Η Αγγελική Λόη, μας γνωρίζει τη χαρά της ζωγραφικής σ’ ένα ψαράδικο

Εκεί που τα φώτα τρεμοπαίζουν  οι άντρες μας ψαρεύουν
Εκεί που οι γλάροι πετούν γύρω – γύρω.
Η εικαστικός Αγγελική Λόη ξέρει καλά τη ζωή του ψαρά. Έχει νιώσει άπειρες φορές τη χαρά της ψαριάς που φθάνει. Έτσι όταν «οι άντρες ψαρεύουν» κάποιες γυναίκες ζωγραφίζουν». Κι αυτές οι ζωγραφιές μπαίνουν σε πανέρια και ψαροκασέλες, ακουμπάνε στην υγρασία του πάγου και γίνονται ένα εικαστικό δρώμενο σε κάποιο ιστορικό ψαράδικο σε έναν από τους πανέμορφους ψαρότοπους. Όσοι λοιπόν θα βρεθείτε από το τις 29 Ιουλίου και ολόκληρο τον Αύγουστο στη Ναύπακτο επισκεφθείτε το ιχθυοπωλείο «Γρίπος» και περιεργασθείτε τις ζωγραφιές της Αγγελικής Λόη. Είναι μια ιδιαίτερη και πρωτότυπη εικαστική δράση με τίτλο «Στο Ψαρόχαρτο». Η καλλιτέχνιδα παρουσιάζει αποτυπώματα σε χαρτί από νερένια πλάσματα και άλλες δημιουργίες, που γεμίζουν τους πάγκους του «Γρίπου» και «συνομιλούν» με την οικογενειακή ιστορία και την αγάπη για τη θάλασσα! Οι δημιουργίες της Αγγελικής Λόη θα παραμείνουν ανάμεσα στα ψαρέματα του «Γρίπου» μέχρι το τέλος Αυγούστου.
Εγκαίνια 29 Ιουλίου στις 8 το βράδυ.

 

 

Ο ψαράς, η Μαρία και τα φιλαράκια του

Αμερικανός τραπεζίτης- σύμβουλος επενδύσεων βρέθηκε σ’ ένα μεξικάνικο ψαροχώρι. Απολάμβανε την ηρεμία της θάλασσας όταν είδε να φθάνει στην ακτή μια μικρή βάρκα με τον ψαρά της. Η βάρκα ήταν γεμάτη από ολόφρεσκα ψάρια. Ο Αμερικανός έδωσε συγχαρητήρια στο μεξικάνο ψαρά και ρώτησε πόσο χρόνο χρειάστηκε για να τα πιάσει.

«Μόνο λίγα λεπτά» απάντησε ο ψαράς. Ο τραπεζίτης απόρησε γιατί δεν έμεινε κι άλλο να βγάλει μεγαλύτερη ψαριά. Ο Μεξικανός του εξήγησε ότι είχε αρκετά ψάρια για να καλύψει τις άμεσες ανάγκες της οικογένειάς του.
«Και λοιπόν τι κάνεις στον υπόλοιπο χρόνο σου;» ρώτησε ο Αμερικάνος.

                                                  Αγγελική Λόη

«Κοιμάμαι αργά, ψαρεύω λίγο, παίζω με τα παιδιά μου, κάνω τη siesta μου με τη γυναίκα μου τη Μαρία, βγαίνω βόλτα στο χωριό κάθε βράδυ, πίνω το κρασάκι μου, παίζω κιθάρα με τους φίλους μου. Έχω μια γεμάτη ζωή»
Ο Αμερικανός επέμενε «Είμαι πτυχιούχος του Χάρβαρντ και θέλω να σε βοηθήσω. Θα πρέπει να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο ψαρεύοντας και με τα αυξημένα έσοδα, να αγοράσεις ένα μεγαλύτερο σκάφος. Με τα έσοδα από το μεγαλύτερο σκάφος, θα μπορέσεις να αγοράσεις πολλά σκάφη, τελικά θα έχεις ένα στόλο αλιευτικών σκαφών. Αντί να πουλάς τα αλιεύματα σου σε μεσάζοντα, θα τα πουλάς κατευθείαν στους λιανοπωλητές και στο εργοστάσιο κονσερβοποιίας. Τελικά θα μπορέσεις να ανοίξεις δικό σου  κονσερβοποιείο. Θα ελέγχεις το προϊόν, την επεξεργασία και τη διανομή. Θα πρέπει να φύγεις από αυτό το μικρό ψαροχώρι και να μετακομίσετε στην Πόλη του Μεξικού, στη συνέχεια στο Λος Άντζελες και τελικά στη Νέα Υόρκη, όπου θα επεκτείνεις τις επιχειρήσεις σου».
«Και πόσο καιρό θα πάρουν όλα αυτά;» ρωτά ο ψαράς
«Δεκαπέντε με είκοσι χρόνια» απαντά ο Αμερικάνος

«Και τότε γιατί όλα αυτά;» ξαναρωτά ο Μεξικάνος
Κι ο Αμερικανός χαμογελώντας συνεχίζει: «Φθάσαμε στο καλύτερο. Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, θα ανακοινώσεις μια δημόσια εγγραφή και θα πουλήσεις το εταιρικό χαρτοφυλάκιο στο κοινό κι έτσι θα γίνεις πολύ πλούσιοι, θα αποκτήσεις τόσα εκατομμύρια που δεν τα ονειρεύτηκες ποτέ».
«Εκατομμύρια!… Και μετά;» αναρωτιέται ο ψαράς που εξακολουθεί να ακούει χαλαρά.
Και ο πτυχιούχος του Χάρβαρντ με το περισπούδαστο ύφος του απαντά:
«Τότε θα αποσυρθείς. Θα εγκατασταθείς σε ένα μικρό ψαροχώρι και θα κοιμάσαι αργά, θα  παίζεις με τα παιδιά σου, θα κάνεις siesta με τη γυναίκα σου τη Μαρία, θα βγαίνεις βόλτα στο χωριό κάθε βράδυ, θα πίνεις το κρασάκι σου, θα παίζεις κιθάρα με τους amigos σου. Θα έχεις μια γεμάτη ζωή».   

Last modified: 28/07/2018