βαγγέλης Θεοδωρίδης, Γιώργος Καβούνης, Βιβή Παπαδημητρίου. Για την ενδιαφέρουσα έκθεση η ιστορικός και κριτικός τέχνης Ήρα Παπαποστόλου γράφει

Σύλβια Αντωνιάδη, Balzac – Pere Goriot, 2018, ακουαρέλα, 50 x 36 εκ.

Παγανιστικός Μυστικισμός: Το Συναίσθημα ως Μύθος

Η ομάδα των τεσσάρων σύγχρονων καλλιτεχνών Σύλβιας Αντωνιάδη, Βαγγέλη Θεοδωρίδη, Γιώργου Καβούνη και Βιβής Παπαδημητρίου μπορεί και μετατρέπει το πνεύμα σε ύλη και την ύλη σε πνεύμα, στο πλαίσιο ενός παγανιστικού μυστικισμού.
Ο μυστικισμός αυτός δεν έχει να κάνει με τη λατρεία μιας υπερβατικής θεότητας αλλά μοιάζει να θεοποιεί την ψυχή και το σώμα. Πρόκειται για την γήινη ενσάρκωση των συμβόλων και τη μυθοποίηση των συναισθημάτων, της περιπέτειας της ψυχής και των ανθρώπινων ενστίκτων.
Σκοτεινές ψυχοσωματικές καταστάσεις, συναισθήματα οργής, οδύνης ή έκπληξης, παίρνουν μορφή για να βγουν στο φως. Αρχέτυπα, πολλές φορές με αναφορές σε λογοτεχνικά κείμενα ή στην όπερα, συγκεντρώνονται στις επιφάνειες ενός καμβά, σε χαρακτικά έργα, σε σχέδια, σε υδατογραφίες ή σε έργα σε ξύλο, με επιμονή στην σωστή απόδοση μέχρι και της τελευταίας λεπτομέρειας.

Βαγγέλης Θεοδωρίδης, Mantis Diligitis The Common, 2018, πυρογραφία και ακουαρέλα σε χαρτί

Οι καλλιτέχνες, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο ο καθένας, ανατρέπουν τη συμβατική εικόνα των πραγμάτων μετατρέποντας τα βιώματα σε φιλοσοφία ζωής. Και, μέσω της αίσθησης της ύλης του σώματος, αλλά και των αντικειμένων ή των μελλοντικών μορφών ζωής, αποδίδουν την τραγικότητα της ανθρώπινης μοίρας.
Στην μεταβατική απομυθοποιημένη εποχή στην οποία ζούμε, επιλέγουν να δημιουργήσουν τη δική τους μυθολογία με βάση το καθαρό συναίσθημα που προκύπτει μέσα από την προσωπική εμπειρία. Και η βιοθεωρία τους στηρίζει τον μύθο τους. Ο μυστικισμός είναι διάχυτος στα έργα τους και το κάθε ένα από αυτά μοιάζει με μία ξεχωριστή ιερή γιορτή.
Ο μύθος του Βαγγέλη Θεοδωρίδη μιλάει για έναν μελλοντικό μεσαίωνα όπου, μετά από μία σειρά παγκοσμίων πόλεμων με εκτεταμένη χρήση βιολογικών και πυρηνικών όπλων, η Φύση έχει κάνει τις απαραίτητες προσαρμογές και μεταλλάξεις. Η σύσταση των πλασμάτων που έχει δημιουργήσει δεν απαρτίζεται μόνο από βιολογικά στοιχεία όπως φλέβες, δέρμα, μάτια και ζωτικά όργανα αλλά και από μηχανικά κομμάτια όπως αντλίες, δεξαμενές, σκάλες και σωλήνες. Η αναγκαστική εξέλιξη των ειδών τα έχει ενσωματώσει με επιτυχία μιας και αυτά και μόνο τα είδη έχουν καταφέρει να επιβιώσουν των διαδοχικών πολεμικών συρράξεων. Στα έργα του, λοιπόν, μας παρουσιάζει αυτόν τον νέο κόσμο.


Γιώργος Καβούνης, «Άγγελε, μόνο στ’ όνειρο μου δίνεις τα φτερά σου;», 2017, μολύβια σε χαρτί, 60 x 40 εκ.

