Γιάννης Αδαμάκης: Μαγικές ιστορίες βγαλμένες από ξύλινες κασέλες

Προσβλέπω  στις  εικόνες  που  πέρασαν  από  μπροστά  μου  να  μου
ανοίξουν την  καρδιά  τους…         

Στη θάλασσα που τον σημαδεύει από παιδί είναι αφιερωμένη η νέα έκθεση του Γιάννη Αδαμάκη. Στη θάλασσα και τα πλοία που έφευγαν κι έρχονταν κι αυτός ως πειραιωτάκι τα ζούσε από τη μέρα που άνοιξε τα μάτια του. Αυτό το χρώμα της θάλασσας…
«Το μπλε που σε τυλίγει», όπως γράφει και ο Μιχάλης Γκανάς και ο Γιάννης δανείστηκε για τίτλο της έκθεσης που παρουσιάζει τον Ιούλιο στην Ύδρα.

Απόπλους, 2015, 90 x 110, εκ,ακρυλικά σε μουσαμά

Όσοι, λοιπόν, βρεθούν στο πανέμορφο νησί του Σαρωνικού από τις 7 ως τις 29 Ιουλίου, έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν μια από τις ενδιαφέρουσες εκθέσεις του καλοκαιριού που στεγάζεται στο Ιστορικό Αρχείο Μουσείο της Ύδρας. Η οργάνωση είναι της Ντίνας Αδαμοπούλου και η επιμέλεια του Αλέξη Βερούκα.
Το κείμενο του Γιάννη Αδαμάκη που ακολουθεί πραγματικός καθρέφτης της αγάπης του για το «μπλε που… τον τυλίγει»:
«Γεννήθηκα στον Πειραιά.
Τα πλοία υπήρξαν για μένα ιδιαίτερα φορτισμένες παρουσίες.
Ο όγκος τους, ξεπερνώντας τα ανθρώπινα μέτρα, ζωντάνευε με χρώματα δανεισμένα από το φως και τη θάλασσα που αντανακλούσε επάνω τους.
Τα πλοία επέστρεφαν ή έφευγαν.
Δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις την ύπαρξη τους από  την έννοια του ταξιδιού. Από την προσμονή. Από την επιστροφή. Από εκείνη τη γλυκιά αγωνία μιας καινούργιας εμπειρίας.

Στο μηχανοστάσιο, 2018, 120 x 150 εκ, ακρυλικά σε μουσαμά

Οι άνθρωποι επιδιώκουν τη φυγή, τον πόνο του αποχωρισμού.
Οι άνθρωποι πάντα ταξιδεύουν. Όμως συχνά δεν επαναπατρίζονται.
Xάνονται, ξεχνιούνται. Μένουν φωτογραφίες – βλέμματα που μας κοιτούν κατάματα. Ακουμπούν στη μνήμη μας.
Φέρνουν στο μυαλό μας ξεχασμένες μυρωδιές. Ναφθαλίνη από παλιά κοστούμια.
Θυμάμαι βαριά υφάσματα. Δερμάτινα μπουφάν. Πυκνά μαλλιά χτενισμένα πίσω. Φροντισμένα μουστάκια. Ηλεκτρισμένες κινήσεις στα χέρια, που κανείς φωτογράφος δεν τολμούσε να βγάλει έξω απ’ το κάδρο.
Κι η θάλασσα;
Απειλούσε πολλές φορές την παραλία. Έπειτα υποχωρούσε. Άλλαζε διάθεση. Λαμπύριζε. Μου χάιδευε τ’ αυτιά, μου χάιδευε την ψυχή.
Θυμάμαι ζεστές αρωματισμένες αγκαλιές. Θυμάμαι μαγικές ιστορίες βγαλμένες από ξύλινες κασέλες με παλιά ναυτικά όργανα, μπρούτζινους αστρολάβους και σκουριασμένα  κομπάσα.
Χτίζω τα καράβια μου με παλιά μα και νέα υλικά.
Οργανώνω ασκήσεις επί χάρτου.
Πότε περιγράφω και πότε υπαινίσσομαι.
Προσβλέπω στις εικόνες που πέρασαν από μπροστά μου να μου ανοίξουν την καρδιά τους.                                                Να μου δείξουν το δρόμο».
Γιάννης Αδαμάκης, Ιούλιος 2018.

