Έχει νόημα και ενδιαφέρον ένα μέλλον χωρίς τη διαφορετικότητα; - Art22

Έχει νόημα και ενδιαφέρον ένα μέλλον χωρίς τη διαφορετικότητα;

Ελένη Γαλάνη
Μουσειολόγος

siggaella - 4

 

Λίγες ημέρες πριν, στην Ισλανδία όπου βρισκόμουν, επισκέφτηκα την έκθεση φωτογραφίας της νεαρής φωτογράφου (γεννήθηκε το 1980) Ella Sigga στο Μουσείο Φωτογραφίας του Ρέκιαβικ. Πρόκειται για μια σειρά 21 πορτρέτων ανθρώπων με σύνδρομο Ντάουν ηλικίας από 9 μηνών έως 60 χρόνων – και από τα δύο φύλα.
Στις 21 Μαρτίου ήταν η παγκόσμια ημέρα για το σύνδρομο Ντάουν.
Μέσα από το πρότζεκτ First and Foremost I, (Πρώτα απ’ όλα εγώ) η καλλιτέχνις θέτει ένα δύσκολο και άβολο θέμα και ένα ζήτημα ηθικής τάξης: «Αποφάσισα να δημιουργήσω αυτή την ενότητα φωτογραφιών με αφορμή μια ραδιοφωνική εκπομπή όπου συζητούσαν για τον προγεννητικό έλεγχο και κατά πόσο έχουμε το ηθικό δικαίωμα να αποφασίζουμε για τη ζωή των παιδιών με σύνδρομο  Ντάουν. Είχα μια θεία με σύνδρομο Ντάουν τη θεία Begga, την οποία αγαπούσα πολύ και δε θέλω να σκέφτομαι ότι θα μπορούσε να μην έχει γεννηθεί».

Την ρώτησα για την επιλογή του θέματος και εάν είχε δεύτερες σκέψεις ή ενδοιασμούς στον τρόπο παρουσίασης. «Από την αρχή δεν είχα καμία αμφιβολία για τη δημιουργία αυτού του πρότζεκτ»,  μου απάντησε η φωτογράφος στην επικοινωνία μας. «Η διαδικασία της φωτογράφισης ήταν ευχάριστη και ανταποδοτική, η μόνη δυσκολία που αντιμετώπισα ήταν να βρω 21 συμμετέχοντες αντιπροσωπευτικά από όλες τις ηλικίες. Όλοι οι άνθρωποι στους οποίους απευθύνθηκα δέχτηκαν με χαρά να συμμετάσχουν».

siggaella-18Οι συμμετέχοντες ποζάρουν μπροστά σε μια ταπετσαρία με φλοράλ σχέδιο. Ενώ το πολύχρωμο αυτό φόντο είναι ίδιο για όλους το αποτέλεσμα είναι κάθε φορά διαφορετικό, υπογραμμίζοντας την διαφορετικότητα και την ποικιλομορφία και θυμίζοντας με κάποιον τρόπο την ρήση «αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν». Η καλλιτέχνις επιλέγει και επεμβαίνει ως προς το σκηνικό αλλά όχι ως προς τις κινήσεις, το ντύσιμο και το στήσιμο των μοντέλων της, που ενθαρρύνονται να εκφράσουν ελεύθερα συναισθήματα, εκφράσεις, τον χαρακτήρα τους. Η επιλογή του αριθμού των πορτρέτων (21) δεν είναι τυχαία, αλλά παραπέμπει στην παρουσία ενός επιπλέον αντιγράφου γενετικού υλικού στο 21ο χρωμόσωμα των ανθρώπων με σύνδρομο Ντάουν (αλλιώς τρισωμία 21).

«Το Πρώτα απ’ όλα εγώ (First and Foremost I) είναι ένας φόρος τιμής στην ομορφιά και την ποικιλομορφία θέτοντας το ερώτημα εάν έχει νόημα και ενδιαφέρον τελικά ένα μέλλον χωρίς την διαφορετικότητα», γράφει ο Ásdís Ásgeirsdóttir, φωτογράφος και κριτικός τέχνης για το συγκεκριμένο πρότζεκτ.

siggaella-20Στην προσωπική ερώτηση εάν η ίδια θα επέλεγε να φέρει στον κόσμο ένα παιδί με σύνδρομο Ντάουν η Ella Sigga απαντά: «Θα το έκανα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαι εναντίον του προγεννητικού ελέγχου. Πιστεύω, όμως, ότι το γεγονός ότι όλο και λιγότερα άτομα με σύνδρομο Ντάουν έρχονται σήμερα στη ζωή (στην Ισλανδία μόνο 2 – 3 παιδιά με σύνδρομο Ντάουν γεννιούνται κάθε χρόνο) θα πρέπει να μας προβληματίσει».

Αυτή την περίοδο η φωτογράφος εργάζεται σε μια ενότητα πορτρέτων ατόμων με Αλτσχάιμερ.  «Θέλω η δουλειά μου να προκαλεί τους ανθρώπους να σκέφτονται. Πιστεύω ότι η τέχνη μπορεί και πρέπει να κινητοποιεί, έχει τη δύναμη να ευαισθητοποιεί και να διεγείρει τη σκέψη δημιουργώντας  αλυσιδωτές αντιδράσεις. Μου αρέσει που το Πρώτα απ᾽όλα εγώ (First and Foremost I) έχει μέχρι σήμερα θετική αποδοχή, προκαλεί ανθρώπους να σκεφτούν και δημιουργεί συζητήσεις».

Η έκθεση παρουσιάζεται στο Μουσείο φωτογραφίας του Ρέκιαβικ μέχρι τις 7 Απριλίου. Στη συνέχεια από τις 15 Μαΐου  μέχρι τις 15 Ιουνίου, τα πορτρέτα της Ella Sigga θα εκτεθούν στην Γκαλερί Obok στη Βαρσοβία, στα πλαίσια του Φεστιβάλ φωτογραφίας της Βαρσοβίας.
siggaella-1siggaella-15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

siggaella-8

siggaella-14

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Last modified: 03/10/2015