Η Σύλβια Αντωνιάδη στο τετράπτυχό της με τίτλο Σύνθεση της Επιθυμίας, περιγράφει πτυχές του ανθρώπινου πάθος.
Με αναφορές σε έργα όπως ο Don Carlo και ο Macbeth του Verdi, εμφανίζει καταστάσεις όπως η κατάκτηση της γυναίκας από τον άντρα, η επίγνωσή της αυτής της διαδικασίας καθώς και τo πάθος για εξουσία και δύναμη με μέσο το έγκλημα. Η μανιώδης ανάγκη του θηλυκού για το ποθούμενο άρρεν (αναφορά στη Σαλώμη του Richard Strauss), το γονεϊκό πάθος που μετουσιώνει το «εγώ» στο πρόσωπο του απόγονου και η δίψα για την αγάπη των παιδιών (αναφορά στο έργο «Père Goriot» του Balzac), μας κάνει να αναρωτιόμαστε για το πόσο ναρκισσιστικό και αυτοκαταστροφικό πάθος μπορεί να γίνει η άκριτη αγάπη.
Ο μύθος του Γιώργου Καβούνη έχει να κάνει με τον Εωσφόρο. Τον δικό του Εωσφόρο. Άγγελε, μόνο στ’ όνειρο μου δίνεις τα φτερά σου; μας λέει δανειζόμενος τον στίχο του Διονύσιου Σολωμού από το έργο του Ελεύθεροι Πολιορκημένοι. Μετουσιώνει τον  Θαλάσσιο Άγγελο (Clione limacina/Gymnosomata) και ο πεπτωκώς παίρνει μορφή μέσα από το μάτι του “δημιουργού” που τον κοιτά από ψηλά.
Τέλος, η Βιβή Παπαδημητρίου μας μιλάει για την υπαρξιακή απώλεια. Δίνει μορφή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματα και την προσωπικότητα ενός ανθρώπου. Ο μύθος της εμφανίζεται ως κάτι πολύ σκληρό και δύσκολο που μπορείς, όμως, να αντέξεις. Οι άνθρωποι στο έργο της εκπροσωπούν ψυχικές καταστάσεις. Όλες οι φιγούρες της παρουσιάζουν τον ίδιο τον Άνθρωπο και, μαζί, την εικόνα του κόσμου. Μόνο όταν αναγνωρίσουμε στον άλλον τα δικαιώματά του ως ιδιαίτερη προσωπικότητα, μας λέει, μπορούμε να κοιταχτούμε στα μάτια μεταξύ μας. Και αυτό το θεωρώ τίμιο. Επικοινωνώντας, λοιπόν, το συναίσθημα μέσω της εικόνας, μιλάει στον θεατή για το πως είναι να χάνεις τον εαυτό σου και να τον βρίσκεις ξανά επιβάλλοντας αυτό που είσαι.
Το εντυπωσιακό είναι ότι και οι τέσσερις καλλιτέχνες, γνωστοποιώντας το προσωπικό τους όραμα -πάντα με συγκεκριμένη σκηνοθετική άποψη όσον αφορά στο στήσιμο της σύνθεσης-, γεννούν και το δικό τους ύφος το οποίο και επιβάλλουν απλά με το να είναι ο εαυτός τους.
Ήρα Παπαποστόλου, Κριτικός & Ιστορικός Τέχνης

Αρχική εικόνα: Βιβή Παπαδημητρίου, Stripped, 2017-2018, ανάγλυφη χάραξη πάνω σε ξύλο, ακρυλικά, 125 x 90 εκ.

Event Information

Alma Contemporary Art Gallery, Υψηλάντου  24, Κολωνάκι, 10676, Αθήνα
Εγκαίνια: Πέμπτη 22 Μαρτίου, 19.30
Διάρκεια έκθεσης: 22 Μαρτίου – 5 Μαΐου 2018
Ωράριο Λειτουργίας: Τετάρτη και Σάββατο: 12.00-16.00 Πέμπτη και Παρασκευή: 12.00-20.00Δευτέρα και Τρίτη: Κλειστά
Πληροφορίες: almagallery@gmail.com www.galleryalma.com

 

 

Last modified: 20/03/2018