Ένα ταξίδι, 2013, 120 x 150 εκ, ακρυλικά σε καμβά

Το Μπάρκο στη ζωγραφική του Αδαμάκη 

Όρθιος μπροστά στον άσπρο τοίχο.
Κάνει μια περιστροφή και αφήνει τα χνώτα του ν’ απλωθούν στις τέσσερις γωνίες, ξεφυσώντας βαθιά από τα πνευμόνια του. Βρίσκει μία άκρη στην άσπρη του πέτσα και σκίζει κορδέλες σε σχήμα σημειωματάριου. Όπως τα κουτάκια στα χαρτονένια εορταστικά ημερολόγια. Όπως τα σκαλίσματα στις φορμάικες των θρανίων.
Ο Γιάννης Αδαμάκης είναι φτιαγμένος από εκείνο το υλικό του δωρητή με την πεποίθηση του κοινού αγαθού των ονείρων του. Και νομίζω κάπως έτσι στην αντίληψή του για τον κόσμο, που είναι η ζωγραφική, ανοίγει όλες τις «καταπακτές του νου του» πρόσφορα στον «άλλο». Οι πίνακες του Αδαμάκη, και ειδικά αυτοί που φιλοξενούνται στην έκθεση, είναι αποσπάσματα από το ισόβιο κιβώτιο της τέχνης του. Ό,τι επιθυμεί να τον συντροφεύει στη διάρκεια των μερόνυχτων της δουλειάς του, σαν πιστός ακτήμονας, το ενσαρκώνει με τα υλικά του στην επιφάνεια μεταφοράς των τοίχων του εργαστηρίου του που είναι ο πλαισιωμένος καμβάς των έργων του. Στιγμιότυπα βιωμάτων, αναμνήσεων και οραμάτων συντάσσονται μεταξύ τους μέσα στην εικόνα του «πορτρέτου» αυτών των φορτηγών πλοίων. Αλλού δεν είναι εμφανή αλλά αναπόδραστα «συνυπάρχουν». Και η ίδια η εικόνα, είναι σαν να ψαχουλεύει ο ζωγράφος στο συρτάρι της ψυχής του για να μας χαρίσει «κάτι» από αυτό που είναι ο κεντρικός μύθος που δονεί κι

 Αυγή, 2014, 30 x 50 εκ, ακρυλικά σε μουσαμάl

ενεργοποιεί τα σωθικά του. Αυτά τα φορτηγά πλοία, που πλέουν σε νερά «άβατα» γιατί χρωματίζονται, αυτοαναιρούνται και ξανά προβάλλουν όπως και οι λαμαρίνες των σκαριών τους, μέσα από τις «τυχαιότητες» της ύλης και όχι από την νατουραλιστική παρατήρηση ή την ιμπρεσιονιστική διάθεση του ζωγράφου, είναι πορτρέτα κυριολεκτικά ψυχογραφικά. Είναι ίσως η Fata Morgana που χρωστά ο Γιάννης να αναμετρηθεί. Αυτά τα φορτία κάποτε εμπεριείχαν τον πατέρα. Τώρα ξαναζωντάνεψαν μέσα από ουρανούς που σκεπάζουν τις οπτασίες τους στα σκοτεινά νερά, με αέρα που σταλάζει τα κιτρινονοπράσινα πρίσματά του, όπως τα λιπαντικά που καταβροχθίζουν οι βόστρυχοι των σωλήνων και δακρύζουν κάτω από τις μηχανές. Άλλοτε πιο θερμά, άλλοτε ψυχρότερα, με δάνεια από τον Ruisdael ως τον Turner. Τα φώτα πέφτουν μέσα από νιτρώδη φίλτρα, μαλακά και απόκοσμα, ανάβοντας σε ιώδεις και βιολετί αποχρώσεις το σίδερο των πλοίων. Είναι έργα που μιλούν για τον χρόνο στο μπάρκο. Τον χρόνο δίπλα στον χρόνο των στεριανών ζωντανών. Για το διάλειμμα του «κοσμικού» συντονισμού έξω από τον συμβατικό χρόνο της ζωής. Στα όρια της ανθρώπινης φύσης και στο μεταίχμιο της ψυχής, όπως στον πίνακα που οι μορφές φυτρώνουν μέσα στον λαβύρινθο καναλιών και μοτέρ στο μηχανοστάσιο και πλάθονται στην τήξη μιας γιγάντιας μολυβένιας μήτρας. Ένα φως αντανάκλασης στο ατσάλι τους φωτίζει σαν το φανάρι στην εκτέλεση του Γκόγια. Όλα μέσα στην δίνη του λιωμένου μολυβιού όπως οι ποιητές στο πάνθεον του Άνσελμ Κίφερ. Η ναυτοσύνη είναι συστατικό στα χρωμοσώματα αυτού του τόπου και των ποιητών του. Ο Αδαμάκης είναι ο ζωγράφος της.
Αλέξης Βερούκας, Ιούλιος 2018

Χαρά οφθαλμών η έκθεση των καραβιών του Γιάννη Αδαμάκη…

Πλημμύρα μύχιων συναισθημάτων με αύρα θαλασσινή, με ένα απέραντο μπλε να μας τυλίγει  με αλμύρα υγρή και πολλά φορτηγά καράβια, τα καράβια του Γιάννη, να ταξιδεύουν στους  χώρους του Μουσείου της Ύδρας σφιχταγκαλιασμένα σε  πορεία παράλληλη με εκείνα τα άλλα,  τα πρώτα,  τα εμβληματικά ατμόπλοια των αρχών του περασμένου αιώνα, τα Κουλουραίικα¹, παλιά σιδερένια σκαριά που σηματοδότησαν για πρώτη φορά στο νησί της Ύδρας, την επαναστατική μετάβαση από το πανί στον ατμό…
Παιδί ναυτικής οικογένειας ο Γιάννης Αδαμάκης καταθέτει στο έργο του τις  προσωπικές του ευαισθησίες μετουσιωμένες με το χρωστήρα του σε πλοία φορτηγά, ευαισθησίες  που πηγάζουν  μέσα από αλλεπάλληλες βιωματικές συνθήκες, αναμνήσεις παιδικές, θαλασσινές, γεμάτες συγκινησιακή φόρτιση άλλοτε χαράς για τον ερχομό των ναυτικών της οικογένειας, άλλοτε λύπης για το μπάρκο του ναυτικού πατέρα, άλλοτε διαλογισμού αέναου, παράλληλου με την πορεία του πλοίου που ζωγραφίζει… Πλοίου πλαισιωμένου  κατά τον πλου  του με τις γνωστές μικρές  εμβόλιμες εικόνες του Αδαμάκη, κάτι σαν παλιές φωτογραφίες, ή κάρτες με ευχές, με επιθυμίες ή και  προσδοκίες,  παραστάσεις όλες σκηνοθετημένες θαρρείς με μια σκηνοθεσία  τυχαία τάχα και αφηρημένη , ενδεικτική ωστόσο μιας πετυχημένης καλλιτεχνικής διαδρομής πολλών ετών για τον  εξαίρετο καλλιτέχνη δημιουργό!.
Τα πλοία του Γιάννη Αδαμάκη «θα δέσουν» στο λιμάνι της Ύδρας και  στο Ιστορικό μας Αρχείο-Μουσείο,  για όλο τον μήνα Ιούλιο…!!!
Ντίνα Αδαμοπούλου
Προϊσταμένη των Γενικών Αρχείων του Κράτους
Ιστορικού Αρχείου-Μουσείου Ύδρας

  • Στο πλαίσιο της έκθεσης το Σάββατο 28 Ιουλίου στις 9 το βράδυ πραγματοποιείται συναυλία του Νίκου Πορτοκάλογλου με τους «Ευγενείς Αλήτες».

———————–
 ¹Οι αδελφοί Γκίκας και Αθανάσιος Κουλούρας, εφοπλιστές και μεγάλοι ευεργέτες της νήσου Ύδρας, ήταν από τους πρώτους που ασχολήθηκαν με τη φορτηγό ατμοκίνητη ναυτιλία. Πολλά από τα φορτηγά τους ατμόπλοια των αρχών του 20ού αιώνα στολίζουν ως ζωγραφικά έργα την αίθουσα Ναυτιλίας του Ι.Α.Μ Ύδρας.

Event Information
Ιστορικό Αρχείο Μουσείο Ύδρας
Εγκαίνια: Σάββατο, 7 Ιουλίου, 20.30
Διάρκεια έκθεσης: 7 – 29 Ιουλίου 2018
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 09.00 – 16.00 και 19.30 – 21.30
Πληροφορίες: Τηλ. 2298052355/54142 www.iamy.grmail@gak-ydras.att.sch.gr
]/eventinfo]

  

 

 

 

Last modified: 06/07/2018